Doop - belijdenis - Avondmaal

de volgorde

Wie nu belijdenis des geloofs gaat afleggen is in de regel als kind al gedoopt. God vraagt naar ons voordat wij naar Hem zelfs kunnen vragen. Onze ouders waren betrokken bij het verbond der genade, waarvan de grondregel is: Ik zal u tot een God zijn, en uw zaad na u. Hij laat ons dan in ons jonge leven onderwijzen door opvoeding en onderwijs, prediking en catechese, gesprek en lectuur, in datgene, wat het water van de Doop ons predikt: onreinheid en afwassing, schuld en vergeving, verlorenheid en verlossing, verder en vernieuwing. Nu vraagt Hij het antwoord van ons hart. Op ons jawoord nodigt Hij ons aan Zijn tafel.

Soms echter zijn er volwassenen, die nog gedoopt moeten worden. Dan wordt de volgorde: belijdenis - Doop - Avondmaal. Die volwassendoop is er telkens als God een nieuw begin maakt. Zo werden o.a. de discipelen gedoopt door Johannes de Doper, de 3000 op de Pinksterdag, de kamerling, Cornelius, de stokbewaarder En niet te vergeten Saulus van Tarsen (Hand. 9). Tot hem laat God zeggen: ta op, laat u dopen en uwe zonden afwassen. Dit is het nu. De afwassing der zonden wordt verzegeld aan ieder, die komt met waarachtige belijdenis van zijn zonden (Marcus 1 : 4 en 5). Voor de kamerling gebruikte Filippus Jesaja 53 als dooponderricht. En deze nog maar zo kort gecatechiseerde, maar intens leergierige dopeling beleed, dat die onaanzienlijke Man van smarten de Zoon Gods was, waardoor al Zijn doen en lijden oneindige, eeuwige waarde heeft.

Tweeërlei Doop? 

Is nu die volwassendoop met dat ontroerende ogenblik van het bewust ondergaan van dit Sacrament méér dan de kinderdoop? Beslist niet. Vergelijk maar de beide formulieren achter in het kerkboek of bijbeltje met elkaar. Beide malen is er dezelfde prediking van de onreinheid onzer zielen. We zijn nu eenmaal kwade loten van een kwade stam. Maar beide malen komt God Zelf met een onvoorstelbare rijkdom van beloften. Erfgenamen van schuld en smet, wil Hij tot Zijn kinderen en erfgenamen aannemen, onreinen wil Hij wassen; bij onheiligen wil de Heilige Geest wonen. Er is maar één Doop (Efeze 4:5). God geeft die aan de gelovigen. Maar tegelijk ook aan hun huis. Niet de ontroering van het ogenblik beslist. Maar de onveranderlijke trouw en waarheid Gods. Laat het de als kind gedoopten dan zijn alsof de jaren wegvallen, en laten allen de hand Gods boven hunne hoofden zien, gereed om te schenken, wat Hij in de inzetting van de H. Doop voorstelt en verzegelt. Dat God ons al zo lang vóór is geweest, maakt de waarde niet minder.

Belijdenis en Evangelie

Eigenlijk gaat het ook nooit om het Sacrament op zichzelf. Het zegel op een notariële akte zegt op zichzelf niets, al stond er nog zo iets moois op afgebeeld. Het mooie zit in het geen beschreven is. De God van onze Doop is de God van het Wóórd, met z'n aangrijpende en ingrijpende prediking van zonde en genade. Dat Woord is 'n tweesnijdend, scherp zwaard, dat alles open en bloot legt. Dat wordt door het verbond, als verbond der genade, niet uitgesloten, maar daarin juist begrepen. Belijdenis doen is ook schuldbelijden voor God (Dan. 9 : 4 v.v). Maar wie door Gods genade en Geest daartoe gebracht werd, ontmoet een God, die ons al vóór is door zelfs tot een wederspannig kroost te zeggen: omt dan, en laat ons samen rechten; al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw. God de Heere maakt heilig ernst met Zijn gebod. Hij vraagt dat óók van ons. Hij maakt die ernst ook met Zijn beloften en wil ook ons dat leren.

Hebben Doop en Avondmaal gelijke waarde? 

Velen zullen aarzelen daarop 'Ja' te zeggen. Dat leert ook de practijk. Anders gezegd: mag je nu, wanneer je door Woord en Geest iets van die radicale prediking van zonde en genade hebt leren verstaan en die ook ontdekt in dat zichtbare water van de Doop, nu ook komen tot dat andere Sacrament? Is dat Avondmaal toch niet heiliger? Onze Belijdenis zegt: neen. Zondag 25 van de Catechismus en art. 33 van de Nederl. Geloofsbelijdenis vatten beide samen als 'panden van de goedwilligheid en de genade Gods jegens ons, om ons geloof te voeden en te onderhouden.'

Het zegel van het Avondmaal is wel anders van vorm. Nauwkeuriger en indringender wordt het werk der verzoening in Christus' kruis de innige gemeenschap met Hem en de werkzaamheid des geloofs weergegeven. Maar het Evangelie dat alzo bekrachtigd en ontvangen wordt is hetzelfde éne en eeuwige Evangelie. De waarschuwing tegen het 'op onwaardige wijze' eten en drinken is er. Dat geldt ook de verfijndste vorm daarvan. Maar dat is een waarschuwing, die altijd en overal geldt. Zij is inderdaad ernstig genoeg. God, die waarachtig is, vraagt geen zondeloosheid, maar wel de oprechte belijdenis van onze onwaardigheid. (Ps. 32 : 5; Lucas 18 : 13). Juist de oprechte vreest onoprechtheid (Ps. 25 : 21; Ps. 139 : 23). Diezelfde Christus, die u heeft laten dopen met water, wil u echter ook dopen mét die Geest, Die in alle waarheid leidt (Lucas 11 : 13). Het prille leven des geloofs wil Hij sterken door het oog te richten, op die grote profeet en leraar, die enige hogepriester en die eeuwige koning, in Wien al Gods beloften ja en amen zijn.

In het Evangelie, geïllustreerd en bekrachtigd door Zijn beide koninklijke zegels predikt God ons Jezus Christus als de enige en volkomen Zaligmaker van verloren zondaren. Onze belijdenis zegt het Psalm 130 na: mijn ziel verwacht , en ik hoop op Zijn Woord.

God de Heere sterke onze jonge mensen door het licht en de kracht van Zijn Geest.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen