Ambtelijke zorg voor het gezin

Er staat in de elfde psalm een merkwaardig woord, de moeite waard het u weer te geven. Wij lezen daar: de fundamenten wankelen of liever, zij worden omgestoten; wat heeft de rechtvaardige bedreven? Koning David verkeert daar in een ernstig gevaar. Er schijnt geen plaats meer voor hem te zijn in het land. Raadgevers adviseren hem daarom, om zich met de zijnen door de vlucht te redden in het gebergte, zoals een vogel terstond wegvliegt bij het naderen van de vijanden. David wijst die raad af op grond van zijn Godsbetrouwen. Ik betrouw op de Heere.

De fundamenten van de staat, de maatschappij en de godsdienst, waarop het volksleven steunt: de rechtsorde, de zedelijke en religieuze beginselen zijn door de bozen opgeruimd. Er heerst anarchie. Zo ooit dan zijn deze woorden actueel voor onze dagen. Weliswaar is er nog een openbare orde; wij kunnen de dienst des Heeren openbaar in alle rust belijden. Maar toch, wie dieper blikt, bemerkt toch dat op de bodem van het leven alles op losse schroeven wordt gezet.

Alles wordt betwijfeld, belachelijk gemaakt, voor ouderwets verklaard. Door tal van media, de pers, de tijdgeest, de lectuur wordt met geweld een aanval gedaan om de pilaren te doen wankelen. We zouden geneigd zijn om te zeggen: wat kan de rechtvaardige in zulk een chaos uitrichten? Hij is vogelvrij en moet vluchten. David zegt: Neen, wie dit ook doet, ik betrouw op de Heere. Wij willen dit van verre David naspreken als wij u willen wijzen op de ambtelijke plicht de gemeente bij het Woord te bewaren, ook in deze bewogen tijden.

Wij wijzen op één facet, dat alle aandacht thans behoeft. Wij spreken u thans over: Ambtelijke zorg voor het gezin.

Deze zorg omvat: Het ontstaan van het gezin, het leven in het gezin, de toekomst van het gezin.

Ontstaan

Onze eerste gedachte cirkelt dus om het ontstaan van het gezin. Daar aan de bronnen van het mensenleven moeten wij waakzaam zijn. Een stroompje of een beekje kun je nog verleggen door een andere bedding te graven. Met een rivier als de Merwede is dat schier onmogelijk. Daarom willen wij u een paar perspectieven openen over het begin van het gezin. Ik meen dat wij daarbij allereerst een goddelijke factor kunnen onderscheiden en daarnaast een menselijke factor.

Deze factoren kunnen niet gescheiden worden, maar wel onderscheiden. In dat licht willen wij er dan ook over spreken.

Welnu, wat nu de goddelijke factor aangaat, het gezin is geen uitvinding van de mensen, maar een instelling van God. Het komt niet op uit een bepaalde behoefte van de mens, die bijv. in een tijd als de onze zonder schade zou kunnen worden ingeruild voor iets anders. De Bijbel laat ons weten, dat het gezin onlosmakelijk is verbonden met ons menselijk bestaan op de aarde. De samenleving ruïneert zichzelf, als ze het gezinsleven uitbant.

De mens op de aarde is reeds direct na de schepping aangelegd op het gemeenschapsleven in gezinsverband. Het behoort bij de schepselmatigheid van de mens om er voor de ander te zijn. Tweezaam is de mens. Mens zijn, dat is geschapen zijn naar het beeld van God, brengt onmiddellijk met zich mee, dat de mens er in tweevoud is. God schiep de mens naar Zijn beeld, man en vrouw schiep Hij ze. De ruimte, waarbinnen het mens zijn in tweevoud zich het rijkst mag ontplooien en waardoor het voortbestaan op de aarde mogelijk wordt is het huwelijk. Zo heeft God het gewild. God heeft het huwelijk tussen één man en één vrouw gewild. Hij heeft gewild, dat die twee waren één zouden zijn. Denk aan de woorden in Genesis 2 : 24: gij zullen tot één vlees zijn.

Scheppingsordinantie

In deze ordening van het mens zijn in een huwelijksgemeenschap van één man en één vrouw behoort dan voorts ook het gezin thuis. Direct na hun schepping, nog in het paradijs, ontvangen Adam en Eva de opdracht en de belofte van vermenigvuldiging. En wanneer zij dan straks buiten het paradijs kinderen krijgen, zijn dat kinderen, in één gezin samengevoegd en die bijeenbehoren, omdat zij door de band des bloeds aan elkaar verbonden zijn, maar vooral omdat zij allen voortgekomen zijn uit dat éne unieke geheimenis van de eenwording van hun vader en moeder. Daarom zijn ze op elkaar aangewezen en delend in elkaars liefde en zorg. Natuurlijk breidt de mensheid zich straks over de gehele aarde uit in grotere verbanden van families, stammen en volkeren, maar toch blijft dan het gezin de bouwstof van de samenleving; de kleinste eenheid van de menselijke maatschappij.

Zo laat de bijbel het ons zien. Het wordt daarom ook wel genoemd de scheppingsordinantie van God. God heeft het leven gezinsmatig ingericht. Zoals een atoom er is in de molecul van de stof, zo is er het gezin als oercel van de samenleving. Het gezin is gegeven met de schepselmatige ordening van het leven. Niet weg te denken uit het bestaan van de mens. Het gezin is niet specifiek christelijk. Ook de heidenen kennen het gezin. En velen, die buiten het Woord leven, hebben soms toch een gezinsleven, dat uitmunt door saamhorigheidsbesef en voorbeeldige zorg voor elkaar.

Menselijke factor

Naast die goddelijke factor in het ontstaan van het gezin valt nu vanzelf het oog op de menselijke factor. Bindend gegeven is het gezinspatroon in de wereld, maar de mens is in deze weg verantwoordelijk. De mens zoekt zich een levenspartner, al is het dan ook dat de man hierin het voorrecht van handelen heeft. Hoe teer tekent ons de Schrift het handelen van Abraham, die Eliëzer uitzendt om een vrouw te zoeken voor Izaak. Wij kennen deze gewoonte niet meer. Maar wij willen u er wel opmerkzaam op maken, dat Abraham de keuze wil laten bewegen in land of familie, die Godsbesef heeft naar het verbond. Zelfs moet Eliëzer een eed zweren geen vrouw te nemen uit de dochters der Kanaanieten. De Belofte van Izaak moet ongeschonden voortgeplant worden.

Het woord van de apostel verdient hier ook aandacht in 2 Corinthe 6 : 14. Trekt niet een ander juk aan met ongelovigen. In de wet was het verboden ongelijke dieren, bijvoorbeeld os en ezel onder één juk te brengen om samen te werken. Vermenging van het ongelijksoortige is strijdig met de natuurorde Gods. Dit past de apostel toe. Corinthiërs werkten teveel samen met ongelovigen.

Dit gaat niet. Gelovigen en ongelovigen zijn andere mensen. Er is een antithese, die niet mag worden verdoezeld. Zoals gerechtigheid en wetteloosheid, lichten duisternis elkander uitsluiten, zo geloof en ongeloof. Zo Christusbelijder en Christusverwerper. Ik meen dat dit Woord van de apostel dan ook onze leidraad wezen moet voor huwelijkskeuze en gezinsvorming in de breedste zin des woords. Want zoals God wereld in het gezinsverband onderhoudt, zo doet Hij dat ook door het familieverband met het oog op de kerk. De kerk wordt gedragen door de familiebetrekkingen. Helaas wordt er weinig zorg en toezicht uitgeoefend waar de jongelui elkaar ontmoeten. Vriendschappen, kennismakingen bewegen zich vaak op duister terrein. Denk aan bars, zaterdagavondbijeenkomsten, sommige dorpen hebben nog specifiek hun 'meidenmarkten'. Menige jongen is daar niet waakzaam. Hij onderkent niet de geest der eeuw en komt soms onvoorbereid in een wereld terecht, die niet naar de Schrift is. Daar ligt dan menigmaal de oorzaak van een ellendig huwelijksleven. Waarom denken zo weinig jongeren aan de oude raad van een levenswijze man, die altijd zei: wanneer jonge mensen zich een levenspartner willen kiezen, laten ze eerst eens in de kerk kijken en daarna thuis. Dat geeft méér voorwaarden voor een goede levenssfeer dan menige andere manier.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen