Over de zondag

 (6)

Gods gebod ten leven

Achten we wel dit gebod van de rustdag. Mij dunkt de overheid heeft tot taak de rust te bevorderen, opdat de heiliging geschiede. Dat laatste kan niet worden opgelegd. Wel moet in het openbare leven 'Gods dienaresse' de geboden Gods die ten leven zijn doen achten. Merkwaardig, dat lieden, die zich graag beroepen op democratische spelregels in gemeenten, waar dan de raad nog rekening houdt, deze beslissing negeren en tot kraakakties overgaan. Dan wordt plotseling een minderheid onderdrukt. De menselijke verdraagzaamheid blijkt dan plotseling grove intolerantie.

Hoeveel te meer zullen degenen, die de Heere Jezus liefhebben medearbeiden tot de instandhouding en recht viering van de rustdag. Eerst tegenover de Heere, - maar ook met het oog op liefde tot de naaste. We spraken nog niet over de fundering van de sabbat-onderhouding in Deuteronomium 5, 'gij zult gedenken, dat ge een dienstknecht (slaaf) waart in Egypte', om dan ook meteen te wijzen op de roeping tegenover medemensen en personeel. De sabbat heeft ook een 'sociale funktie'. Zeker zullen we ook bij de nodige arbeid bij de overheid en inrichtingen mensen, die daarin hun werk vinden 'kerkvrij' geven.

Te begrijpen is dat vooral warme dagen flats in grote steden en uitgroeiende dorpen leeglopen op of rondom de zondag. Men moet dan ook daar maar 'opgeborgen zitten'. Maar deze dag dient, een 'gestempelde rustdag' te zijn. Het gaat om lichamelijke en geestelijke verademing, verfrissing. De dag dient tot heiliging aan de Heere van ons leven en werkt dus door in de dagen van de week.

Enige praktische overwegingen

Zo goed bij verandering van werkkring, evenzo goed bij het voorbereiden van de vakanties is het om na te gaan of en waar we kunnen opgaan naar Gods huis. We kunnen in werk vooruitgang boeken ook wat verdiensten betreft maar een magerheid aan onze zielen lijden, omdat in verre omtrek de opgang onder het Woord ontbreekt of niet wel mogelijk is, ook, omdat de inhoud van de prediking niet is naar Schrift en belijdenis.

Vooral als we een gezin hebben, is het zo uitermate belangrijk dat we met onze kinderen mogen leven waar we ook een kerkelijk leven kunnen leiden. Er zijn al wat jonge levens voor de dienst van God verloren gegaan, menselijkerwijze ook gesproken, omdat de beïnvloeding vanuit het Woord Gods in opvoeding, catechese en prediking ernstig te kort kwam of ontbrak.

Wat de vakanties betreft, niet voor niets stonden ook in dit orgaan 'diensten in de hollandse taal in het buitenland' aangegeven. Een en andermaal heb ik bij ondervinding, dat dit bijzonder positief wordt gewaardeerd en het als een stukje genade ook ervaren wordt om in de vakantie ook echt zondag te houden en ter kerke te kunnen gaan. We overdrijven dat niet door een zeer groot aantal kerkdiensten, omdat het zinvol kan zijn ook in het buitenland in een der kerken ter plaatse met de daar vergaderende gemeente te kunnen samen zijn, en omdat we uiteindelijk gasten zijn in den vreemde en geen gastheren. Men stelt het ook op prijs als wij daar met de gemeente samenkomen en een aparte verwelkoming vindt meermalen plaats. Het is voor een kleine gemeente daar - en wat leven de protestanten elders in zeer kleine kerkjes en gemeenschappen als verstrooiden - gewoonweg een feest, als het door de gasten uit het buitenland afkomstig ook eens vol is.

Het is een goede zaak om ook in de vakantie de rustdag te eren en geen dingen te doen, die we thuis nalaten. Reizen en trekken, een stuk 'ontspanning' waaraan we in ons land enin onze gemeente niet meedoen, laten we ook daar na, al 'ziet geen mens ons daar'. Gods ogen zijn ook daar op ons! En het is ook niet eerlijk om hier een levensstijl te betrachten, die we in de vakantie pardoes overboord zetten. Mij dunkt, terecht is opgemerkt: 'de Heere geeft van Zijn dienst geen vakantie, en gaat gelukkig Zelf ook niet weg.' Laten we ook op vakantie bescheiden en beslist uitkomen voor wat de Heere ons in Zijn Woord aanwijst als nuttig, heilzaam en Godverheerlijkend.

Kunnen we niet naar de kerk met vakantieverblijf, het is dan goed eventueel te zorgen voor de kerkedienst, doordat men een dienst in gezinsverband en met anderen kan meemaken op de band of doordat men een enkele preek meeneemt en die leest. Zo gauw is ons de kerkdienst - het hart toch van de viering van de rustdag - ontnomen. En trouwens, verantwoorde lektuur, die het geestelijk leven vormt en bouwt is aanbevolen bagage op reis. Vergeten we bovenal niet een bijbel en psalmboekje mee te nemen. De geregelde lezing en overdenking van Gods Woord schiete er ook in de vakantietijd niet bij in.

Viering van de eeuwige sabbat

Indringend en schoon leert de Heidelberger ons, dat we niet in uiterlijk formalisme moeten blijven steken bij de viering van de rustdag, maar dat het ten diepste gaat om te rusten van de boze werken van het vlees geheel ons leven, al de dagen, dus elke dag weer en door de Heere te laten werken in ons de eeuwige sabbat aan te vangen. Mij dunkt, hier is een afsteken naar de diepte. Hier is een woord om ter harte te nemen en te beoefenen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen