Boekbespreking

Van taal tot taal, Opstellen over het vertalen van de Schriften aangeboden aan prof. dr. W. K. Grossouw bij diens afscheid van de Nijmeegse universiteit, onder redactie van prof. dr. B. M. F. van lersel, prof. dr. M. de Jonge en dr. J. Nelis. 214 blz. ƒ 24, 50. AMBO boeken Baarn 1977.

De vragen rondom de wijze van Bijbelvertalen komen in dit boek op een hoogstaande en uitermate deskundige wijze aan de orde. Tien van de twaalf bijdragen stellen dit probleem op de een of andere wijze aan de orde, terwijl een artikel gewijd is aan de betekenis van persoon en werk van prof. Grossouw en voorts diens afscheidscollege is opgenomen.

In ons land bepleiten velen de zgn. concordante methode van Bijbelvertalen d.w.z. die wijze van vertalen waarbij de gevende taal, dus voor wat het O.T. betreft het Hebreeuws, sterk inwerkt op de ontvangende, i.e. nederlandse taal. Hebreeuwse zinsconstructies en zinswendingen dienen zoveel mogelijk bewaard te blijven, terwijl de grondwoorden steeds op één wijze vertaald worden. Daartegenover bepleiten anderen een vertaling in de omgangstaal, waarbij de ontvangende taal de toon aangeeft.

Dat een en ander niet zonder problemen is, laten de verschillende bijdragen zien. Zo toont C. Brekelmans aan dat Hebreeuwse zinswendingen zoveel betekenis-nuances hebben dat het ondoenlijk is in een goede nederlandse vertaling hetzelfde woord telkens op eenzelfde wijze weer te geven. Bijdragen van De Jonge en Poulsen gaan in op vormen en structuren van bepaalde pericopen.

Van de hand van de onlangs overleden Utrechtse Nieuwtestamendcus, Prof. dr. W. C. vanUnnikis een artikel opgenomen 'Vertaling versus woordenboek, Marcus 8, 33-Mathheus 16, 23-, waarin de schrijver op grond van een nauwkeurig woordonderzoek tot de vertaling komt. 'Gij staat niet aan de kant van God, maar aan die van de mensen'. De bijdrage laat nog eens zien, hoe grondig Van Unnik te werk gegaan is. Een fijn gevoel voor nuances, gepaard aan een formidabele kennis van antieke en oud-christelijke auteurs levert een waardevol artikel op, waarbij duidelijk blijkt hoe vertalen en exegetiseren nauw samenhangen. Hermeneutische aspecten komen aan de orde in de bijdrage van Van Schaik over 'zonde en bevrijding', waarin deze ingaat op de uitleg van Grossouw en de wijze waarop Gutierrez in maatschappijkritische zin over zonde en bevrijding spreekt. Deze aankondiging zou onvolledig zijn als we tenslotte niet wezen op het fraaie opstel waarmee de bundel besloten wordt, Grossouw's afscheidscollege over , Paulus onder de Joden'. Grossouw stelt hier belangrijke zaken aan de orde met betrekking tot de relade van kerk en synagoge. Terecht waarschuwt hij voor een ongenuanceerd spreken over het 'joodse geloof" van de apostelen. Er is tussen Paulus en de Joden continuïteit, maar ook een breuk. En die breuk hangt samen met wat in 1 Corinthe 1 genoemd wordt de ergernis van de apostolische prediking, de prediking van de gekruisigde Christus, de Zoon van God.

De bundel geeft geïnteresseerden in de kwesties rondom Bijbelvertaling en omgang met de bijbel veel informatie. Waarbij ik ondanks deze bundel toch niet overtuigd ben dat de bezwaren tegen de concordante Bijbelvertaling en de argumenten pro een vertaling in de omgangstaal steekhoudend zijn. In elk geval kan deze bundel ons wel voorzichtig maken in al te vlotte beoordelingen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen