De februari-ramp

Wij belijden dat God alomtegenwoordig is. Hoe vragen we dan: Waar is God? Of zijn het de anderen, die dit vragen? Heidenen of, soms, onze tranen? Het is goed deze vragen in onze gedachten bij ons te hebben, wanneer we nu het jongste verleden gaan verkennen. 

Het is alweer vijf-en twintig jaar geleden, dat de stormramp onze eilanden teisterde. Twee op de drie mensen weten daarvan uit toenmalige ervaring. God acht hele eeuwen slechts uren. Als het nu een kwart-eeuw is met die watersnood, wil ik het geloven. Onvoorstelbaar snel gaat de tijd voorbij. Het is nog maar zo kort geleden van Willem van Oranje en ook dat wij als Batavieren ons hier vestigden. Tachtig van die kwartiertjes en we zijn bij het begin van onze jaartelling, toen Christus hier op aarde was temidden van de mensen.

Feiten van de stormramp werden opgehaald. Dramatische belevenissen. Weinig over de felle discussie, die toen hevig opstak. Veler Gods-beeld werd door de gebeurtenissen doormidden gebroken. Waar bleef Gods goedheid, indien zij zich vastklampten aan Zijn almacht, en waar die almacht, indien zij, 's Heeren goedheid wilden behouden? Dat God groter is dan enerzijds de als chaotisch ervaren machten, en anderzijds ook dan wij met ons armzalig verstand kunnen bevatten, wilde er niet bij hen in. Veler God kwam om in de golven, zoals bij anderen tevoren gebeurde in de oorlog en in de vernietigingskampen.

Kosmos 954

In weerwil van aanvankelijk geruststellende berichten kletterden toch brokstukken van de verongelukte Russische satelliet tegen de aarde. Stukken met dodelijke straling. De satelliet mocht wel Kosmos heten, maar zo'n afloop doet chaotisch aan. Apocalyptisch zelfs. We lezen van elementen, die brandend vergaan. Van verwoestingen op aarde. Combinerend met de ramp zeggen we: Hier scheen ons het water te overstromen, daar werden wij gedreigd door het vuur. Want onder die laatste categorie kun je die dodestraling onderbrengen. Waar is God? Bestuurt Hij de wateren en gedoogt Hij de macht van het vuur? Snijdt Zijn almacht Zijn goedertierenheid af?

Regeringsverklaring

Tussen alle bedrijven door liet onze nieuwe regering haar gezicht zien. Des Kabinets wijze, werd nog niet erg klaar. Samuel was concreter toen hij sprak over 'des Konings wijze' (I Samuel 8). Wacht op onze daden, luidde het parool. Ook over God, Die alle landen en regeringen bestuurt, ontbrak bescheid.

Evenmin over de bede eerlang in de troonrede. Van de bede was nog overgeschoten slechts hoop als slag in de lucht. Hoop, dat kracht geschonken mocht worden. Zo heette dit de laatste vier jaar. Thans is er geen uitzicht dat de bede wederkeert. 'Het zijn niet allemaal christenen, die in het kabinet zitten', zei de Minister-President. Maar, destijds, oktober 1973, hebben wel bij monde van hun woordvoerders alle partijen, die nu van de regering zijn, hun misnoegen uitgesproken over de weglating van de bede. Van de bede om wijsheid én kracht, alleen de hoop op kracht nog over. Een dubbele verschraling. Heeft Hare Majesteit met haar boodschap aan het voor vijf en twintig jaar zwaar getroffen Ouwerkerk de weg gewezen, met haar woorden: 'in de hoop en met de bede...'?

Gebroken beeld

Ook in dat laatste dus een gebroken beeld. Hoop op kracht en niet op wijsheid. Kunnen in deze polariserende tijden kracht en wijsheid niet meer samengaan, evenmin als Almacht en Goedertierenheid elders? Theologie en in nauwe verbondenheid met haar de verkondiging gaan immer op het scherp van de snede. Zeker dit is een echt bijbelse zegswijze. Immers het gaat erom dat 'de waarheid recht gesneden wordt'. Niet hier iets afdoen en daar iets bijdoen. Schriftkritiek is daartoe in staat. Orthodoxie evenwel niet minder.'We geven de ene schriftuurlijke waarheid iets meer gewicht, de andere iets minder. Dan mag men ons voor de voeten werpen: U, die anderen oordeelt, oordeelt u (daarmee) niet ook u zelf? Ik las onlangs een voorzichtig pastoraal vermaan aan de predikers: 'Wacht u voor een overaccentueren van de menselijke verantwoordelijkheid, die er wel is, maar niet tekort doet, indien recht gezien, aan Gods eenzijdige Drieenige werk'. Ik dacht: Met welwezen, maar zijn we met deze zin toch alweer omgeslagen naar de andere kant? Ondanks de bijzin: 'die er wel is'. Het gaat over het scherp van de snede. De hoorders zijn als kinderen in hun verhouding tot ouders en onderwijzers. Ze horen door de zinnen héén de eigenlijke toon, die vaak maar één enkele toon is. Een overaccentueren naar déze of naar gêne zijde. Hoe houden we het pad van de prediker zuiver?

Alleen als wij ons houden aan 'het heilig blad'. Wanneer ons belijden van God niet gebroken wordt. Nicea van het jaar 325 -enkele uren geleden- spreekt: Ik geloof in één God. (6 febr. '78).

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen