Deze is het

Hij werd niet gekozen in een volksvergadering, waar de meeste stemmen gelden. Hij werd aangewezen: Deze is het! Samuel legt er zich meteen bij neer, hij is er over verblijd. De Heere zorgt voor zijn volk. Hij zorgt voor een koning, die hen regeert, in de naam des Heeren. Een koning? Deze knaap. Isaï fronst de wenkbrauwen, David tot koning gezalfd? Dat had hij niet verwacht. De broeders, die nauwelijks weten waarom het hier gaat mokken nog even na. Zij zijn aan de kant gezet, en David, de kleine David werd naar voren gehaald. Hij was het blijkbaar. Inderdaad: deze is het. Het klinkt volstrekt, voor geen tegenspraak vatbaar. Gods verkiezen doorkruist iedere voorkeur: Abel, Izaak, Jakob, Jozef, Mozes. Nooit de oudste, de grootste, de sterkste; altijd weer de ander. Dat is naar de aard van het welbehagen. Vlees en bloed doet niet mee, dat kan het Koninkrijk niet beërven.

David! Hoe komt de Heere er bij? Hem heb Ik uitverkoren. Wat ziet de Heere in Hem. Alsof de ogen de dienst uitmaken, terwijl het hart beslist. God zet zijn hart op mensen, die zich nergens op kunnen beroemen die nergens prat op gaan. Wij zouden zeggen: Onogelijk en daarom onmogelijk. Paulus kent het geheim van Gods hart. Wat dwaas is, wat zwak is, wat 'onaanzienlijk is, wat niets is. Daar wil de Heere zich mee bemoeien, daar wil Hij wat mee beginnen. Daar wordt Hij in verheerlijkt. Deze is het. Samuel leunt op zijn stok, als hij opstaat. Dan giet hij de zalfolie uit de hoorn over het hoofd van David. Dat is de verkiezing, de verzekering van Gods wege, bevestigen in aller tegenwoordigheid. Nogmaals: vlees kan hier de eer niet krijgen. Dat is beschamend, vlees gaat zo graag met de eer strijken, het vrome vlees vooraan. Wij willen altijd voor de dag kunnen komen, met dit en met dat. Maar de Heere neemt niets over, van wat wij aanbidden en aanbevelen. Hij vernedert hen, die zich aanmelden, omdat ze zulke goede papieren hebben. Hij stuurt hen terug. Zo kan Hij ons niet gebruiken.

De Heere kan mij helemaal niet gebruiken, klaagt iemand, stil voor zich uit. Wie ben ik en wat heb ik? Eenzaam ben ik en verschoven. Hoe ver wel? Tot buiten zijn gezichtsveld. Daarom kan Hij mij niet bedoelen, o nee. Dit kan er eigenlijk niet mee door en daar ben ik nog niet aan toe. Onbekend met en onbe­kwaam tot het werk en de dienst des Heeren, bij voorbeeld. Wij trekken ons terug: laat mij maar, er zijn anderen, bekwamer dan ik. Dringt de Heere dan toch aan, dan krijgen we het er benauwd onder: Heere, u vergist zich. Er wordt wel eens gesproken over roeping tot het predikambt. Nu, wie geroepen wordt kan het niet plaatsen, hij kruipt weg in de onmogelijkheden, daar kan de Heere hem niet vinden. Daar haalt de Heere ons herhaaldelijk vandaan. David is de man naar Gods hart, niet omdat zijn hart deugt, maar omdat de Heere hem een warm hart toedraagt, hem lief heeft, en de liefde heeft het voor het zeggen. Deze is het. Hij De Heere zorgt voor de rest. Hij verzekert ons uit het woord, door de Geest, dat het zo goed is en dat de Heere, dat de liefde het dan zelf maar moet Veten: Heere, hier ben ik. Hoeveel psalmen hebben we? Honderdvijftig. Honderd één en vijftig. Vroeger hoorde er nog een eigen lied van David bij. Herinnert u het zich nog: Ik was een jongeling, nog teder en gering... men had mij in het veld, tot herder aangesteld. Wie roemt róeme in de Heere. Deze roem wordt geboren, waar de Heere zich laat kennen, zich zo genadig laat kennen als een God die in alles zal voorzien, en die alles voor zijn rekening neemt. Zo mogen wij Hem dienen. In het ambt; David werd koning. Maar even goed in het gewone leven, gemeente, gezin, werkkring. Het bijzondere is steeds: de Heere zag naar mij om, Hij riep mij in zijn dienst. David tekent daarom levenslang: Uw dienstwillige dienaar.

Ere, wien ere toekomt. Niet aan ons, nooit aan ons. Saul, David. Deze wordt vernederd, die wordt verhoogd. Daar worden we geen grote mensen mee. De verwondering is van blijvende aard en neemt mettertijd toe. Brave mensen, vrome mensen, ijverige mensen: ieder die wat voorstelt en wat klaar maakt. Bij de Heere staan ze niet op de nominatie, al hebben ze de benoeming al op zak, zo te zien. Deze is het, hoe is het mogelijk, Heere, u hebt de verkeerde voor. Heere, dan moet U er verder ook zorg voor dragen. En wie het dan aanvecht, u hebt het bij het rechte eind, u houdt u aan de Heere!

Het geheim van Gods verkiezende genade tot de eer en de dienst des Heeren wordt ons verklaard in de Heere Jezus. Davids koningschap is voorlopig; het loopt voor Christus' Koningschap uit; het houdt de eeuwen door, zijn plaats open. Dat heeft David stervende geprofeteerd: Een heerser over de mensen, een rechtvaardige, een heerser in de vreze Gods. In gebroken klanken spreekt hij over zijn grote zoon, zijn nakomeling, zijn opvolger! Vol bewondering aanschouwt hij zijn stralende luister: morgen, zonder wolken. De lucht boven Davids koningschap was dikwijls bewolkt, en dat door eigen schuld. Boven Christus is de hemel helder blauw: Deze is het. Dat is het welbehagen Gods, het woord, dat van kracht is, Bethlehem. Veracht onder de steden, verscholen en verschoven: Uit u zal Mij voortkomen. Herders in het veld laten de kudde in de steek. U is heden geboren; ze zien het kind en verbazen zich: deze is het! Een stem uit de hoogte. Deze is Mijn geliefde zoon, in Wien Ik mijn welbehagen heb. Gezalfde, Christus. Wij lezen, dat de Geest des Heeren over David vaardig werd, van die dag af en voortaan. Geldt dat niet van Christus? De Geest blijft, de Geest drijft. We huldigen David met het oog op Christus: deze is het.

Deze? Geen gedaante, geen heerlijkheid, is er aan Hem. De Kruiskoning is niet indrukwekkend, niet eens aantrekkelijk. Daarover is ieder het eens. De mensen begroeten ieder met applaus, die zich opwerpt om de verlosser te spelen, zij vergapen zich aan hem, de eeuwen door. Deze is het, krijsen ze, aan hem onderwerpen we ons, ook al zal hij ons plat walsen. Christus. Nee, Hij is het in geen geval. Verwerpt u Hem nog? Zo'n vergissing moet u niet alleen met veel teleurstelling, u moet het met de dood bekopen. Want wat u er van vindt is niet doorslaggevend. Deze is door God aangesteld en de Vader is over Hem voldaan. Kust de Zoon, kust de Zoon, opdat zijn toorn u onderweg niet doet vergaan.

Welzalig zij, die zeggen - ze hoorden het God zeggen, door Woord en Geest - uit de grond van hun hart: Deze is het. Wij mogen het dan volmondig beamen. Hij wordt het steeds meer. Naast Hem, verdwijnt alles in het niet en wens ik mij niet te handhaven. Het is niet nodig, alles waarmee ik kom opdraven, hoog te paard, kom aandragen, opdat de Heere het in aanmerking neemt. Al dat krampachtige pogen, tenminste wat te zijn. Deze is het. Wat een vrede daalt er dan in onze harten. Ik zoek geen ander, ik ken geen ander. Hij betekent voor ons alles.

Door Hem gered, door Hem geregeerd, wat wil ik meer? Hem verwacht ik in Zijn heerlijke toekomst, voor Israel en de volken. En wanneer de mensheid, gekluisterd, zal kijken naar het machtsvertoon en het krachtvertoon van de antichrist, en huiverend en hunkerend tegelijk, een valse verklaring zal geven: deze is het, dan zal in vlammende letters langs al de hemelen te lezen zijn: Heere der Heeren, koning der koningen. Déze is het. Hallelujah.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen