Paulus' bekering

3

De faam groeit gaande. Je zou dat wel denken. Wat in Handelingen 9 nog maar bescheiden een licht heet, wordt in Handelingen 22 een groot licht genaamd en is in onze tekst een licht boven de glans der zon. Wij ontkennen niet dat verhalen, met name ook gretig vertelde bekeringsgeschiedenissen, elke beurt een tintje kleurrijker worden. Wij zien echter geen reden, ook niet in dit zo juist genoemde, Paulus te betichten van het euvel dat van nature geen mens vreemd is. Het gevarieerde relaas, hier en daarvoor, wettigt wel de gedachte, dat de apostel uit het rijke gegeven telkens andere aspecten naar voren brengt. Evenzeer dat hoe langer hoe meer het overvloedige van een en ander steeds sterker tot hem doordringt.

Het is een zeer voorname omgeving waarin Paulus het woord krijgt. Het is u geoorloofd voor uzelven te spreken, zegt de koning. Paulus spreekt echter voor Christus. Aanwezig is de toonaangevende wereld. Wij zien even Bernice daar zitten. Met grote pracht. Zo vertalen de Staten-Vertalers het Griekse: 'met veel fantasie'. Dat liegt er niet om. Het verplaatst in sfeer van droom en sprookje. Het spreekt boekdelen.

Ook bij deze gelegenheid wijst de man uit Tarsen op het joodse aspect (zie vers 3). In deze kring en voor dit auditorium benadrukt Paulus specifiek het gezags-moment. Want ook zelf brengt hij Romeinen 13 in praktijk. Hij wijst erop dat hij van zeer loyale huize is, opgevoed in de meest wetsgetrouwe richting. Gaat hij buiten de perken, wanneer hij gelooft in de opwekking der doden? Voor de joden een zeer legitieme zaak. Hij meende zelfs - achteraf laat hij duidelijk uitkomen dat het zijn eigen mening gold - dat hij krachtig moest optreden tegen de in zijn oog revolutionaire beweging van Jezus van Nazareth.

Meer dan ons tot dusver bekend geeft Paulus de omvang aan van zijn inquisitie-achtig optreden. Reeds andere steden buiten Israël deed hij aan voor hij naar Damascus vertrok. Speciale aandacht vraagt hij voor het feit dat hij hiertoe officieel macht en last ontving. Dat khnkt goed tegenover gezagsdragers. Daarna volgt het betoog hoe hij door feitelijke overmacht en door hoger gezag genoopt werd te doen wat hij sedert Damascus in praktijk bracht. Het is, o koning Agrippa, een kwestie van loyaliteit: Ik ben dat hemels gezicht niet ongehoorzaam geweest. Let op de keus van woord. Niet ongehoorzaam. Het licht dat de glans der zon in heerlijkheid overtrof werd mij te sterk. Kunt u het vreemd vinden dat ik mij onderwerp aan wat ik als hoogste autoriteit ervaar?

Er mocht bij Paulus een ogenblik enige aarzeling bestaan hebben, want Ananias zei: Wat vertoeft gij? Van ongehoorzaamheid aan het hemels gezicht is echter niet de minste sprake. Merkwaardig dat in deze weergave de hele figuur Ananias ontbreekt. In deze uiteenzetting was diens optreden niet direct van belang. Er mag dus geen voet worden gegeven aan aarzeling. Weliswaar zou de heiligheid van de Heere, Die verscheen en de grootheid van het kwaad, dat wij bedreven, ons daartoe kunnen beïnvloeden. Daarom reikt dit woord ver en raakt velen: Wat vertoeft gij? Mogelijk treft het juist u!

De apostel schenkt uitvoerig aandacht aan zijn nieuwe macht en last. Hij ontving die van de hoogste Hogepriester van onze belijdenis. Nu Ananias wegviel uit het verhaal ontstaat de indruk of alles in één levenschenkende adem Saul gewerd. De omschrijving is bovendien uitvoeriger. Aanvechting hierover? Ga uw gang, er ligt een ruim arbeidsterrein en een breed slagveld. Geloof! Wat vertoeft gij? Ga erop in, want immers in de wezenlijke zin is hier geen wolkje aan de lucht nu een schoner glans verscheen dan het licht van de zon. Een volmaakter glans die notabene het hart bekeert. Het heiligst recht daagt voor de man van joodse gerechtigheid en van ketters gericht.

Ik Jezus zei: 'Tot hiertoe', omdat er een hiertoe bestaat waarom Ik u verschenen ben... Ik zal u nog blijven verschijnen ook, want Ik laat het werk van Mijn handen niet schieten. De Heere legt de Zijnen niet vast op één moment. Dat zou stereotypen maken. Saul komt nu, ongevraagd, in 's Konings dienst. Als dienaar en getuige. Het dienaarschap gaat voorop. In gelijkvormigheid aan Christus' dienstknechts gestalte.

Verkiezing is verlossing. Met die visie ontvangen we een uitwerking van de term 'uitverkoren vat'. Uitverkiezing is niet een pure privézaak. In de van God en mensen verlaten en onvruchtbare tobberij loopt de kennis van de uitverkiezing vast, wanneer we in eigenwijze en hardleerse gedachten die isoleren. In het isolement ligt de dodelijke zwakte van de verstandelijke uitverkiezingsopvatting. Niets wordt zo min geloofd als de uitverkiezing. Alle verkiezing heeft een spits, een prikkel. Men wordt verkoren om dienaar en getuige te wezen. Met het oog op de ander. Uitverkiezingsmisvatting wil zich juist boven die ander verhovaardigen. Hier liggen de beslissende onderscheidingen. Niet in spitsvondige rechtzinnige leerbepalingen.

Ik heb u verkoren om u van dit volk en van heidenen te verlossen. Ik verlos u door u met een duidelijke welgemeende en ook door u hartelijk doorvoelde opdracht naar hen toe te zenden, opdat zij zich bekeren. Zodoende maakt u zich rein van hun bloed. Zeker eveneens van het bloed van de heidenen, wanneer u zegt dat zij niet hooggevoelende moeten zijn, maar vrezen, want mogelijk spaart de Heere ook hen niet evenmin als de natuurlijke takken.

Wat Paulus, in meest letterlijke zin zelfs, behoefde heeft iedereen van node. De ogen moeten geopend om het licht boven de glans der zon te ontwaren. Ik zag het, o koning. Ik mocht het zien. Wat mij voor eeuwig moest verblinden, benam slechts een ondeelbaar ogenblik mij het gezicht. Heerlijk werk dat van bediening van het Woord. Wat geeft meer voldoening dan blinden het gezicht hergeven? Ontdek mijne ogen, dat ik wonderen zie en eer.

Bekering zet ons over uit het rijk der duisternis in het Koninkrijk van het licht. O koning Agrippa! Wij hoorden in dat rijk van duisternis. Terecht. Want ik was duisternis en mijn verstand was verduisterd.

Bekering ontrukt ons aan de macht van Satan en brengt ons niet in de macht van God. Dat deed wel de symmetrie verwachten. Er staat evenwel kort, krachtig en waarachtig: 'van de macht Satans tot God'. Wij komen tot God. Als mensen die de begeerten van onze vader wilden doen. Van de leugenaar en mensen moordenaar. Tot God. Denkt ge aan Zijn macht? Die is een zacht juk en een lichte last. Tot God. Wat dat betekent kunnen geen tienduizenden woorden uitdrukken. De hemel kan het zeggen.

Ja, en vervolgens gaat het over het geloof in Mij en over de baten van dat geloof. Rechtvaardig voor God. Met andere woorden: Mijn zonden zijn mij vergeven. Voorts ben ik met alle geheiligden erfgenaam van het licht. Wanneer ik werken doe der bekering waardig. Beter u dan. Heb geloof in Mij. Geloof is geen prestatie of houding. Geloof is een betrekking op een levende Persoon. Een relatie die Hij zelf legt. Hij verschijnt immers. Als Licht in de duisternis die we zelf zijn en waarin wij wanhopig gevangen zitten. Het gaat om het licht, waarvan Paulus in vers 23 zegt: Een licht dezen volke en den heidenen.

God bekeert iemand, opdat hij op zijn beurt anderen bekeert. Een niet bekerende bekering is geen bekering.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen