'Hier en Heden'

naar het einde? - Gaat de wereld achteruit? Is ons kleine landje wel groot genoeg om deze vraag globaal te beantwoorden, vraag je je af. Is wereld evenwel niet iets als de lucht, waar men overal monsters van nemen kan? Dat zal wel, maar we weten langzamerhand dat verontreiniging van de lucht van gebied tot gebied kan variëren. Voorts mogen wij ons enger leefwereldje dat we de reformatorische gezindte noemen, óf nog kleiner strookje van dat gebied, niet buiten beschouwing laten. Immers wanneer wij onderschrijven dat wij met de gehele wereld verdoemelijk zijn én wanneer wij beseffen dat er alleen maar perspectieven opengaan, wanneer wij ons restloos vereenzelvigen met de wereld, waarvan het evangelie op onbegrijpelijke wijze getuigt dat de Heere God haar alzo lief had. Gaan wij hollend achteruit? Wij met onze kerk, met de heersende denkrichting in de theologie, met de christelijke politiek, met onze levensstijl en niet wat dies meer zij? Wij worden - om een voorbeeld te noemen hier langzamerhand rijp gepraat door politici en ethici om binnen afzienbare tijd de abortus evenals een normaal verschijnsel te aanvaarden. Hoe krijgt voorts het geweld de overhand! Niet alleen elders ter wereld, maar evengoed in de samenleving bij ons.

Ik denk wel dat de wereld snel achteruit gaat. Dan hoef ik alleen maar de geweldige informatiestroom te verwerken die door middel van al onze bladen over ons heenspoelt. Nauwelijks één uitgezonderd. Soms wil het me voorkomen dat wij teveel van het goede krijgen, dat wil zeggen van het 'goede slechte', of nog duidelijker: van de goede voorlichting over al die slechte ontwikkelingen. Sommige periodieken hebben zich daarop als het ware geabonneerd, zodat je lang niet altijd zin hebt die te gaan lezen. Ik weet al van tevoren wat wordt voorgeschoteld. Er zijn natuurlijk weer een hele serie kwalijke ontwikkelingen te signaleren in kerk, burgergtaat en maatschappij. Ik ben het eens dat er voortdurend gewaarschuwd dient te worden. Er behoort evenwel een minstens zo grote dosis positieve informatie tegenover te staan. Inspirerende lectuur, zonder die eindeloze jeremiades. Al zouden wij dit doen alleen maar voor onze jeugd, die we zwaar ontmoedigen, wanneer wij hun niets anders weten voor te houden dan dat ze in de meest denkbare verrotte tijd opgroeien. Zeker moeten wij hen als jonge belijders oproepen tot de strijd met de geest alsook met de god van de eeuw. Wanneer de kleuren alleen maar de somberste zijn lopen we kans over het doel heen te schieten. Wanneer die jongeren persoonlijke ervaringen opdoen zullen ze vanwege eenzijdig gekleurde voorlichting licht menen te ervaren dat het niet zo bar en boos er uitziet als immers is voorgehouden. De toon moet veel meer wezen die van Christus: Hebt goede moed, Ik heb de wereld overwonnen. Het zal best wezen dat ongeloof en goddeloosheid zienderogen veld winnen niet, slechts, doch ook posities innemen die wij met ons christendom of met onze gereformeerde gezindte voorheen innamen. Dat klopt ongetwijfeld.

Al teveel van die sleutelposities zijn ons evenwel bepaald niet beloofd. Wellicht leefden wij jaren of eeuwen boven onze maat. Immers voor geen tweeërlei uitleg leent zich het woord van de scheidende Leidsman en Voleinder: In deze wereld zult u verdrukking hebben.

Gaat de wereld achteruit? Ongetwijfeld als ik al die trieste klachten op mij laat inwerken, die op me neerregenen. Ik geloof het. Ten dele, zegtPaulus. Ten dele ja. Immers wanneer het dermate verschrikkelijk erg is als naar voren komt, zou er dan niet veel meer ernstig gezocht moeten worden om allen te verenigen? Allen die waarlijk niet gerust zijn op de gehele ontwikkeling. Uiteraard met respect en eerbieding van onderlinge verschillen. Het heeft mijn volle instemming dat wij in dit verband nog wel eens spreken van eigen identiteit. Wel vraag ik mij af of die identiteit niet op weg is een moderne afgod van de tijd te worden evengoed als het verfoeide eenheidsstreven van deze dagen. Ik ben zeker dat talloze mensen veel te weinig bedacht zijn op schadelijke wegen, die letterlijk overal te vinden zijn. Ik geloof wel, maar ten dele.

In de tijd dat pastoralia voor dominees nog een begrip waren hadden zij hun pastorietuinen. Het dominee-zijn heeft een, overigens onbetekenende, val doorleefd. De predikanten hadden hun hof, waai; uit zij verdreven werden. Althans zeer velen. In zulke hoven vond men een veelheid aan vruchtbomen. Vruchtbomen waar gelijkenissen van te leren vielen.

Ook deze: Bij oud geworden vruchtdragers neemt het rendement zienderogen af. Op den duur blijft er niets te plukken over. Om status te behouden of om te vertederen produceert de afgeleefde rondom de stam een hele krans frisse loten. Onwillekeurig gaan de gedachten uit naar Psalm 128 vers 3b. Onterecht. Toch mogen wij niet spreken van een teken van welzijn, wanneer die krans zich vertoont. Het zijn veeleer laatste groeistuipen. Daaraan denk ik, wanneer ik ons enger wereldje gade sla. Wij zien opwassen:

een Actie voor zus een Bondje van zulken een Comité anti-dat - enzovoort.

De vruchtbaarheid is niet gering. Maar het als één enige man zich te weer stellen om eenparig aan al die gevaren en ontwikkelingen, ' die door allen als een gemeenschappelijke dreiging worden ervaren, het hoofd te bieden, ontbreekt.

Daar gelaten een sporadisch teken van een grootscheepse protest-samenkomst of gemeenschappelijke bidstond over de grote verontrustende ontwikkelingen. Die brengen slechts heel incidenteel op de been. Voor die kleinere punten van verschil, die zogenaamd van ondergeschikte betekenis zijn, hebben wij onze burchten en vestigingen van organisaties en clubs met koninklijke erkenningen en goedkeuringen en alles om daarin te verschansen. Dat is een wonderlijke onevenredigheid. Voor de kleinere verschillen hechte structuren en voor de immense bedreigingen een licht weefseltje. Over pastoralia gesproken. De attributen, die de staven Lieflijkheid en Saambinding zijn, staan ergens weggeborgen, waar men die niet meer weet voor de dag te halen.

Misschien is het de leeuw die zoekt te verslinden niet onwelgevallig dat de prooi in kleine stukken vaneengescheiden gereed ligt ter consumptie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen