Het oordeel van dr. J. L. Klink over de kinderbijbel van E. Kuijt

In onze Vacatures van 12 jan. 1978 e.v. heeft dr. J. L. Klink haar gal gespuwd over de kinderbijbel van Evert Kuijt. Dat zij het niet met deze kinderbijbel eens zou zijn, was, te verwachten, gezien haar visie, die we kennen uit haar boeken, artikelen en kinderbijbel. Maar dat zij zich zo fanatiek stort op dit wel doorwrochte werk en het zó afkraakt is een hoogst kwalijke zaak. Op dit niveau mag er niet gediscussieerd worden. Achter elkaar giet zij de violen van haar toorn uit over het hoofd van Kuijt: 'Hij spreekt op koelbloedige wijze, vanzelfsprekend, over het doden van mensen. Zijn kinderbijbel voedt op tot terrorisme (ja, heus, dat zegt zij!) Deze kinderbijbel brengt een ongelooflijke angst voor God teweeg. Het is een hard boek. Het staat geheel in de 18e eeuwse catechese. Het brengt eerder bij de Bijbel vandaan, dan dat het er naar toe leidt.' Deze en dergelijke kwalijke eigenschappen schrijft Klink aan Kuijts kinderbijbel toe. Wat toch heeft mevrouw Klink bewogen om zo te spreken over deze kinderbijbel van Kuijt? Laten we zien.

Niet schriftuurlijk

Kuijt schrijft: Ik heb getracht de Bijbel zo zuiver mogelijk weer te geven.' Hij laat zich daarbij leiden door de Statenvertaling. Ik dacht dat dat zijn goed recht is. Het is een duidelijk uitgangspunt. Maar daarop valt Klink hem meteen al aan. Zij vindt deze kinderbijbel helemaal niet schriftuurlijk. Van de Statenvertaling is namelijk praktisch niets terug te vinden, zegt ze. 90% is van de Statenvertaling afgeweken. Ik vind dit een ridiculiseren van Kuijts werk. Natuurlijk heeft hij getracht om de tekst van de Statenvertaling zó weer te geven, dat deze voor de kinderen begrijpelijk wordt. En hij is er in geslaagd om daarbij zo dicht mogelijk bij de tekst van de Statenvertaling te blijven. Moet je dan zeggen: 90% wijkt er van af? Dat is niet eerlijk. Klink vindt het niet schriftuurlijk, dat Kuijt het oude testament te veel, als een losstaand geheel van het nieuwe testament beschrijft. De harde tonen van oordeel en straf zouden veel meer vanuit de geest van het nieuwe testament gecorrigeerd moeten worden. Ik vraag aan dr. Klink, of zij begrijpt wat Kuijt bedoelt. Als hij zegt zich zo dicht mogelijk bij de tekst van het oude testament te houden, dan betekent dat, dat hij dat ook doet. Als Kuijt Christus profetieën in het oude testament vertelt, mag dat niet. Dan mag het verband met het nieuwe testament niet gelegd worden. Dat is onschriftuurlijk. En als Kuijt, gedachtig aan Hebr. 11, Abel een gelovig iemand noemt, mag dat ook niet. Maar als hij het oude testament laat spreken, als voorafgaand aan het nieuwe testament, doet hij het ook niet goed. Dan is hij ineens vóór-christelijk bezig. Nu voor zulke veroordelingen heb ik weinig respect. Dat is tendentieus.

Moraliserend en dogmatiserend

Dr. Klink vindt deze kinderbijbel zeer moraliserend. Dat komt, omdat Kuijt in zijn kinderbijbel soms uiting geeft aan verontwaardiging of veroordeling van zonden. Ik heb altijd geleerd, dat moraliseren betekent, dat je de goeden tegenover de slechten stelt, waarbij de goeden om hun deugdzaamheid beloond worden en de slechten om hun ondeugd gestraft worden. Dat is toch heel wat anders. Moeten we het 'moeten' van Gen. 2 en 3 zó moraliserend opvatten? Kom nou. Ik vind het ook niet fair, dat Klink de kinderbijbel van Kuijt gaat beoordelen op twee gebeurtenissen in een schoolklas, die niets met Kuijt te maken hebben. Je mag best kritiek hebben, maar je moet wel eerlijk blijven. Noemt Kuijt het woord straf, dan zegt Klink al: dat is moraliseren. Ik zou wel eens willen weten, wat zij er van zou zeggen, wanneer Kuijt in plaats van 'straf' de uitdrukking: 'goddelijk gericht' gebruikt had, zoals zij voorstaat. Ik denk dat haar kritiek niet minder geweest zou zijn.

Dr. Klink vindt de kinderbijbel van Kuijt ook dogmatiserend. Zij wraakt vooral de zinsnede over de engelenval. Klink zegt, ook i.v.m. Gen. 6, 1-4, dat de passages uit Judas, die hierop aansluiten, teruggaan op buitenbijbelse gegevens. Dat zij deze visie heeft, is haar zaak. Maar zij moet niet Kuijt gaan verwijten, dat hij dogmatiseert, als hij deze gegevens uit Judas als gegevens uit de Schrift hanteert. Ik zie niet in, dat op grond van dit voorbeeld Kuijts kinderbijbel verdogmatiseerd genoemd moet worden. Maar dat kan aan mij liggen. Ik vind in elk geval, dat je heel wat sterker materiaal moet kunnen aandragen om dit odium op een kinderbijbel te leggen.

Schadelijk voor de opvoeding

Wat bedoelt Klink, als zij in haar artikelen een bericht uit Ad Valvas opneemt, waarin gezegd wordt, dat kinderen door het zien van geweld op de T.V. agressief worden? Zij bedoelt er m.i. mee, dat de kinderbijbel van Kuijt wel eens hetzelfde effect zou kunnen sorteren. In het begin kun je dit bijna niet van haar geloven. Maar toch bedoelt zij het. Schrijft zij niet: 'er was dezer dagen juist een interview met de secretaris van de G. Bond over Zuid-Afrika. Geen harde lijn, verzoening, communicatie, geen bloedvergieten, maar praten etc. Weet de linkerhand niet, wat de rechtergodsdienstpedagogisch-doet? 'Kijk mevrouw Klink moet dit nu eens anders bezien. De secretaris van de G. Bond is in het zelfde door haar zo schadelijk genoemde nestje opgevoed als deze kinderbijbel beoogt. Welnu, deze secretaris met zijn uitspraken over Zuidafrika is nu het beste bewijs, dat Klink niet bang behoeft te zijn, dat deze kinderbijbel tot terreur voert. Ik ben bang, dat er andere opvoedingsmotieven zijn, die wel tot geweld leiden. Daar zullen we bij Kuijt echt geen last van hebben. Als ik de artikelen van dr. Klink nog eens overlees, krijg ik de indruk, dat zij wat betreft de geest van liefde en goede sfeer nog heel wat van Kuijts kinderbijbel kan leren.

En als zij dan haar artikelen begint met te schrijven: 'Een uitgever die in het dichte struikgewas van kinderbijbels in ons vaderland het waagt om er nog één bij te planten, moet wel een heel bijzondere reden hebben dat slaat dan op Kuijts kinderbijbel-, terwijl dr. J. L. Klink zelf eens een kinderbijbel schreef, waar ook een uitgever voor te vinden was, dan zou ik wel eens willen weten, welke die heel bijzondere reden geweest is, waarom haar eigen kinderbijbel uitgegeven werd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen