De charismatische beweging

(3)

Een vierde punt wat me opvalt binnen de charismatische beweging is het accent dat de charismatische beweging legt op de levende gemeente. Men wil komen tot een intensieve vernieuwing van het gemeentelijke leven. Van binnen uit! Men wil weer komen, zegt men, tot dat gemeentelijk leven dat er was in de nieuwtestamentische tijd.

U zult begrijpen dat, als deze zaken aan de orde worden gesteld er velen zijn in de bestaande kerken die hier dankbaar kennis van nemen. Die naar zo'n verlevendiging hartelijk verlangen. De gemeente is vaak zo dor. Er gaat zo weinig van uit. Men heeft het gevoel vaak als los zand aan elkaar te hangen. De wekelijkse preken worden geconsumeerd, maar voor de rest merk je zo weinig van het gemeente-zijn . . . Velen leven zo langs elkaar heen ... Te begrijpen dat er een hunkering is naar een vorm van gemeente-zijn die beantwoordt aan de tekening van de nieuwtestamentische gemeente in haar eerste jaren. Wel, de charismatische beweging geeft aanwijzingen voor een dergelijk gemeentelijk leven en probeert daarvan reeds iets in praktijk te brengen, zodat gemeenteleden zich voor elkaar inzetten, met elkaar lief en vooral ook leed delen, en zo het weer mogelijk maken dat de buitenwacht zegt: Ziet hoe lief zij elkaar hebben! Ik noem u de Oase-dagen (Rotterdam, Dordrecht, Breda enz.) waar men om de zoveel weken een hele dag samenkomt. Er is zang (lofprijzing), er is een toespraak van een predikant of van een voorganger, er kunnen briefjes worden ingeleverd met de vraag om voorbede voor iemand die al of niet met name wordt genoemd. Deze briefjes met het verzoek om voorbede kunnen naar huis worden meegenomen, zodat ook thuis de voorbede voor die of die kan worden gedaan. Er is verder een gezamenlijke maaltijd, waarna men 's middags in afzonderlijke groepen eerst samen is waarin eventueel over het werk van de Heilige Geest kan worden gesproken, vragen van algemene aard kunnen worden gesteld, of waar men als gebedsgroep samen is. Tenslotte is er op zo'n dag ook gelegenheid tot persoonlijk gesprek en tot gebed met handoplegging voor wie daar behoefte aan heeft.

Iemand die zelf deze dagen van de charismatische beweging regelmatig bezoekt en die ik vroeg naar haar ervaring in deze, zei me: het is voor m'n man en voor mij een verrijking van ons geloofsleven geworden. Met veel meer graagte, veel bewuster ga ik naar de kerk. Thuis is er bij ons spontaan een gebedsgroep ontstaan waarin we voorbede doen voor allerlei nood (in de kerk) en dan niet speciaal één speciale kerk (nee . . . alle kerken), voor alle predikanten, ook voor u . . . We willen geen aparte groep zijn . . . We horen in onze gemeente.

Dat was dus het vierde punt: het verlangen naar een intensieve vernieuwing van het gemeentelijk leven, van binnen uit.

Ik wil tenslotte enkele kritische kanttekeningen maken bij dit alles wat ik u noemde van de charismatische beweging.

Ik doe dit niet om alles wat ons door deze beweging wordt aangereikt hooghartig van de hand te wijzen. Vanuit een zekere zelfvoldaanheid, ledere opwekkingsbeweging heeft ons iets te zeggen. De kerk kan ook niet zonder een steeds nieuwe opwekking. En als we de situatie in ons land, als we het geestelijk leven van de kerk in Nederland, en ook van onze kring enigermate aanvoelen, dan geloof ik dat wij het er allen over eens zullen zijn, dat wij meer dan ooit om een opwekking verlegen zijn. Worden verschillende zonden niet goedgepraat ... En worden van officiële kerkelijke zijde bepaalde zonden niet openlijk toegelaten? Hoe is het met de kerkgang . . . ?

Waar hoor je nog spreken van de daden van God . . . vanuit een persoonlijke omgang met de Heere . . . ? Hoe is het wat dit betreft in onze gezinnen . . . ? Zijn we biddende gezinnen, waar onze kinderen zich opgenomen weten . . . waar we de gemeente van Christus met al haar noden en gebreken opdragen?

Is er geen verkilling en verstarring waar te nemen? Is - naar het woord van Hosea 9:9 - de grauwheid niet over ons verspreid terwijl het niet opgemerkt wordt?

Het is - ik zeg het nog eens - het is mijn diepste overtuiging dat een gemeente zonder opwekking gaat verstarren. Zelfvoldaanheid past ons niet. Zelfkritiek is heilzaam. Er worden, daar ben ik van overtuigd, door deze beweging vingers gelegd bij wonde-en zondeplekken van ons kerkelijk leven.

Dat neemt niet weg dat ik toch enkele kritische opmerkingen wil maken. Zo u wilt enkele kritische vragen wil stellen, Ik stel die niet aan een bepaalde groep binnen de charismatische beweging want ook binnen deze beweging is grote verscheidenheid. M'n kritische opmerkingen gaan dus deze beweging als geheel aan.

De 1e vraag is deze: Is het juist om zo de nadruk te leggen op de Doop met de Heilige Geest, de vervulling met de Geest als een nieuwe fase, als een - bijna zou ik zeggen - tweede stadium in het leven van een christen? Is het vanuit de Schrift vol te houden om afzonderlijk van vervulling met de Heilige Geestte spreken als volgend op de daad van het geloof? Als een tweede fase in het leven van een christen?

Ik dacht het niet. De Heilige Geest woont sinds Pinksteren in de gemeente. En Hij woont in de gelovigen, omdat zij tot die gemeente behoren.

En in 1 Corinthe 12 vs. 3 zegt de apostel dat niemand kan zeggen dat Jezus de Heere is dan door de Heilige Geest. Waar geloof is, daar is de Heilige Geest. Daar woont Hij in de mens.

Dat is de wedergeboorte. De levendmaking. Zo spreekt de Schrift erover. En in dat nieuwe leven, dat leven door de Geest is groei. Was­dom. De Schrift spreekt van het komen tot de volheid van Christus. Van een mannelijke rijpheid (Efeze 4 : 13). Daar draagt de Geest zelf zorg voor. De inwoning van de Geest in alle gelovigen is veelomvattend en diep ingrijpend. De Geest neemt ons onder zijn leiding (Rom. 8 : 14). Hij verwerkelijkt onze aanneming tot kinderen Gods (Rom. 8 : 15). Hij getuigt in ons (Rom. 8 : 16). De apostel heeft het in Efeze 1 : 14 over het verzegeld worden met de Geest der belofte. Dat wil zeggen Hij gaat die beloften ook verzekeren, verzegelen in onze harten, zodat Hij alle twijfel wegneemt en het getuigenis van het Evangelie krachtig indrukt in ons hart. Het Evangelie bevestigt aan ons persoonlijk . . .

Ik dacht dat het niet juist was om te doen alsof dit een apart stadium, een nieuwe fase is. Vooral in de Pinksterkringen (met het onderscheid tussen wedergeboren christenen en christenen die met de Geest gedoopt zijn) en eigenlijk ook in de charismatische kringen, krijgen we toch wel die indruk. Maar dit moet leiden tot ontsporing . . . , tot gevoelservaringen die verabsoluteerd worden. Natuurlijk: er is groei in het geestelijk leven, wasdom. Maar dan niet op de wijze zoals zoeven aangegeven. In iedere gelovige, in ieder kind van God werkt en woont de Heilige Geest . . . maar - en let daar op - wel hebben we te staan naar een steeds heerlijker en krachtiger werking van de Heilige Geest. Want: Hij geeft meerdere genade.

De 2e kritische vraag is deze: Wordt in de charismatische beweging de Heilige Geest niet losgemaakt van Christus, losgemaakt van het Woord, zodat de Heilige Geest veel meer in het middelpunt staat dan Christus?

Ik weet dat deze vraag direct door néé beantwoord zal worden. Dat willen we beslist niet. En toch ben ik er niet zo gerust op. In de praktijk van de charismatische beweging komt steeds weer naar voren dat men sterke nadruk legt op het geleid worden door de Geest, het spreken door de Geest, het ervaren van de Geest, het ontvangen van openbaringen en profetieën door de Heilige Geest.

Naar mijn gevoelen maakt de charismatische beweging Christus lós van de Heilige Geest. En omgekeerd de Heilige Geest los van Christus. Naar mijn gevoelen wordt de Geest verheven boven het Woord. We komen zo gauw in het klimaat waarin de vaste lijn van het Woord Gods wordt verlaten, en geen recht gedaan wordt aan de niet alleen reformatorische, maar juist Schriftuurlijke opvatting dat de Heilige Geest werkt door het Woord, en dat er geen openbaringen kunnen zijn naast of tegen het Woord in.

Wat ons in de Schrift steeds weer opvalt is dat de Heilige Geest niet de'aandacht op Zichzelf richt maar alle aandacht vraagt voor de Heere Jezus Christus. 'Die zal Mij verheerlijken', zegt Jezus in Joh. 16 : 14. DeGeestne^m^het uit Christus, en verkondigt het zondaren. Het Christus-verheerlijkende werk van de Heilige Geest is een aanwijzing voor allen die spreken over de Heilige Geest om de Geest nooit te verheffen ten koste van Christus.

Christus en al zijn schatten worden ons eigendom. Hij past het Woord van God aan ons toe: Wet en Evangelie. De ernst en de aanklacht van de Wet, zodat we gaan zien: ik ben ook des doods schuldig ... ik ben Gods toorn waard . . . Maar de Geest past ook de nodigende beloften van het Evangelie aan ons toe, zodat we gaan geloven dat die beloften oók ons gelden!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen