Hier en heden

Vrede voor Kerst?

Aan Christus mogen wij niet toesclirijven dat er voor Kerst geen vrede op aarde zal zijn. Hij draagt niet vergeefs de naam Vredevorst. Daarin, dat wil zeggen op dat punt, mogen wij Hem beproeven. Wij mogen Hem beproeven of Hij niet ruimschoots wegschentct, wanneer wij tot Hem Icomen smekend om de vree. Weinig verwachting leefde onder mensen die er iets van afweten over de uiticomst van het overleg van de drie regeringsleiders in Camp David. Eigenaardig dat deze voor Israël bijzonder betekenisvolle naam voortleeft oVer heel de wereld. David die te strijden had voor een rijk dat rondom vijanden had. Misschien staan wij daar te weinig bij stil. David heerste temidden van zijn vijanden.

Het bleef tot het eind muisstil op Camp David. Dat hoorde mogelijk tot de tactiek om de ónderhandelingen niet halverwege door losbarstende critiek af te breken. Toch kwam er resultaat. De taxatie is wel zeer verschillend. Begin en Sadat kunnen elkaar troosten. Beiden kregen ze te horen dat zij de belangen en de toekomst van eigen volk hebben verkocht en verraden. Begin zou een sluwe politicus zijn die met de uitkomst van Camp David de Arabische wereld splijt.

Een bom kan inslaan, dat kan ook een vredesinitiatief. Het gebeurde vorig jaar met de onverwachte zet van Sadat. Vervolgens leek de poging dood te lopen als water in de woestijn.

Dat laatste is een sprekend beeld voor het vlakbije oosten.

Nu lijkt er toch iets uit te komen. Vrede kan er komen tussen Egypte en Israël. Nog voor de Kerstdagen. Hoe zullen de klokken van Bethlehem luiden over heel de wereld! Vrede onze dagen. Vrede van deze wereld is een zwak aftreksel van de grote vrede die onderweg is. Oorlogen en geruchten van oorlogen verstoren de illusie dat de kleine bleke vrede de grote ware vrede zou zijn, zoals heilsstaatslieden van alle mogelijke soorten menen. Af en toe een vleug en een vlaag gebrekkige aardse vrede herinnert anderzijds eraan dat de oorlog niet de vader is van alles. We kunnen best vrede in het midden oosten en dan nog wel voor Kerst gebruiken. Mits wij er ons niet op verkijken. Gods vervullingen komen niet regelrecht en honderd procent tevoorschijn uit wat mensen doen en bedisselen. Integendeel. Vaak komt Gods verwerkelijking uit een andere richting. Doch dan moet deze richting van di t ons menselijk gestuntel er degelijk zijn om te constateren dat de richting inderdaad anders is. Verder moeten wij goed opletten. Met doden en joden doet de Heere de grootste wonderen. Om die reden waren wij bij de onderhandelingen op Camp David meer dan normaal geinteresseerd. Gezegd werd dat de afloop voor de toekomst van alle drie deelne-' mers beslissend zou zijn. Alle drie hadden veel te winnen en veel te verliezen. Misschien hing onze toekomst eveneens af van wat daar gebeurde.

Sober hoeft niet somber te zijn

Bestek '81 tekent geen rooskleurige perspectieven. De troonrede van september 1978 met het zicht op 1979 kan natuurlijk ineens niet een ander beeld schetsen. De toon was dat de verworvenheden, althans voor de gewone en met name voor de mindere man, nog net overend kunnen blijven, maar wij moeten allen wel kalm aan doen. Is het nodig somber te doen als het soberder moet? Wij hoeven de dingen niet erger te maken. Het is geen zonde, wanneer wij in tijden van voorspoed daarvan genieten. Paulus schrijft dat hij in alles onderwezen is. Hij weet overvloed te hebben en zelfs gebrek te lijden. Alle vernieuwingen ten spijt heeft er stellig aan ons onderwijs wat ontbroken, wanneer wij niet weten te doen wat Paulus blijkbaar verstond.

Velen waren benieuwd na alle klemmende verzoeken die gedaan zijn of de bede in de Troonrede zou terugkomen, nadat die vier jaar geleden verbannen werd. Inderdaad kwam het woord 'bidden' terug in het staatsstuk. Maar niet op de manier als gevraagd en bedoeld. Verzocht werd om een bede tot God van Overheidswege, niet om een vriendelijk schouderklopje voor zichzelf. Farao zei: Bidt vurig voor mij tot de Heere. Waarom bad hij zelf niet? De knecht ziet niet langer op de hand zijns Heeren. Het oog van de dienares is niet op haar Heere geslagen.

Velen

Voor kerk en gemeente gaf de Troonrede stof tot nadenken. Velen wensen wijsheid en doen hun gebed voor de volksvertegenwoordiging. Dat klopt trouwens niet helemaal. Méér wordt gebeden voor de regering dan uitdrukkelijk voor de volksvertegenwoordiging. Velen, aldus de Troonrede. Wat kunnen wij ons daarbij voorstellen? Men zou kunnen denken aan verspreide gelovigen. Kerk en gemeente komen niet voor in de rede. Vanwege de verdeeldheid. Wanneer de Kerk meer bestond zou de staat ook beter zijn. Dat is een ding dat zeker is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen