Niet vrede, maar het zwaard

Aan het begin van het tiende hoofdstuk van Mattheüs wordt verhaald, dat Jezus zijn twaalf discipelen bij zich roept. Hij geeft hun de macht over de onreine geesten om ze uit te werpen en om alle ziekte en alle kwaal te genezen. Ze moeten heengaan en prediken, dat het Koninkrijk der hemelen is openbaar gekomen. Het hart van de discipelen trilt van een moeilijk bedwongen enthousiasme. Ze zullen immers de duivelen uitbannen, wegjagen als vreemde honden van een huiselijk erfen de kwalen, alle kwalen zullen ze genezen. De ziekenzaal wordt een feestzaal, want de macht is aan Jezus. Het leven triomfeert, het paradijs keert weer op aarde. De dood gaat verschrikt aan het vluchten. De joodse toekomstvisioenen worden stralende waarheid. Is het wonder dat de discipelen opgetogen en . . . opgewonden worden? De vrede van de messiaanse tijd is aangebroken. Zo hadden toch de profeten het voorzegd: de wolf en het lam zullen te zamen verkeren? Niemand zal meer zeggen: ik ben ziek. De dood zal niet meer zijn, droefenis en zuchting zullen wegvlieden. De discipelen denken, dat het vrederijk der toekomende eeuw nu al volkomen gaat beginnen - maar dan moet Jezus hen toch tot de orde roepen. Ze hollen te ver door. De discipelen vergissen zich, wanneer zij denken, dat Jezus thans reeds op aarde de vrede onder de mensen brengt. Al is Hij de vredevorst, zijn komst brengt het zwaard. Jezus wil de mogelijkheid van misverstand afsnijden. Houdt op met uw droombeelden, discipelen! Komt tot de werkelijkheid! Meent niet. . .gij zijt uit uzelf in allerlei waandenkbeelden bevangen, ge huldigt verkeerde meningen omtrent het christendom. Ik begin niet met een rijk van zoete dromen, ik begin met het zwaard. Niet met gezang, gerei, maar met bloed, zweet en tranen. Niet alleen de Christus is door de mens aan het kruis geslagen, maar ook zijn leer. In de weg van de godsdienst wil de natuurlijke mens alles, behalve hetzwaard. Daarom verstoort Jezus onze aangename rust, daarom haalt Hij het spinneweb van de dagdroom uiteen.

De natuurlijke religie van de mens is de weg tot God, niet door de diepte, maar over de hoogte. De Farizeeër meent: het Koninkrijk Gods wordt gegrondvest op humane deugden, het wordt veroverd door aalmoezen, het komt door kerkelijke plichtplegingen en fijn geschakeerde ceremoniën. Van zulke Farizeeën wemelt het nog op het erf van de christelijke kerk. Ik denk, er zit zulk een Farizeeër in ons aller hart en hij wordt er de baas eer wij het weten. Anderen slijpen de waarheid een weinig bij naar de mode van de tijd door te leren, dat ook het christendom slechts een betrekkelijke waarheid vertegenwoordigt. Wat Jezus heeft gezegd is wel waar, maar er zit in alle andere godsdiensten toch ook wel veel edels. Wij moeten van alle religies en stelsels de ware kern opzoeken en zo de godsdiensten verenigen tot één wereldgodsdienst. Zo wil men ook in Nederland alle kerken en richtingen verenigen - dan is er geen godsdiensthaat en kerkelijke verdeeldheid meer. Dan is het vrede op aarde.

Ook zijn er, die zich de weg naar de hemel gemakkelijk maken door het christendom zich uitsluitend te denken als een leer. die men slechts behoeft te erkennen en te belijden als een verstandelijke waarheid. Het is alles klaar en af. Je behoeft alleen maar instemming te betuigen. De oppervlakkigsten stellen zich op het standpunt: alle god.sdienst is een persoonlijke opinie, die ieder voor zich moet houden, opdat de vrede blijve. Elders ziet men zalig te worden op eigen manier en gedachte. Dat komt ten slotte neer op leven en laten leven. Maar het Woord Gods roept hier tegenin met het duidelijk: meent niet! Beeldt uzelf niet in, dat Ik een hemelrijk op aarde zal oprichten voor het vlees, voor de oude mens. Want dat wilt ge wel vrede op aarde, in ideale toestand, maar niet sterven aan uzelf en al het uwe. Wanneer wij goed zien gaat er ook door onze tijd de valse waan van het menen, spinnen, dromen, denken in de hoogte. Gedachtentorens van valse meningen. Maar Jezus spreekt daartegen. Meent niet . . . wanneer de Geest des Heeren over u oplichtte, dan hebt u het langzaam gezien - 't is niet menen, maar sterven.

Het bloed van Jezus gaat druppelen overal, waar de naam van Jezus wordt genoemd. Wanneer de Heere zijn ogen naar de hoorders richt, dan ziet Hij geen visioenen van in broederschap levende volkeren, geen tempels waar de vele godsdiensten tot de éne wereldgodsdienst zijn samengesmolten. Hij ziet enkel brandstapels, bloed en vuur en rookdamp. Hij bemerkt zwaardhouw en hulpgeroep. Even verder lezen wij het immers: Ik bén gekomen om de mens tweedrachtig te maken tegen zijn vader, en de dochter tegen haar moeder, en de schoondochter tegen haar schoonmoeder en zij zullen des mensen vijanden worden, die zijn huisgenoten zijn. Jezus' komst brengt het zwaard. Twist, verdeeldheid, darfen van geweld. Dat is het noodzakelijk gevolg van zijn komst. Daardoor komt schifting. Er moet gekozen worden voor of tegen Christus. Rondom het Evangelie van Christus ontstaat altijd beroering. En later: de gehele kerkgeschiedenis bewijst, dat de persoon van de Zaligmaker de grote ergernis der wereld betekent. Nog sterker: Jezus brengt het zwaard. Hij heeft zelf het zwaard in de hand, het zwaard des Geestes, vlijmscherp, aan twee kanten geslepen. Hij slaat er diepe wonden mee.

Maakt u toch geen valse voorstelling van de Heere Jezus Christus, alsof er op zijn lippen enkel honing zou zijn. Jezus is goedertieren en genadig, maar Hij is meer dan dat, de liefde brengt ook de waarheid en de waarheid is menigmaal hard voor het vlees. Jezus slaat met zijn zwaard het menselijk verstand; Hij nagelt het verstand aan het kruis, het verstand als intellectuele zelfhandhaving moet sterven. Verwonder u toch niet, als de mensen de Schrift dwaasheid vinden. Verwonder u er veeleer over, dat er nog mensen zijn, die dit gehele boek geloven. Het ongeloof is natuurlijk, maar het geloof is een wonder, het is een gave van genade.

Maar Jezus doet nog méér. Nog erger treedt Hij met het zwaard op tegen de menselijke wil. Ook de wil wordt geslagen, ook onze wil moet sterven. Hij roept de mensen weg uit hun wereld, die zij liefhebbenen waarin zij zich zo thuisvoelen. Het allerliefste, dat ge hebt, moet ge willen offeren voor Jezus. Zo komt Jezus met het zwaard des Geestes, dat is Gods Woord. Hij komt genezen door te doden. Dit doet eerst pijn, het maakt angstig. Hoor, hoe de door het zwaard getroffen kinderen Gods in de psalmen kermen! Hoe benauwd is het gevoel van schuld, hoe worden ze gekweld door banden van de daar door de angst der hel hen alle troost doet missen! Hoe zijn ze bekommerd vanwege hun zonden en hoe vergaan ze onder Gods toorn. Wanneer ge in de Heilige Schrift lezende en de prediking horende, enkel aandoeningen van genot hebt, dan doet het Woord aan u zijn volle werking niet. Dan hebt ge de Geest in het Woord niet ontmoet. Want God ontmoeten is sterven; sterven aan de vijandige wil.

Jezus zet het blinkende zwaard ook op de wereld. Elke actie van de wereld is gericht op zelfhandhaving. Elke actie van Christus' Woord op neerwerping. Geen wonder dat dan hier vuur ontstaat. Altijd en overal betekent de belijdenis van de Heere der gemeente vervolging, achterdocht en bovenal: voor conservatief verklaren. Het loopt uit op bespotting, in de kazerne, in verenigingen en op kantoor, in de fabriek. Bespotting is de vrucht op alle terreinen van het leven. Het zwaard flitst overal. Niet het minst ook in de kerk.

Ja, het zwaard van Christus gaat óók door uzelf heen. Ge wordt in het leven achter de Heere aan van binnen in tweeën gedeeld. Ge wordt een tweemens. Er is aan de ene kant de afsterving van de oude mens. Aan de andere kant de opstanding van de nieuwe mens. Door de Geest der genade wordt ge steeds meer bekendgemaakt met het diepe bederf, dat in u woont. Ge ziet, dat u van uzelf uit sterven moet. En daarnaast gaat ge ook meer en rijker dan tevoren zien wat ge door het geloof in Christus hebt ontvangen en door Zijn Geest nu voortaan denkt en doet. Uw leven wordt meer op het Woord betrokken. Uw gehele bestaan put uit Christus. Hem ter ere. Het zwaard van Christus wondt u derhalve diep in de doding, maar het heeft een levende vrucht. De vernieuwing van uw innerlijk leven.

Intussen geeft het zwaard van Christus ook uitzicht. De directe uitwerking van het zwaard van Christus is verdeeldheid en oorlog, maar het eigenlijke en uiteindelijke doel is vrede, genezing en zaligheid. Juist opgevat betekent dat: de vrede van mijn hand. de volheid van zaligheid breng Ik op deze zondige wereld, die aan dood en oordeel is prijsgegeven, niet. Hier en nu breng ik geen vrede; maar door het vuur, door het gericht van het zwaard heen, als dat is geweest, dan komt de volle vrede. Het zwaard heeft om zo te spreken een tussenfunctie als van de chirurg. Die hanteert het gereedschap met de operatie. Maar om de genezing te bevorderen. Jezus gebruikt het zwaard niet met welbehagen. Hij brengt het alleen waar het moet. Hij is niet gekomen om de wereld te veroordelen, maar haar te behouden. Het zwaard van Jezus is 'n evangelisch zwaard, 't Is zwaard des Geestes en de vrucht des Geestes is liefde, blijdschap en vrede. Het zwaard van het geweld heeft niet Jezus, maar Mohammed gedragen. Die sloeg de mensen neer, die weigerden om Allah te volgen. Het zwaard van het geweld draagt de wereld. Napoleon de tyran, die Europa in een bloedbad herschiep. Hitler, die leefde voor de dood van velen. Naar het zwaard van het geweld grijpt nu een opgezweepte massa, om een nieuwe heilstaat te verwerven. Een dwaze theologie, die in zieke dampen ademt . . .

De vrede, die Christus brengt zal in het bestek van deze wereld niet komen. Alleen komt deze aan het einde van de wereldgeschiedenis. Dan zal de vredesglans over bergen en heuvelen dagen. Dan zal de zon des vredes heerlijk rijzen. Daar wachten alle vromen op met diep verlangen. Soms gluurt die lichtglans hier een moment door de spleten van onze ziel. Ze deelt zich reeds mee in beginsel aan allen, die door het zwaard hier werden gevormd. Die vrede sijpelt reeds door in het hart van hen, die vermoeid van de zonde en overtuigd van de Geest door het tranendal hier wandelen. Op het: uit de diepte roep ik - volgt het jubelend: maar bij u is vergeving. De vermoeide en beladene vindt hier bij Jezus rust. Bij Jezus is hier reeds iets van het paradijs waar de palmen wuiven en de duif gaat kirren. Hier komt Jezus in de vergadering der benauwde discipelen en zegt: vrede! En dan is het vrede, terwijl rondom het zwaard werkt. Dan is het vrede, waar het doodszweet van u stroomt - zelfs op het sterfbed.

Tot die dag is het thans nog wel niet gekomen. Maar naar die dag gaat het onafwendbaar zeker heen. Wilt ge ook weten of ge delen zult in de levensoverwinning der kinderen Gods? Wie op zelfbehoud alleen bedacht is, kan zijn discipel niet wezen. Ge kunt niet in de hemel leven, tenzij ge van de aarde sterft. Door levensverlies komt het tot levensbehoud. Wie in Christus gekruist is, die zal leven. Wie God hier ontmoet heeft en voor Hem is gestorven, die zal Hem eens zien, en door Hem leven. Wie de houw van het zwaard ontving, zal ook de kroon eens dragen. Die belofte houdt het uit, zelfs in de donkerste nacht. Hoe meer wij door het geloof op dat Woord worden geoefend, hoe dieper de vrede dan ook ons leven doorgolft. Wij weten nog niet, wanneer de volle vrede eens aanbreekt, het is waar, maar die geloven haasten niet. De voorproef is soms zo schoon, wat zal dan de volle smaak eens zijn! Wanneer wij ondervinden Goddejijke trekkingen, waarin onze ziel verwijd wordt, waardoor onze ziel God achteraan kleeft, zijn rechterhand haar ondersteunt, dan kleven wij de Heere aan, 't wordt alles licht en blij midden in de pijn. Wij zoeken de dingen die boven zijn. waar Christus is, zittende ter rechterhand Gods. Dat is vrede temidden van het zwaardgevecht.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen