Israel en de gemeente

Tegenstellingen?

Israël aanvaardt niet de belijdenis van de Vleeswording van Christus. Het kan dat niet, omdat naar Israels gedachte God dan op een gevaarlijke manier verwisseld wordt met de werkelijkheid. God en Zijn schepping worden dan niet goed van elkaar onderscheiden. Israël aanvaardt ook niet de christelijke ethiek. Niet omdat de Nieuw-testamentische ethiek (de Bergrede en het slot van de Brieven) niet leefbaar zou zijn, zoals Hasselaar ergens zegt, maar omdat de Wet (Thora) en haar handhaving de tak vormen waar Israël op zit. Langs die weg wordt Israels bestaan gegarandeerd tot op de komst van de Messias. Een 'nieuwe Wet' is voor Israël naar Zijn eigen mening levensgevaarlijk.

Isrël aanvaardt ook niet dat met en in en door Christus er een beslissende wending in de geschiedenis is gekomen. De joden leven nog altijd in de messiaanse tijd, in de verwachting van Hem Die komt in de Naam des Heeren. Voor hen is de grote wending nog niet geschied. Uit het niet aanvaarden van de vleeswording van de Zoon van God en daarmee van de openbaring van God in het vlees, vloeit het één en ander voort. Israël aanvaardt niet de bevoegdheden van Jezus. Met welke bevoegdheid spreekt Jezus over de Wet, als was Hij Degene over Wie de Wet spreekt en van Wie de Wet getuigt (Hasselaar)? Juist daarom waag ik het te zeggen, dat Israels Schrifttraditie niet of nauwelijks bijdraagt tot de theologie van Oud en Nieuw Testament. Dat komt omdat voor de christen Christus het middelpunt is van al de Schriften. 'Die zijn het die van Mij getuigen.' Israël zet daar een groot vraagteken achter. Niet achter het feit, dat de Schriften van de Messias getuigen, maar achter de belijdenis dat de Schriften vah Jezus de Christus getuigen. Zogoed als er voor Jezus wel een plaats kan ingeruimd worden in de joodse geschiedenis maar niet in de joodse religie, zo kan de synagoge niet een plaats hebben in de christelijke theologie, welke als bron en norm al de Schriften heeft. Al dankt de gemeente aan de synagoge bepaalde vormen van eredienst en sommige gestalten van het ambt en meer dan dat, Israels vragen aan de gemeente raken de regels van de uitleg der Schriften en de ethiek. Hoe komen jullie aan een Christus der Schriften? En: welke pretentie hebben de levensvoorschriften van Jezus en de apostelen? Israël roept ons telkens tot deze vragen terug, en wij mogen dankbaar zijn voor deze vragen, opdat wij niet op de weg van het heidendom gaan (Grolle).

Vice versa

Van de kant van de gemeente zal het gesprek door dndere vragen bepaald worden, die m.i. vooral de zending en de toekomstverwachting raken. Op de zending wil ik hier niet ingaan. Dat is gebeurd in het zendingsboek, dat één dezer dagen verschijnt en dat gaat heten 'Gij die eertijds verre waart'. Maar dat andere, die toekomstverwachting: is met Jezus de Christus het messiaanse Koninkrijk aangebroken of niet? Waar zijn voor Israël nu, de gronden te vinden om de Messiaanse tijd te verwachten? Israël verwijt het christendom, dat het er niet bepaald veel van heeft laten blijken, dat met Christus de grote verandering is ingetreden.

Mag de gemeente aan het Israël van nu niet de vraag stellen of Israël nog ernst maakt met de toekomstverwachting naar de Schriften? Of is Israël in grote trekken in het spoor van de Joodse wijsgeer Martin Buber en anderen gehumaniseerd, zodat Sion de hele wereld is en zodat Israël met verlichte christenen wil bouwen aan een nieuwe wereld, die dan in een heel sterk afgezwakte betekenis de messiaanse tijd genoemd zou kunnen worden?

Hoe komt overigens de gemeente in gesprek met dat deel van Israël, dat met de Schriften ernst maakt? Want het is ontegenzeggelijkwaar, dat juist dat deel voor een gesprek met de gemeente zoveel minder gevoelt dan het liberale jodendom, en dat toch de grote beslissingen vallen zullen in de kontakten met het orthodoxe deel, dat aan de Schriften vasthoudt. Overigens is die onderscheiding tussen liberaal en orthodox in het geval van Israël nooit een definitieve. Juist in de ontmoeting met het christendom komen namelijk ook bij de liberale joden de wezenlijke trekken van Israël telkens boven. Ik denk dan speciaal aan de verwachting van een messiaanse tijd.

De gemeente heeft een aparte reden om van haar kant de vleeswording van Christus te berde te brengen. J. H. Grolle schreef eens, dat het enkel bij Israël denkbaar is, dat God vlees wordt en onder ons tabernakelt. Dat is onder de heidenen ondenkbaar, het is alleen bij Israël mogelijk en in Israels religie werkelijk. En ik denk dat dit een punt is, vanwaaruit in een gesprek het bestaan van Israël en de gemeente duidelijk kan worden. Wie immers in Jezus Christus gelooft als Degene, Die in ons vlees gekomen is, die verstaat juist door dat vlees, dat Hij aangenomen heeft, dat Hij de Eerstgeborene is onder vele broeders, en die zal juist daarom Israels bestaan samen met dat van de gemeente aan Zijn bestaan en aan Zijn vlees binden. Daarom zegt Paulus ook in Ef. 2 : 15, dat Christus de twee één gemaakt heeft 'door de vijandschap (tussen God en mensen, maar ook tussen joden en heidenen) in Zijn vlees teniet te doen. De vleeswording is het voorspel en de inzet tot de verzoening met God in één lichaam door het kruis (vs. 16). En dat werk der verzoening van Gbd uit is tegelijk de inzet tot de verzoening tussen mensen onderling, en speciaal tot de eenheid der gemeente uit Israël en de heidenen. Wie naar Israël en zijn nabuurstaten kijkt, zal begrijpen dat de christelijke gemeente en Israël ojp dit punt hoogst actuele zaken hebben te doen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen