Opnieuw een teken aan de wand

Hoeveel christelijke verbanden, die ooit met élan, overtuiging en een goed beginsel gestart zijn, zijn in de loop van de tijd, niet het minst in de laatste tientallen jaren, al niet omgegaan, ten prooi gevallen aan het moderne denken, de secularisatie, de geest van de tijd. Een voorbeeld ervan is de Vereniging van Christelijke Studenten 'Hendrik de Cock' te Groningen, een interkerkelijke protestantse studentenvereniging, waarvan de naam voor zichzelf spreekt.

Ons bereikte een persbericht, dat in Groningen een nieuwe interkerkelijke prot. chr. studentenvereniging is opgericht, gestimuleerd door de Vereniging van bij het Onderwijs betrokken Christen Ouders. We komen in het persbericht terzake namen tegen van sympaihisanten van de nieuwe vereniging, waaronder die van prof. dr. E. Schuurman, prof. dr. J. D. Dengerink, ds. J. H. Velema, prof. dr. A. Troost.

Een eerste reactie bij het lezen van een dergelijk bericht kan zijn: moet dit weer zo nodig? Hebben we al geen splijtingen genoeg? Maar de vele aangehaalde citaten uit het orgaan van de oude vereniging spreken boekdelen.

Enkele stukken laten we ter illustratie volgen. Allereerst een citaat van PPR-voorzitter Verbeek, die - naar het persbericht luidt - al jarenlang artikelen in dit orgaan schrijft. Hij schrijft over 'de rabbi, Jezus van Nazareth'.

Hij werd pal na zijn dood tot een Grieks-Romeinse God gemaakt. De term 'Christus' bijvoorbeeld, is grieks. De grieksefilosofie en concilies hebben, de rabbi tot een God verheven. Op zo' n griekse God werd de Kerk gebaseerd. De rabbi Jezus is niet opgestaan; hij is verrezen. Verrijzenis is een term uit het Joodse verzet en betreft een volk, geen individuen. Het betekent dat het volk terug zal komen uit ballingschap en het betekent niet de bioscoop van het hiernamaals. De verrijzenis van Jezus is dan ook iets wat leeft onder vervolgde christenen. Veertig jaar na z'n dood werden verhalen rond die rabbi Jezus pas genoteerd in een illegaal circulerend geschrift onder de schuilnaam 'Marcus': een pamflet voor vervolgden.

Verbeeks verhaal loopt uit op een pleidooi van samengaan van christenen met marxisme en Euro-communisme. Dan een citaat van studentenpastor Van Kilsdonk over met elkaar vrijende jongens.

‘Wat een ontspannen gezicht, wat een vrijheid. Voor het eerst zijn ze zichzelf. Ik heb het gevoel dat ik iets goddelijks, ja. God in hun ogen zie, die werkelijkheid waarover al die boeken het hebben. Het is als een nieuwe vonk in de Schepping’.

Uit een artikel met de titel 'Kapot gaan met Jezus'.

‘Er is m.i. slechts één radikale oplossing om definitief boven alle problemen uit te stijgen, en dat is door jezelf te vernietigen.'

‘Ieder mens heeft in principe het recht om zijn leven te beëindigen en ik kan meevoelen met de Deen Seierup, die heeft voorgesteld zelfmoordklinieken te openen, waar mensen, als ze er niet meer vanaf kunnen worden gebracht, op een menselijke manier kunnen sterven, zonder één of andere barbaarse methode te hoeven te gebruiken.'

Verder wordt de Evangelische Omroep aangeduid als 'Evangelische Onanie', wordt gesproken over de tyrannic van huwelijk en gezin en wordt afgerekend met 'de hoop op een eeuwig leven na dit leven, dat Griekse element dat niet in het oorspronkelijke joodschristelijke denken thuis hoort’.

Tot zover een keus wat het persbericht aan voorbeelden biedt.

Een studentenvereniging die het zover heeft laten komen doe er beter aan de naam van Hendrik de Cóck, de voorman der Afscheiding, niet langer met haar naam te verbinden. Maar al met al toont het hierboven beschrevene aan hoe ver het komen kan. Ongetwijfeld hebben ouderen, die jaren terug leiding gaven in kerk en maatschappij en mee betrokken waren bij het ontstaan van bezielde verbanden er hun pijn aan als ze zien hoe die verbanden in de vernieling raken en het tegendeel worden van wat ze aanvankelijk waren. En men realiseert zich, dat het zo óók gaan kan met verbanden die nu ontstaan, juist ook binnen de Gereformeerde Gezindte. De organisatie op zich is geen garantie voor handhaving van het beginsel. Mensen maken de verbanden en we zien in onze tijd zovelen ten prooi vallen aan het denken van de autonome mens, de mens die zichzelf normen schept en waarden of onwaarden kiest. Men ziet ze gaan, de jongeren en de ouderen van beslist orthodoxen huize, ten prooi gevallen aan de geest van de tijd. De ontbinding van binnenuit is gevaarlijker dan de bestorming van buitenaf.

In deze tijd, die zwanger is van revolutiedenken van ondermijning van alle gezag, dus ook van het Woord, zullen slechts biddende gemeenschappen het uithouden, gemeenschappen die vol van de Heilige Geest zijn, gemeenschappen waar de wapenrusting uit Efeze 6 onder het beding des Geestes mag worden gehanteerd.

Hendrik de Cock, u moest eens weten....!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen