Boekbespreking

H. Meijer: Het spoor van ds. Kersten en ds. Zandt. G. Kool, Veenendaal 1976

Dat er al sinds lang spanningen bestaan binnen de S.G.P. is een publiek geheim. Er zijn onder de S .G.P.-ers die van oordeel zijn dat de partij aan het verwateren is, dat de oude paden zijn verlaten. Tegen deze achtergrond moet men de publicatie zien die wij hier bespreken. Het Voorwoord is geschreven door ds. P. J. Dorsman, Die schrijft daarin onder andere het volgende: 'Zij (nl. Kersten en Zandt) hebben principiële politiek bedreven en zijn niet pragmatisch te werk gegaan'. Ieder kan aanvoelen dat dit een steek is in de richting van de huidige S.G.P.-leiding. Laat ik er aan toevoegen dat naar mijn gevoelen preken in de Tweede (en Eerste) Kamer nog niet het bedrijven van principiële politiek is, en dat het laatstgenoemde ook heden door de vertegenwoordigers van de S.G.P. in de beide Kamers wel degelijk bedreven wordt. Erger vindt ik wat de heer Meijer, de samensteller van dit boekje, zelf schrijft. Daarin zit iets geniepigs, ik weet helaas geen beter woord er voor te gebruiken. Op blz. 46 laat hij ds. Van der Zaal zeggen dat met Van Rossum de politiek in de Kamer kwam, en concludeert daar dan uit dat 'zelfs voor buitenstaanders aanwijsbare verschillen bestaan met de SGP ten tijde van ds. Kersten en ds. Zandt'. Als op deze wijze een respectabel man als ir. Van Rossum als een 'trouweloze' aan de kaak wordt gesteld dan zegt dat meer ten nadele van de heer Meijer dan van de heer Van Rossum. Ongetwijfeld zal men met een boekje als dit bij velen succes oogsten. Zie je wel, zullen zij zeggen, zo spraken Kersten en Zandt, en dat horen wij nu niet meer. Maar intussen worden zij om de tuin geleid. Want ten eerste, deze citaten geven geen totaalbeeld van het optreden van deze twee Kamerleden; in de tweede plaats hun optreden wordt nergens getoetst aan Schrift en Confessie; het schijnt voldoende dat Kersten en Zandt, vooral Kersten het gezegd heeft; in de derde plaats, deze twee voorgangers wordt een bijna canoniek gezag toegekend; nergens vinden wij een woord over b.v. het falen van Kersten in het begin van de oorlogsjaren, toen hij als hoofdredacteur van De Banier een NSB-er naast zich duldde in de Redactie die nationaal-socialistische instellingen als de Arbeidsdienst verdedigde, wat vele jonge mensen noodlottig is geworden, was dat dan soms, beginsel-trouw? En nu werpen wij heus geen ste­nen naar Kersten, ook hij heeft zijn verdiensten gehad, maar laat men eerlijk zijn in de beoordeling.

Ik zou de heer Meijer en de zijnen willen adviseren, laten wij tesamen ons achter hen stellen die naar eer en geweten, en, wat meer is, naar Schrift en Belijdenis, in de huidige, toch al zo verwarde en moeilijke politieke omstandigheden hun geluid laten horen, in de beide Kamers en daarbuiten. Met een boekje als dit is niemand en is geen enkele goede zaak gediend.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen