vredesinitiatief

Sadat in Jeruzalem. Sadat spreekt de Knesseth toe. Het is alweer verscheidene weken geleden. Er ging een schok door de wereld. Miljoenen leefden mee. De beelden van het stoutmoedig bezoek boeiden tallozen. Het was iets voor Advent. Wie weet of er mensen waren die heel in de verte als muziek op de achtergrond de bekende melodie hoorden: Vrede op aarde. Was het een kleine ouverture? Vrede voor het midden-oosten, vrede ten vervolge voor heel de wereld? Sadat in Jeruzalem! Wie had zoiets een paar weken tevoren kunnen bedenken? Het was of er een duif kwam gevlogen naar haar venster.

Het zijn geen gebruikelijke initiatieven in het stroeve schaakspel van de internationale politiek. In die sfeer is het veertig jaar winter op éne lenteachtige voormiddag. Het verblijf van Sadat in Jeruzalem was ook maar kort en hevig. Misschien doet de onverwachte demarche denken aan het plan van paus Johannes nu al weerzoveel jaren geleden. Het besluit de kerk in een omwentelend concilie bijeen te roepen riep duizenden verwachtingen tot leven. Velen zagen het gebeuren. Eindelijk beweging in eeuwenlange verstarring.

Inmiddels is het sprankelend initiatief deskundig ingekapseld in de gebruikelijke beleidsvorming. Het vergezicht week en de nevels kwamen weer opzetten.

Met het initiatief van Sadat gaat het dezelfde richting uit. Het ziet er tenminste wel naar uit. Op dit moment zijn de contacten erg verstoord. Egypte's minister van buitenlandse zaken moest op Sadats eigen sommatie halsoverkop uit Jeruzalem naar Kaïro terugkeren. Besprekingen werden opgeschort. Hoort zo'n bruusk besluit in het politieke hoge en harde spel van onderhandelingen? Is alle barsheid echt? Misschien hadden we te maken met een fata morgana in de woestijn, die Israël scheidt van Egypte.

Jammer wanneer zulke menselijke pogingen door een muur heen te breken mislukken. Althans de vrij onverwachte stap leek persoonlijk en gemeend. Om een bevroren situatie te ontdooien dient er iets warms te gebeuren. Iemand moet een sprong maken en er midden in terecht komen. Beide volkeren, het Israëlische en het Egyptische, hebben gejuicht. Wie begeert niet in vrede te leven?

Ware vrede ontstaat door persoonlijke overgave. Immers de grote Vredevorst is ook gekomen midden in een vijandige wereld. Het grote Kerstinitiatief van de hemel heeft veel losgemaakt.

Laten we niet terstond menen dat alle hoop de bodem alweer is ingeslagen. Waarlijk oprechte initiatieven moeten door vele teleurstellingen heen. Dat is altijd het geval geweest. Immers onwillekeurig denken we aan ondernemingen van Godswege. Wie wil trouwens verre verwantschap met goddelijke acties ontkennen. Wat er aan goed in deze wereld is overgebleven is van God. Bij lange na is het niet uitgesloten dat alles verzandt. Wat er verder gebeurt of niet gebeurt wij zijn dankbaar dat we er opnieuw aan herinnerd zijn dat vrede alleen maar kan komen over bergen en heuvels heen. Dat vrede alleen maar opdaagt door zelfovergave en verloochening.

Een echt vredesinitiatief is een explosief. Toen Christus Zichzelf uitnodigde voor een bezoek aan het huis van de zondaar, maakte Hij veel los. Hij sprong er middenin en Hij opende fonteinen van vredesluiting. Een verrassende stap was dat. Om een begin te maken moet iemand de eerste zijn. Dat kan gelukkig iets gemakkelijker, omdat er hiervoor reeds een Eerste was. Hij is onze Vrede en in die naam is alle vrede.

Wij zagen dezer dagen een lichtende ster aan de oosterhemel. Wij hopen op een volle dag en op de opgang van de Zon. Ook dat de ster niet geheel dooft, (afgesloten 21 januari)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen