De vrucht des Geestes (5)

Gebondenheid en vrijheid

Duidelijk is toch wel uit het voorafgaande geworden, dat de christelijke ethiek als geheel zich gebonden weet aan wat God in de Heere Jezus door de Heilige Geest openbaart. Daarin vindt zij haar grondslag, inhoud en doel immers. Maar dat betekent niet, dat zij geknecht en gekneld wordt door pijnlijk nauwegezet een reeks voorschriften in acht te nemen. Luther schreef in zijn tijd al niet voor niets over 'de vrijheid van een christenmens'. Juist ook in het leven der genade komt de christen telkens weer tot persoonlijke beslissingen, waarbij zulk een de verschillende dingen recht weet te beoordelen, en leert ervaren wat nu de wil van God is. Altijd weer wordt het leven gedragen door die ene begeerte om de Heere wel behagelijk te mogen zijn en aangenaam en nuttig voor de andere mensen te zijn. Dat daarbij beslissingen nogal eens verschillend kunnen uitvallen, zal duidelijk zijn. Steeds is daar de gebondenheid aan en de afhankelijkheid van de leiding van de Heilige Geest, Die niet buiten het Woord omwerkt. Eigenlijk is ook in dat opzicht het leven der genade een geheimenis. Degenen, die daar buiten staan vermogen niet te zien hoe die bijbelse spanning en de bijbelse harmonie in werkelijkheid, naar voren treedt tussen gebondenheid en vrijheid. Zij spreken wel eens smadelijk van 'binding aan een boek', het Woord van God, en staan soms op een ander moment weer eens verbaasd als ze zien, wat een christen mag. Is de stelling niet geoorloofd 'de kerk mag alles-als Kerk, als levend uit de Heere Jezus door de bediening des Geestes - de wereld daarentegen mag niets - zij kan nooit anders dan God tegenstaan’.

Praktische voorbeelden

Dat voor mensen, die de Heere vrezen, beslissingen wel eens verschillend kunnen uitvallen moge blijken uit enige voorbeelden, aan de praktijk ontleend. In de oorlogstijd van 1940-45 waren er twee mensen, die bij voedselgebrek de noden van zich en hun gezin mochten voorleggen en kwijtraken aan de troon der genade. De een boog zijn knieën, voor hij 'op een hongertocht uitging' en kwam met de volle buit terug, waarvan vele weken mocht worden geleefd, waarbij gesmaakt werd dat God goed is. De ander met een zwakke gezondheid riep de Heere aan als de God van Elia, en zij heeft heel de oorlogstijd nimmer gebrek gehad. De een werd gezegend in het uitgaan, dat kon ook, de ander in het thuisblijven, dat niet anders kon menselijkerwijs gesproken. Hoeveel moeilijkheden en verdachtmakingen zijn er in onze dagen rond de polio. Waarom worden zij gesmaad, die in teer vertrouwen op God leven? Maar waarom zijn verdacht degenen die eenvoudig en zonder ophef middelen ter bescherming gebruiken, zonder tè denken 'ons kan niets meer gebeuren', maar die wel de zegen Gods afbidden over de middelen, omdat zij gedaan hebben wat mogelijk was? Het heeft er veel van, alsof het al of niet doen inenten langzamerhand de grond der zaligheid is. Er zullen straks mensen in de eeuwige duisternis zijn, die niet

hebben laten inenten, soms er zich op verhieven, er zullen er in de eeuwige heerlijkheid zijn, die de middelen gebruikten, zonderdat dit inbreuk maakte op hun Godsvertrouwen. Ook over dit punt is door godvruchtige gelovigen, zelfs theologen, verschillend gedacht. En ook de praktijk is zeer verschillend geweest. Mij trof wat een collega mij vertelde van een godvruchtige dokter in Schotland. Deze arts kwam in zijn praktijk, al heel wat jaren geleden, enkele polio-gevallen tegen, een met dodelijk afloop, wat hem in het gebed uitdreef tot de Heere, daar Hij toch de Almachtige is, Die naar Zijn welbehagen ook middelen en wegen kon doen vinden daartegen. Wat gebeurt? Deze dokter wordt ziek, het ziekbed wordt een sterfbed, en kort voordat hij de eeuwige heerlijkheid inging, bereikt hem het bericht dat een beschuttings-middel tegen... polio was ontdekt. Toen was er plaats voor verwondering en dankzegging! Alle ga­ ve, met dankzegging genomen, is nuttig, aangenaam en doet de ere Gods niet te kort. Wat we ook doen of nalaten, het is steeds de vraag uit welk oogpunt en met welk doel voor ogen handelen wij? Wij tasten niemand aan in het gelovig en teer betrouwen op de Heere, maar wij leggen ook niemand een juk op. Buitengewone omstandigheden en leidingen kunnen zich in het leven voordoen, maar niemand achte het buitengewone normaal of zelfs verplichtend voor ieder.

Het persoonlijke en gemeenschappelijke

Vanuit christelijk oogpunt is de nadruk op de persoonlijke beshssing van elk gelovige terecht, en dat is met name ook in de Reformatie tegenover Rome onderstreept. U behoeft in dit verband maar een hoofdstuk als Romeinen 14 of 1 Korinthe 8 op te slaan om te zien dat ook in de Schrift de wettigheid van een verschillende gedachtegang over ondergeschikte za­ ken geleerd wordt. Maar die persoonlijke vrijheid en verantwoordelijkheid, die staat onder de leiding van de Heilige Geest, ontaardt nooit in individualisma, waarbij ieder voor zich maar moet uitzoeken wat goed of niet goed is. Dat is een ongebondenheid, die we zo vaak in de tijd der Richtereii tegenkomen: 'een ieder deed wat goed was in zijn ogen' niet, let u daarop, in Gods ogen. Aan de andere kant is daar de gemeenschappelijke gedragslijn voor elk gelovige, omdat God niet willekeurig spreekt en leidt. De apostel kan ook in 1 Korinthe 11 bijvoorbeeld wel degelijk lijnen trekken, waaraan elk zich te houden heeft. Zijn wil is immers voor alle tijden gelijk. Zijn openbaring is immers een. Maatgevend is telkens weer het onfeilbare Woord Gods. En daarmee sluiten wet maar weer af.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen