De zalving met olie

Wat is de vraag? Als lezers(-essen) dit opschrift Izen, heb ik sterk het vermoeden, dat zij begrijpen, waarop dit opschrift doelt. In de Bijbel wordt over 'de zalving met olie' gesproken in de brief van Jakobus, hoofdstuk 5 : 14 en 15. Allerlei vragen kunnen over deze woorden rijzen, zoals: wat betekent dat eigenlijk? Komt hiervan het sacrament der stervenden of het laatste oliesel in de rooms katholieke kerk? En waarom kennen wij dit gebruik eigenlijk niet meer in ons kerkelijk leven? Die laatste vraag nu is op mij afgekomen en graag wijd ik daar deze rubriek aan.

Bijbelse nuchterheid en eenvoud

Om te beginnen moeten we altijd de Schrift Zelf laten spreken. In deze Bijbel verzen gaat het om een zieke, die beter wordt, niet om een, die gaat sterven. Daarmee vervalt deze tekst als grond voor het rooms sacrament. In de tweede plaats gaat het om mensen die in een gemeente leven met wettige ambtsdragers, ouderlingen of oudsten, begiftigd met de Heilige Geest. Zij moeten bidden tot de Heere en zalven met olie in des Heeren naam. In Markus 6 : 13 en Lukas 10 : 34 vinden we van olie sprake als geneesmiddel. Deze kan zinnebeeld zijn van de gave van de Geest en van Diens kracht. De mogelijkheid wordt verder gesteld dat de zieke zonde heeft bedreven en vergeving ontvangt uit genade. Ziekten kunnen gevolgen zijn van de zonden ook soms straf op de zonde. Natuurlijk kunnen we omgekeerd net van een meer of minder ernstig zieke zeggen 'hij of zij heeft vast en zeker kwaad gedaan'. Ziekte kan ook tot verheerlijking van Gods naam plaats vinden, Johannes 9 : 3.

Ook op onze tijd van toepassing?

Is het nu juist of geboden deze zalving ook op ons kerkelijk leven te 'betrekken? Vertoont onze kerk een gebrek, dat dit gebruik niet meer geschiedt? Naar het mij voorkomt, moeten we goed letten op twee dingen, in de eerste plaats kunnen en mogen we niet zomaar handelingen of gebruiken uit de apostolische tijd op die van ons betrekken. We raken daarbij bijzondere gaven des Geestes die behoren bij de volheid des tijds en de uitstorting des Geestes. We zien duidelijk in het Nieuwe Testament een voortgang van de gemeente naar die van de kerk met vaste ambten en ordeningen en we zien ook langzamerhand de groei van de canon, van het geheel der heilige boeken plaats vinden. Daarbij verdwijnen de bijzondere gaven des Geestes langzamerhand. Bovendien bedenken we, dat niet alle zieken beter werden, evenmin als in de dagen van de Heere Jezus alle zieken genezen werden of alle doden werden opgewekt. Daar is ook een stuk goddelijke vrijmacht. En die heeft de kerk gekend en geëerbiedigd. In de tweede plaats moeten we ook in acht nemen, dat in die tijd van de eerste christelijke gemeente er niet veel dokters ter beschikking waren. Hoeveel medicijnmannen liepen er niet rond met hun afgodische bezweringen en praktijken? En deze hadden geen plaats in de gemeente van de Heere Jezus. Nu, in die tijd kon men, bij ziekte een ambtsdrager vragen om in de middellijke weg - want nooit sluit het geloof een wettig gebruik der middelen uit - de Heere te vragen om herstel. In onze tijd bestaan die praktijken van heidense medicijnmannen niet meer hoezeer van allerlei occulte machten sprake is, erg genoeg! We kunnen ons laten behandelen door kundige artsen, die overigens ook in hun werk moeten gezegend worden.

Richtlijnen en waarschuwingen

Ik wil me graag ook aansluiten bij wat enige jaren geleden mijn heengegane ambtsbroeder wijlen ds. Van der Ent Braat opmerkte - hij kon soms bevrijdend nuchter reageren - in de eerste plaats richte men zich ook bij ziekte op de grote Geneesmeester, naar lichaam en ziel. Men gebruike ook wat de Heere in Zijn wijsheid en goedheid gaf in de medische wereld in ootmoed, afhankelijkheid en met dankbaar­heid. Men neme afstand van alle duistere praktijken en occulte geneeswijzen, die afbreuk doen aan het geloof in de Heere en Zijn vrijmacht en almacht. Het gelovig gebed vrage om vergeving der zonden bovenal. In de gemeente hebben we als ambtsdragers geen experimenten en nieuwigheden in te voeren, die alleen maar verwarring en schade toebrengen aan de voortgang van de arbeid in Gods Koninkrijk. We kunnen zo gemakkelijk doorslaan. Vooral als we ons lichtvaardig en oppervlakkig door bijbelwoorden laten leiden, die uit hun verband gerukt en niet in de juiste context van plaats, tijd en omgeving zijn gesteld. En er zijn ook mensen in de gemeenten, die soms bepaalde zaken of gebruiken mooi vinden en zeggen: kan dat nu ook niet? Rustig, bezonnen en eerbiedig lezen van en omgaan met de Schrift is meer dan ooit nodig om staande te blijven op het vaste fundament, dat niet wankelt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen