De inhoud spreekt voor zichzelf?

Van de afdeling werelddiaconaat van de Generale Diaconale Raad der Ned. Herv. Kerk ontvangt elke diaconie en predikant regelmatig een contactbrief. In augustus werd de vijfde van de nu lopende jaargang verzonden, waarin o.a. deze mededeling werd verstrekt:

Uitbreiding Christelijk Instituut in Europa Eind april is de direkteur van het bureau van het Christelijk Instituut van Zuidelijk Afrika in Pretoria, mevrouw Jane Oshadi Phakathi, uit Zuid-Afrika gevlucht. Zij vluchtte niet omdat zij haar land niet lief heeft, maar omdat zij meende meer buiten dan binnen de gevangenis te kunnen doen. Zij is nu toegevoegd aan de kleine staf van het Christelijk Instituut in Europa dat in Utrecht is gevestigd. Van daaruit zal zij proberen de stem van het Christelijk Instituut van Zuidelijk-Afrika verder in de wereld te laten klinken.

De brief die zij op 20 april 1977 aan dr. Beyers Naudé schreef is bij deze contactbrief gevoegd.

Op zichzelf bevreemdt het al, dat in een contactbrief van de GDR dit soort mededelingen voorkomen. Hebben we soms op de Maliesingel een aparte ruimte die de GDR ter beschikking stelt aan het verlengstuk van het Christelijk Instituut van Zuidelijk-Afrika? Wanneer heeft de Hervormde Kerk deze taak aan de GDR toebedeeld of haar gemachtigd, ruimte te verstrekken aan een instituut voor dit werk in Europa? Of ben ik verkeerd geïnformeerd en staat dit Christelijk Instituut in Europa geheel los van de GDR?

Een brief

De afdeling werelddiaconaat neemt de vrijheid om de afscheidsbrief van Mevrouw Oshadi Phakathi bij de contactbrief in brochurevorm te verzenden aan onze diaconiën en predikanten. Met een begeleidend stuk, met als slotzin: De inhoud spreekt voor zichzelf. De schrijfster zegt daarin, op reis te zijn naar nergens, wat dan inmiddels Utrecht blijkt te zijn. Engelen hebben eens de gevangenisdeuren voor de profeten geopend, maar ik ben er van overtuigd, dat wij het zelf zullen moeten doen. Met een beroep op Gal. 5 : 1 wordt dit gestaafd.

Wanneer ik het goed begrepen heb, is mevrouw Oshadi Phakathi door de Zuidafrikaanse regering en politie beknot in vrijheid van beweging. Zij is echter tegen de regering in over de grens gekomen, naar ik versta: 'illegaal', en in Utrecht gastvrij ontvangen en toegevoegd aan de staf van het Christelijk Instituut aldaar. 'Ik laat me niet door de regering van Zuid-Afrika het zwijgen opleggen'. Twee dagen zat ze gevangen naar aanleiding van de onlusten in Soweto, onder mensonterende omstandigheden. En wat ze vertelt over het doden en de doden, is verschrikkelijk. De martelingen zijn verschrikkelijk, en de afgedwongen verklaringen verschrikkelijk. Nu is zij in Utrecht en haar devies is: Ze hebben mij het zwijgen opgelegd om wille van de waarheid die ik weet. Ik zal die waarheid hoe dan ook uitspreken. Ik moet de wereld de waarheid zeggen'.

Van het leven buiten Zuid-Afrika verwacht ze: 'Misschien betekent het meer lijden. Maar dan is de troost dat we tenminste tot het laatst de weg van Christus gegaan zijn en dat er de vreugde van de opstanding is aan het einde'. En van deze brief zegt de afdeling werelddiaconaat van de GDR: 'De inhoud spreekt voor zichzelf'.

Om Christus wil?

Die vanzelfsprekendheid betwijfel ik. Ik weet niet of Gal. 5 : 1 van toepassing is op de relatie zwart-blank in Zuid-Afrika. In heel de brief van mevr. Oshadi Phakathi hoor en lees ik niets van het lijden om Christuswil. Zij is gearresteerd, haar is na twee dagen sabotage ten laste gelegd, zij weigerde zich te schikken in beknotting van bewegingsvrijheid en ging op reis naar 'nergens'. Delen wij langs dié weg in de vreugde van de opstanding straks? En is dit het Evangelie voor zwart en blank in Zuid-Afrika?

Een ander voorbeeld

Er zat een politieke gevangene in een gevangenis in Ruanda. Corrie ten Boom wist tot hem door te dringen. 'Kent u Jezus? ' Antwoord: 'Ja. Ik heb thuis een bijbel. Ik weet dat Jezus voor de zonden der wereld aan een kruis is gestorven. Jaren geleden heb ik Hem aangenomen als mijn Heiland. Ik heb Hem een tijd gevolgd, tot de politiek mijn tijd geheel in beslag nam. Ik wou nu dat ik opnieuw kon beginnen, en voor Jezus leven, maar het is te laat. Deze week sterf ik'. Corrie ten Boom zei hem dat het niet te laat was, en leidde hem (opnieuw) tot Jezus.

Geen woord over uitstel van executie, over de juistheid of onjuistheid van zijn arrestatie uit pohtieke motieven. De man ging heen in de vrede die alle verstand te boven gaat. En daarvan zou ik nu willen zeggen: 'De inhoud spreekt voor zichzelf'.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen