De Bahai-beweging

2

Vorige keer hebben we gezien, dat het streven van de Bahai-beweging niet alleen is te komen tot één wereldreligie, maar vooral te komen tot een nieuwe wereldorde en zo tot de grote wereldvrede. Vandaar dat de Bahai-profeten zich in het bijzonder hebben gericht tot vorsten en regeerders en groten der aarde. De Bahai-beweging is weliswaar geen grote beweging, gemeten naar de totale wereldbevolking. Maar haar idealen zijn groot en hebben betrekking op de gehele wereld. De volgelingen van de Bahai zijn de bouwers aan de nieuwe wereldstaat, die geordend en geregeerd zal worden volgens de Bahai-begrippen en -idealen. De Bahai-beweging weet zich verantwoordelijk voor de gehele mensheid.

Huis der gerechtigheid

Om de nieuwe wereldstaat te verwezenlijken is de bouw nodig van zogenaamde 'Huizen der gerechtigheid'. Wat houden deze huizen der gerechtigheid in? Heel eenvoudig: het zijn 'huizen' te bouwen in iedere staat, streek of stad, van waaruit geregeerd zal worden. God heeft aan elke streek of stad de verplichting tot het bouwen van zo'n huis opgelegd. Al deze 'huizen' over de gehele wereld hebben in hun wetgeving, rechtspraak en regering te luisteren naar het Universele Huis der Gerechtigheid, dat gebouwd wordt in Haifa. De leden van dit Universele Huis der Gerechtigheid staan onder goddelijke leiding. Wat zij eensgezind of met meerderheid van stemmen besluiten is Gods eigen wil. Zo staan alle huizen der gerechtigheid in de gehele wereld in verbinding met het Universele Huis der Gerechtigheid in Haifa en dit staat onder direkte goddelijke leiding.

Hoe komt het Universele Huis der Gerechtigheid tot stand? De leden daarvan werden voor het eerst gekozen in 1963 uit afgevaardigden van Bahai-gelovigen uit de gehele wereld. Ze zijn negen leden in het totaal, 5 amerikanen, 3 aziaten en 1 europeaan. Eens in de ongeveer vijfjaar worden de leden gekozen door vertegenwoordigers van alle nationale Bahai-raden.

Wanneer eenmaal de grote Bahai-idealen gemeengoed van alle mensen zijn geworden en de volkeren zich rondom de Bahai-banier tot één wereldregering hebben aaneengesloten, kunnen regeringen, parlementen enz, verdwijnen. Plaatselijke en nationale Bahairaden nemen hun plaats in en het Universele Huis der Gerechtigheid in Haifa zal de funktie vervullen van een soort wereld-vredespaleis. De lezer ziet hoe het Bahai-geloof hoge idealen nastreeft. Het is alsof men de 'nieuwe hemel en de nieuwe aarde' op aarde wil bewerken, en: dit zélf wil bewerken. De nieuwe wereldstaat is niet in de eerste plaats een zaak van God zelf, maar een zaak van de mensheid, zij het dat de mensheid daartoe door God (doormiddel van de Bahai-profeten) wordt geroepen.

Zelfs gaat de Bahai-beweging nog een stap verder: er komt een tijd dat de mensheid door de boodschap van Bahai-llah gerijpt zal worden en de wereldeenheid een feit zal zijn. Alle rassen en naties zullen de handen ineen slaan. De tegenstellingen tussen rijk en arm zullen zijn weggenomen, liefde en gerechtigheid zal op de aarde heersen. Er breekt een groot Vredesrijk aan, waarin de zegeningen zo groot zullen zijn, dat alle zorgen in vreugde zullen veranderen, alle ziekten in gezondheid, en: Haifa met de berg Karmel het religieuze wereldcentrum zal zijn voor de gehele wereld. In diepste wezen is zo de Bahai-beweging een beweging voor wereldeenheid en wereldvrede, opkomend vanuit de mens, met een religieuze tint.

De lezer, die, wel eens in de perzische tuinen in Haifa is geweest en de Bahai-tempel heeft gezien, begrijpt nu waarom de tuinen zo schoon en symmetrisch zijn aangelegd: alles symboliseert de schoonheid en de harmonie van het nieuwe wereldrijk, dat staat aan te breken en waarvan de Bahai-profeten de verkondigers zijn.

Negen

Heilig getal in de Bahai-beweging is het getal negen, de getal waarde van de letters van het woordje Baha. Het aantal leden van de huizen der gerechtigheid bedraagt negen, evenals het getal der leden van het Universele Huis der Gerechtigheid te Haifa; elke gemeente moet minstens negen leden hebben, elke streek of elk land minstens negen gemeenten voor er een streekraad of nationale raad mag worden gevormd, enz. Ook in de Bahai-tempels keert het getal negen terug: de ronde centrale ruimte rust op 3 X 9 pilaren, de hoge koepel heeft 3x9 binten, de tempels hebben 9 ingangen, waardoor de openheid naar alle kanten, voor alle volken en religies wordt aangegeven.

Waar staan de Bahai-tempels? In elk werelddeel één. Allereerst in Haifa, vervolgens in Wilmette bij Chicago (Amerika), in Sydney (Australië), in Kampala (Kenya, Afrika) en in Langenheim bij Frankfurt (Duitsland).

Aanhang

In het vorige artikel vermeldden we reeds, dat AbdulBaha de grote verbreider van de Bahaibeweging was. Na zijn bevrijding uit de gevangenis van Akko heeft hij reizen gemaakt naar bijna alle streken van de wereld. Abdul­ Baha predikte in Londen en Parijs, in Duitsland, in Noord-Amerika.

Vooral in Amerika kwamen centra van de Bahai-beweging.

Overtuigde aanhangsters waren in Amerika bijvoorbeeld de miljardaire Edith Rockefeller en de dochter van een der amerikaanse presidenten, Margaret Wilson. Vandaag de dag zijn er een kleine zesduizend plaatselijke raden in een kleine driehonderd landen, met in totaal ongeveer twee miljoen aanhangers waarvan het derde deel in Perzië woont.

In ons land zijn enkele plaatselijke afdelingen o.a. in Amsterdam, Den Haag, Rotterdam, Apeldoorn en Vlissingen. In het algemeen kunnen we zeggen, dat de Bahai-beweging haar grote bloeitijd heeft gehad, ook al weten we niet wat nieuwe zendingsakties zullen brengen.

De mens

De Bahai-beweging heeft ongetwijfeld hoge, aantrekkelijke idealen, zéker voor diegene, die begaan is met het lot van de wereld. Haar profeten waren begaafde en hoogstaande mensen, die hun boodschap uitdroegen met bewogenheid van hart. Ze hebben niet nagelaten op velen diepe indruk te maken.

Men late zich echter door de Bahai-idealen niet misleiden.

Juist de Bahai-beweging is gekenmerkt geweest door talrijke intriges en twisten. Na de dood van elk der drie profeten zijn er hevige twisten geweest over de opvolging en naar men zegt zijn die twisten er hier en daar nog. De eenheid van alle mensen is dus nog niet eens verwerkelijkt binnen de eigen kring.

Men late zich ook niet van de wijs brengen door de idealen en de prediking van de ene wereldreligie. Toetreding tothetBahai-geloof houdt namelijk onverwijld de uittreding uit het eigen kerkgenootschap in, zo luiden de Bahai-regels. Wie met een Bahai-volgeling trouwt dient zijn huwelijk te laten bevestigen in de geest van de Bahai en de belofte af te leggen de eventuele kinderen in het Bahaigeloof groot te brengen. Het lezen van 'vijandelijke lektuur' is verboden; men dient deze lektuur ongelezen (!) naar de Bahai-leiding te sturen. De Bahai-beweging is dus niet zo verdraagzaam als ze eruit ziet.

Het is duidelijk, dat in de Bahai-beweging in diepste wezen geen plaats is voor Christus. Christus wordt door BahaUllah gezet in de rij van Mozes, Zoroaster, Boeddha en Mohammed. Wél-spreekt de Bahai-beweging van Christus, maar men heeft Hem niet nodig als Zaligmaker, als Verlosser. In diepste wezen komt het Bahai-geloof op vanuit de mens. De mens heeft het vermogen door ontwikkeling van zijn geest de wereld te verbeteren en te werken aan de grote wereldvrede.

De Bahai-beweging kent wel het lijden (velen zijn in de vervolgingen in Perzië gemarteld en gedood), maar ze kent niet het kruis. En daar ligt het grote onderscheid met het christelijk geloof. Wat een verschil tussen Christus en BahaUllah. Christus is de 'Man van smarten', die vrijwillig Zijn weg ging naar het kruis. BahaUllah is de 'Heerlijkheid Gods'. Hij ging wel in de gevangenis, maar allerminst vrijwillig. Christus werd geboren in een schamele stal. Van BahaUllah wordt gepredikt: 'Zijne heiligheid BahaUllah is gelijk aan de zon, die schijnt aan de horizon van het oosten, en Perzië verlichtte met de stralen van zijn leer'. Daarom is de boodschap van de Bahaibeweging niet de boodschap van de Bijbel; erger nog: de God van de Bahai is niet de God en Vader van de Heere Jezus Christus.

Haifa ligt aan de voet van de Karmel. Duizenden Bahai-volgelingen bezoeken jaarlijks het heiligdom in Haifa en knielen diep neer voor de tombe van de Bab. De Karmel doet ons denken aan de geschiedenis van de profeet Elia met de vierhonderd en vijftig Baaiprofeten. We zouden de Bahai-beweging dezelfde belijdenis willen voorhouden waartoe het volk Israël eens op de Karmel werd gebracht: de Heere is God; de Heere is God.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen