De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Hier en heden

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Hier en heden

5 minuten leestijd

Zilver koordje

Van de kant van de Partij van de Arbeid is aktie ondernomen om een zilver koordje tussen staat en kerk door te hakken. De scheiding behoort nu eenmaal radicaal te zijn. Het moet afgelopen wezen dat de belastingdienst opgave verstrekt over inkomens van leden van de kerk, opdat de kerkelijke administatie aan de hand daarvan kerkelijke bijdragen van betrokkenen vaststelt. Er zouden niet eens bar veel gemeenten nog van dit recht gebruik maken. Vrijwillige bijdragen geven welluidender klank wanneer zij in het kerkekasje springen. Het zijn echter niet de armsten in de samenleving die te lijden hebben van de uitoefening van deze faciliteit. Integendeel, zij zouden zich erin kunnen verheugen wanneer een vorstelijke bijdrage bleek helemaal zo vorstelijk niet te zijn. Althans niet voor de gever. De regeling speelde kapitalisten in de kaart.

Brouwns baby

De ‘reageerbuis-baby’ is geboren. De techniek stond weer eens voor niets. Het woord is thans aan de ethiek. Voor velen is de discussie thans beëindigd. Hun stelregel luidt dat alles mag wat kan. Volgens hun smaak hoefje van nood en onmacht geen deugden te maken.

Het geval waar het over gaat heeft pluspunten. Het kind is wel degelijk van eigen vader en moeder. Slechts in heel beperkte zin ontbeerde het kind de baarmoeder. De ingreep betrof wat wij het 'uur van de ontvangenis' noemen. Vinden niet ingrijpender medische behandelingen plaats? Waren die soms eerst niet evenzeer omstreden?

Vanouds bestaat huiver voor de techniek. Genesis 4 doet er iets van aanvoelen. Bij deze kwestie denk ik aan zwijnen die parels voor hun snufferd krijgen. Misschien is het wel een stokpaardje van me. Dan is het oppassen geblazen, want stokpaardjes kunnen in de zin van het tweede gebod fungeren als gesneden beelden. Maar goed, de techniek kan als apocalyptisch beest zich omkeren en de goedgeefse en goedvertrouwende sponsors verscheuren. Daar moeten wij voor uitkijken. Eerst ontstond verzet toen het ingrepen betrof in de wereld van planten en dieren. Denk aan de houding die werd ingenomen tegenover de zogenaamde kunstmoeder voor pluimvee. Zij waarschuwden dat uitvinders en ontdekkers voor de mens geen halt zouden maken. Zeker niet wanneer de wetenschap de mens tot het dierenrijk rekent.

Waar moeten wij eindelijk eens grenzen trekken? De polio stond de laatste tijd opnieuw heftig ter discussie. Wat de een ten aanzien van de vaccinatie waardeert als bijzondere uiting van werkelijk geloof is voor de ander nauwelijks iets anders dan aanvechtbaar bijgeloof. Zo ver kunnen opvattingen in verwante kringen uiteengaan. Waren de bezwaren tegen de inenting voorheen niet gemeengoed onder orthodoxen, althans in veel bredere kring van hen? Hoe vaak moeten wij niet meningen wijzigen onder de druk van feiten? Hoe is er vaak niet gefulmineerd tegen vindingen, die later tot zelfs in de kerken toe als waardevol zijn aanvaard. De vraag is of christenen in dit soort aangelegenheden evengoed wel eens te snel kunnen zijn met hun mond. Sommigen willen de kant op dat na verloop van tijd de Heere bij machte was een vloek in een zegen te verkeren. Ook dat is een gezichtspunt.

Toch roept deze jongste ontwikkeling tot bedachtzaamheid. Wij kunnen denken aan een reeks van mogelijkheden, die een geboorte op deze manier verwerpelijk maken. Met beroep op de nood van de kinderloosheid en de onmogelijkheid daarin verandering te brengen laat zich zoveel rechtvaardigen. Is het risico niet dat de ontwikkeling leert dat voor nog groter nood verder strekkend ingrijpen getolereerd wordt en verder dat voor een nood van iets geringer omvang ditzelfde ook aanvaardbaar wordt? Wij kennen het verhaal van de toegestoken vinger.

Er staat niets vast over eventuele psychische gevolgen voor het kind. Wij mogen een zo wezenlijk moment in het wondere proces van de geboorte, waarin liefde en één-zijn voornaam zijn, .niet prijsgeven aan de manipulatie. De ontwikkelde methode opent bovendien perspectieven voor relaties waar naar het woord van de apostel de 'natuurlijke liefde' ontbreekt. Het pleit is al gevoerd. Dat er ook voor deze relaties de mogelijkheid moet bestaan van wat heet de kinderzegen. De werkplaats van Gods wonderlijke Voorzienigheid wordt hoe langer hoe meer laboratorium voor menselijke experimenten. De mens van - let wel - de wetteloosheid gaat zitten in de tempel. Die het leest merke daarop. Ten eerste stelt hij zich tegenover God en ten tweede verheft hij zich boven al wat God genaamd wordt, alzo dat hij in de tempel Gods als een god zal zitten, zichzelf vertonend dat hij God is.

Paus Paulus

Een van de felste tegenstanders van de manipulaties rondom de geboorte was de overleden Paus Paulus VI. Deze leraar van de leraren der kerk heeft in zijn wijsheid heel wat gegist. Op punten waar zijn leerlingen, zowel de behoudzuchtige als de vooruitstrevende én zeer vooruitstrevende, allang beslist hadden.

Geen paus is wellicht zo becommentarieerd als deze. Zijn pontificaat betekende geen zomer van oogst na het uitbundige voorjaar dat zijn voorganger inluidde. Twee werkstukken vooral zijn kenmerkend voor 's pausen optreden. Progressie populorum - de vooruitgang der volken - en Humanae vitae - van het menselijk leven. Aanvankelijk dacht en hoopte men dat paus Paulus zou consolideren wat Johannes XXIII hoopvol aan de orde had gesteld. Het schrijven over de vooruitgang der volken gaf steun aan die verwachting. De progressieven konden ermee uit de voeten. Het geluid vertolkt in Humanae vitae sloeg veler verwachtingen de bodem in. De paus hield blijkbaar vast aan allerhande verouderde normen. Is geen vooruitgang der volken mogelijk dan met opoffering van menselijk leven? Met vertreding van wezenlijke normen?

Deze vragen zal de opvolger moeten oplossen. De dood en begrafenis van Hem, van Wien de pausen zich stedehouders noemen, waren heilsfeiten. Van dood en begrafenis van de stedehouders, hoe pompeus en indrukwekkend, geldt dat allerminst. We hoeven niet veel te versieren. Gestorven en begraven van Hem beleden is genoeg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 augustus 1978

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's

Hier en heden

Bekijk de hele uitgave van donderdag 17 augustus 1978

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's