Uit de pers

De huisgemeenten

Enige tijd geleden heeft ds. H. J. Hegger de wenselijkheid bepleit huisgemeenten te stichten. Hegger ziet deze huisgemeenten op een ander vlak liggen dan bijbelkringen of gespreksgroepen. In deze huisgemeenten zou ook bediening van Woord en sacrament moeten plaatsvinden, naast de kerkdiensten op de zondagen. In Credo haakt ds. M. P. van Dijk in op deze gedachten. Hegger motiveert zijn pleidooi voor de huisgemeenten, ook in gemeenten waar het Woord en de Sacramenten trouw bediend worden volgens de regel van het evangelie, met de verschillende geestelijke ligging van de gemeenten. Van Dijk schrijft:

Ds. Hegger ziet er voorts ook geen bezwaar in samen met mensen van andere kerken huisgemeenten te vormen, bijv. met leden van de gereformeerde gemeenten of met mensen van de pinksterbeweging. 'Wat zou het verrijkend zijn wanneer al die christenen met elkaar verenigd waren om via huisgemeenten hun bijbelse inbreng te hebben in de ene plaatselijke gemeente'.

Tot zover ds. Hegger. We hebben wel enige vragen. Tegen bijbelkringen en gespreksgroepen kan niemand bezwaar inbrengen. Integendeel. Alles voor te zeggen. Maar als die kringen of groepen het recht ontvangen om het Woord en de Sacramenten te bedienen dan verandert de situatie. Krijgen we dan geen kerkjes in de kerk? Wie moet dat Woord en die Sacramenten bedienen? De plaatselijke predikant? Maar hij heeft dit al op zondag voor de hele gemeente gedaan.

Waarom die aparte groepen? Ds. Hegger zegt: omdat ligging en klimaat zo verschillend zijn. Is dat een reden, mag dat een reden zijn om apart als kerk samen te komen? Wordt de eenheid van de gemeente dan toch niet gebroken? Hebben mensen van andere ligging en van ander geestelijk klimaat niet eveneens het recht om als kerk samen te komen? Ik neem aan dat het de bedoeling van ds. Hegger niet is verwijdering te veroorzaken. Maar zal dat niet het gevolg zijn?

Hij beroept zich op de praktijk van de eerste christengemeenten die in particuliere huizen bij elkaar kwamen. Ds. Hegger vergeet dat dat toen bittere noodzaak was. Kerkgebouwen bestonden niet. En dan lezen we er 1 Cor. 12 nog eens op na. In de gemeente van Corinthe bestrijdt Paulus juist (en dan heeft hij de huisgemeenten op het oog!) het uiteengaan om verschillend klimaat. Hij pleit daar hartstochtelijk voor het bewaren van de eenheid van de eenheid van het ene lichaam van Christus. 'De hand kan niet zeggen tegen de voet, ik heb u niet nodig'.

Laatste vraag: hoe denkt ds. Heger dit alles kerkordelijk te plaatsen als ook leden van andere kerken (pinkstergemeenten bijv.) mogen meedoen? En leden van andere gereformeerde kerken? Dreigt dan geen grote chaos te ontstaan?

Het lijkt me hachelijk in de situatie zoals wij die kennen terug te redeneren naar de situatie van de eerste gemeente, toen in de wordende gemeente de samenkomsten in huizen de enige mogelijkheid was. Maar ook dan moet men niet vergeten de leidende plaats van de apostelen en hun prediking. Men denke aan de adviezen en vermaningen in de brieven van Paulus. En aan alles wat er in het N.T. gezegd wordt over de ambtelijke structuur van de gemeente. Iets anders is dat de gemeente die samenkomt rondom Woord en Sacrament iets zal moeten vertonen van een huis(gezin). Zie Efeze 2 : 19-22. En wat het verschil in ligging betreft, gesteld als dat dan een motief zou zijn om apart samen te komen, wat ik met Van Dijk betwist, dan lost men met huisgemeenten niets op, omdat men ook in de kleine kring van een huisgemeente wel niet allemaal dezelfde geestelijke ligging zal hebben. Wat dan? Weer opnieuw een huisgemeente? Het voorstel van ds. Hegger is ongetwijfeld geboren uit verlangen naar een levende gemeente. Maar het bevat m.i. teveel knelpunten om waarlijk een uitweg te zijn.

Fascisme en Marxisme

Onze tijd kenmerkt zich door grote onrust. Enerzijds zie je een snelle opmars van marxistische ideeën. Anderzijds is het gevaar van een opnieuw opkomend Fascisme niet denkbeeldig. De golf van terreur zoals die over vele landen heenspoelt, roept de dreiging van een nieuwe dictatuur op. Het is geboden dat we bij het licht van de Schrift de geesten, ook de verleidende geesten onderkennen, en wakker zijn. Het aandoen van de geestelijke wapenrusting is meer dan ooit nodig. Ik schrijf dit naar aanleiding van een gesprek dat Rik Valkenburg in Koers van 16 september voerde mei dr. R. W.M. Croughs, schrijver van het boek Leven in de tussentijd. In dit gesprek zegt Croughs onder meer, dat het nationaalsocialisme en het marxisme de belangrijkste nabootsingen zijn van de bijbelse gedachte van het Koninkrijk van God. Nabootsingen in de zin van geseculariseerde imitaties. Beide bewegingen dromen immers van een heilsstaat maar dan een heilsstaat zonder God. Op de vraag van de interviewer: Wat vindt u het gevaarlijkst, het Marxisme of het Fascisme? , _ antwoordt Croughs:

Het nationaal-socialisme is een veel duidelijker nabootsing van het koninkrijk van God, omdat het zich heel eng is blijven verzwageren met het Christendom als organisatie, met de kerk als instituut. Paul de la Garde was een christen, die zichzelf een volgeling van Jezus noemde. In het nationaalsocialisme zit vanaf het begin, heel sterk de poging de christenen, die hun echte gemeenschap met God verloren zijn, een surrogaat aan te bieden.

Croughs is van mening dat op het ogenblik er een vermenging optreedt van het Marxisme met allerlei andere elementen:

Het marxisme levert ontzettend goed kritiek op bestaande waarden en op het bestaande systeem. Het is buitengewoon knappe maar tegelijkertijd destructieve kritiek op alles wat bestaat. Je ziet momenteel heidense en allerlei mystieke elementen opkomen. Veel jongeren en ook ouderen gaan over naar de nieuwe mystiek, nieuwe religieusiteit. Je ziet op het ogenblik vrij algemeen bepaalde Marxistische elementen heel zware kritiek leveren op alle waarden en normen die er zijn. Het marxisme heeft ook de meest geniale kritiek op het gezin. Het levert de meest ideahstisch en logisch klinkende totale kritiek op het gezin. Ze ziet het gezin als een geheel negatief instituut, dat alleen maar dient om kapitaal, bezit en onderdrukking voort te planten. Geboden van de God van Abraham, Izaak en Israël zijn voor het huidige bevijdingsdenken niets anders dan uitdenksels van de heersende klasse om het volk in onderdrukking te houden. Het is vervolgens hen uitgevonden door de kapitaal-ophopende herdersvorst, die zijn bezit, dat hij begon óp te hopen, aan zijn eigen kinderen wilde nalaten. Het marxisme heeft, net als het nationaal-socialisme, een mythe. Vroeger was het nationaal-socialisme het grote gevaar. Nu is het marxisme het grote gevaar. Niet het marxisme op zich, maar gemengd met een aantal andere dingen. Ik ben van mening, dat de volgende totalitaire macht nu al bezig is zich heel sterk te ontwikkelen. Deze macht mag je niet zo maar marxisme noemen. Het is een meng-macht waarin afvallig christendom, heidendom, oosterse mystiek en nog andere componenten tezamen een nieuwe leer worden. Die nieuwe leer zal daarom veel gevaarlijker zijn dan nationaal-socialisme, omdat dit door zijn rassenleer gebonden was aan een heel bepaalde tijd, geschiedenis en ras. Deze nieuwe leer is wereld-omvattend.

Croughs is ook niet blind voor de demonie van het kapitalisme en de consumptiementaliteit. En het erge is, dat allerlei neomarxisten deze fouten aangrijpen om daarmee elke zedelijke waarde en bijbelse normen af te breken.

Het is een consumptietijd. Er wordt in die consumptietijd steeds minder gewerkt, vanwege de automatisering. Voor het vuile werk nemen we gastarbeiders. Als bij ons het loon in de textielindustrie te hoog wordt kan ons dat ook al niet veel schelen, want de industrie importeert dan wel kleding uit landen als Japan en Taiwan. Het maakt ook al niet uit of er meer werkelozen zijn. Er is toch nog zwaar, inspannend en moeilijk werk te doen. Ik noem de arbeiders die op een booreiland moeten werken. Om daarvoor in deze consumptietijd nog mensen te vinden moeten de olie-maatschappijen heel hoog loon betalen, 's Avonds krijgen deze mensen op hun booreiland porno-film-shows. Dit wordt gedaan om hen te ontspannen. Op deze manier helpt het kapitalisme mee, aan de afbraak van hetgeen aan Bijbelse waarden bij de mensen is. Toch zullen de ideahstische, jonge mensen op deze manier niet gemakkelijk worden afgehaald van de normen die door God zijn opgesteld. Maar, als er op de universiteiten uitgebreide verhalen worden verteld van Marx, Wilhelm Reich en Marcuse, dan zijn deze verhalen zo knap. Er is nl. altijd wel iets van waar. Daarvan uitgaande, kunnen zij bij idealistische, jonge mensen de gedachte bijbrengen, dat alle gezag en elke vorm van gehoorzaamheid en gewetensfunctie, overbodig zijn. Ze kunnen dit alles afbreken. Ze kunnen dit ook doen bij dat deel van de jeugd, dat ergens nog wel het goede zou willen. In feite doen ze hetzelfde, als wat die oliemaatschappijen doen op een booreiland. Deze neo-marxisten hebben ontzettende kritiek op de prestatiemaatschappij. Daarom zeggen ze: geen gezag, geen gehoorzaamheid aan de autoriteiten, totale bevrijding van de sexuahteit. Je ziet nu al, dat de industrie de kreten gebruikt die van deze revolutionairen komen. De maatschappij ziet nl. dat er onnoemelijk veel te verdienen valt aan die kreten: doe waar je zin in hebt, stel geen enkele behoefte uit tot iriorgen, bevredig je behoeften onmiddelijk. Marcuse, die de kapitalistische prestatie-maatschappij haat, levert eigenlijk voor een hele generatie de rechtvaardiging, nu alles te nemen waar ze zin in hebben. Deze mensen, die eigenlijk het kapitalisme zo zouden haten en het marxisme zouden willen stichten, leveren voor een groot deel van de jeugd de rechtvaardiging, steeds meer te consumeren. Het klinkt natuurlijk mooi: vrije sex, maar het is natuurlijk onzin. Alsjemeent op het gebied van de sexualiteit al je behoeften onmiddellijk te moeten bevredigen, dan ben je eigenlijk al een door en door een beklagenswaardige consument. Je zult dan een nieuwe tv, een nieuwe auto en een reis naar bv. Kreta op je programma zetten, om nog meer nieuwe meisjes te veroveren... Dan is er geen einde meer aan de consumptie.

Wat kan ons alleen wapenen tegen deze geestelijke milieuvervuiling? Hoe kunnen wij staande blijven. Alleen door het Woord en de Geest van Hem Die gezegd heeft: 'Wie volharden zal tot het einde, die zal zalig worden'. Het zal aankomen op een levend geloof, dat de verbondenheid met Christus en Zijn Woord kent en beleeft. Die verbondenheid geeft ook bewogenheid. Want Hij die ons roept tot Zijn gemeenschap is de Heiland die met ontferming bewogen is over de schapen die geen herder hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen