Geweld en verstoring

Egyptenaars. Zou dat ook een beetje mee bepaald hebben? Dat destijds de Israëli een koene bevrijdings-vlucht ondernamen naar het Oegandese Entebbe van Amin en dat zij in heel de wereld bewondering afdwongen voor hun meesterlijke aktie? En dat de West-Duitsers in het Israëlische spoor de gegijzelden in Mogadishu wisten te verlossen? De dramatische afloop op Cyprus bewees dat het ook anders kan. Het is moeilijk om precies uit de berichten wijs te worden. De Cyprianen beweren dat zij overeenstemming hadden bereikt met de twee Arabische gijzelhouders, die juist hun gegijzelden zouden vrijlaten. De Egyptische regering daartegen verklaarde, dat hun commando's erin geslaagd waren de gegijzelden te bevrijden, toen de nationale garde van Cyprus het vuur op hen opende. Hoe dan ook, het werd een drama. 'Hetwelk de Egyptenaars ook verzoekende, zijn verdronken' lezen we in de brief aan de Hebreeën. Op zichzelf is het geen vreemde gedachte. De relatie Egypte-Israël is dubbelzinnig. Eerder leef den beide landen in vijandschap. Nu zoekt Sadat met alle risico's die daaraan verbonden zijn - ook en bijzonder voor hemzelf-vrede. In die wat grillige en wisselende verhoudingen is een mate van bewondering en lust tot navolging niet misplaatst.

Cyprus

Het doet weemoedig aan dat het geweld zo zeer de overhand neemt in deze wereld. Ook in de landen waar het Evangelie van vrede ingang vond. De naam Cyprus kreeg een irenische klank. Mede dank zij Sergius Paulus, de verstandige man, die aan zijn verstandigheid niet genoeg had doch daarenboven zeer zocht het Woord Gods te horen en die het straks ook omhelsde. Sergius Paulus was een vader dergenen, die met verstandigheid en Evangelische gezindheid landen en volken hebben bestuurd vele eeuwen lang. Het heeft er heel veel van weg dat dit tijdvak van pax evangelica afloopt en plaats maakt voor een periode van geweld en terreur. Denk ook eens aan Ierland, dat eens zendelingen ter kerstening uitzond naar het vasteland van Europa. Eveneens Duitsland de bakermat van de Reformatie. Verschillende RAF-leden zijn getogen in evangelische pastorieën. 'Gij weegt het geweld uwer handen op aarde', zingt psalm 58. Speciaal in dat lied de afglijding van de gerechtigheid naar het geweld. 'Inplaats van de weegschaal uwer vonnissen recht te houden - gelijk het betaamde - doet gij onrecht overwegen om de onschuldigen te verdrukken.' Of met een nieuwere verklaring: 'Afwegen zinspeelt op de taak der rechters.'

Zetel des gerichts

Het Evangelie heeft zijn zeggenschap beduidend ingeboet. Zijn er nog Sergiussen die zeer zoeken het Woord Gods te horen. Is de akker van deze wereld het onvergankelijk zaad moe geworden? Of is het zout der aarde smakeloos geworden? Dat laatste zou echt het geval kunnen zijn. Wij zoeken de oorzaak vlot elders. Is er niet ontstellend veel verbalisme in de verkondiging, wemelt het niet van stereotypen in woorden en gedachtegangen? Het zou best of liever slechtst kunnen wezen, dat er veel en veel te gemakkelijk voor het vaderland weg gepreekt wordt. Koning Darius gaf zich een hele nacht moeite om Daniël te verlossen. Hoelang zoekt de dienaar des Woords naar die sleutel die precies op dat hart past? Om te redden van briesende leeuwen. De woordenvloed kan een stroom van ongerechtigheden zijn. Sergius zocht zeer het woord Gods te horen. Laten verkondigers op hun beurt zeer zoeken het juiste Woord Gods te spreken. Verrukkelijke gemeente waar de preek op zijn pas gesproken nog als een gouden appel in zilveren schaal wordt opgediend. Tegelijk vervult de woordversierende wandel een onmisbare funktie. Calvijn hekelt de leraars, die met hun gepachte dogmatiek hooghartig menen, dat heel de wereld om hun preekstoel draait. 'Die op de stoel van het gericht zitten: Het dunkt hun haast dat de wereld om hen geschapen is, zo God hen niet weerhoudt door de Heilige Geest en laat zien dat zij in alle zachtmoedigheid moeten wandelen.'

De nek breken

Ja, Calvijn gaat allesbehalve als een zachte heelmeester voort: 'Want het zou beter zijn, dat zij bij het opgaan van de preekstoel de nek braken, als zij geen moeite doen de eersten te zijn in het wandelen naar Gods wil en in vrede te leven met hun naaste en te tonen, dat zij schapen zijn der kudde van onze Heere Jezus Christus.'

De secularisatie heeft zijn onvermoede zijde.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen