Hier en Heden

Kerkelijk

’Papam habemus'. Hoe pas geleden nog schalde de traditionele uitroep: Wij hebben een paus! Heel begrensd is ons hebben? Dat is naar voor ons, hebzuchtige of hebberige mensen. Geconditioneerd slechts hebben we. Onder conditie van Jacobus zeggen wij dan. Dat is: Indien de Heere wil en wij leven zullen. Onder conditie van Paulus zou ook kunnen. Ik bedoel wat in 1 Corinthe staat. Dat de tijd voorts kort is, en dat die hebben zouden zijn als niet hebbende en die kopen als niet bezittende. De kardinaal zal wel niet geweest zijn als niet hebbende, toen hij na de verkiezing van Johannes Paulus 1 wereldkundig maakte: Papam habemus.

Moeilijk is het om die slag werkelijk in ons te hebben of^ te krijgen: Hebbende-als-niethebbende. Natuurlijk als zo'n paus sterft heb je het daarover. Wij theoretiseren druk genoeg naar aanleiding van zulke teksten. Ermee leven is echter weer anders. Van verschillende narigheden heet het tegenwoordig: Je moet ermee leren leven. Leefden we alvast daarmee dat wij hefiben als niet hebbende. Dat was een stap vooruit, een slag voor.

Over het 'wij' van habemus valt ook nog wel een notitie te maken. De éne heeft inA'eel sterker en intenser mate dan de ander, al naar gelang wie of wat wij hebben. Dé roomskatholieken zijn vooral de belanghebbenden in het hebben van de paus en bijzonder de kardinalen die Johannes Paulus kozen. Die laatsten waren verbijsterd. Gelet op plaats en betekenis van dit instituut is iedereen in deze wereld min of meer betrokken. Als wereldling, als kerkmens in het algemeen en als geloofsgenoot bijzonder. Iedereen op zijne wij­ ze. Of het hebben zelfs van zoveel soortelijk gewicht is dat andere kerken hun rouwbeklag moeten zenden is voor enige weken door velen en ook in deze rubriek serieus in twijfel getrokken. De kerkelijke bestuurders echter gingen ondanks geuite bezwaren hiermee door. Zij dachten; Wij hebben pas bij de aanwijzing a gezegd, nu zeggen wij ook b; b van beklag. Om eerder genoemde redenen kunnen wij het hier nog steeds niet mee eens zijn.

Wereldwijd

De pers en met name de Israëlische premier Begin viel de parallel op van wat pas gebeurde in de Sixtijnse Kapel in Rome en in de Verenigde Staten op Camp David. Daarom sprak Begin, bewogen, op analoge wijze over 'pacem habemus': wij hebben vrede. Het voornaamwoord 'wij' omspant bij lange na niet alle volkeren en geslachten. Palestijnen bijzonder, Arabieren in het algemeen en Sowjets speciaal om hem moverende redenen hebben helemaal niet het gevoel dat dit 'wij' van 'wij hebben vrede' in hun ziel weerklank heeft. Vrede hier en heden, vrede in deze aardse verhoudingen is veelal vrede ten koste van. Ten koste van andere persone'n en landen. De vrede van Camp David is geenszins identiek met de vrede van de grote Davidszoon.

Diens vrede is een vrede ten gunste van. Ten gunste van alle volken, tongen en natiën. Vandaar het hete hangijzer in de internationale politiek of de vrede van Camp David effectief kan worden ingepast in de grote onvrede die al zo lang in deze wereld heerst. Pacem habemus. Was het maar waar. Ach, wanneer?

Nationaal

Twee weken komt ons Nederlandse hebben en houden op de proppen. Ons hebben en houden van welvaart met alles erop en eraan. Dat hebben dat nauwelijks iemand als niet hebbende bezit. Hoofdpunt van de discussie is of dat nationale hebben en houden kan bestaan bij de gratie van begrotingstekort en van eventuele inkorting van inkomen of juister inkomens-gróei. Het lijkt ernaar of Neerlands 'huishouding bij opbod verkocht wordt. Hoor, hoor: vier miljard, zes miljard, tien miljard, zestien miljard, twintig miljard. De historische Binnenhof onze nationale veilinghal!

Personeel

Moeilijk die slag in ons leven te krijgen. Dingen en mensen hebben als niet hebbende. Voor die wonderlijke slag om alles op die manier te beleven is een basis vereist. Aan dat hébben moet een 'zijn' ten grondslag liggen. Wij gerechtvaardigd zijnde door het geloof hebben vrede, hebben een Koning, hebben een Hogepriester. Wij hebben een grote Hogepriester lezen wij in Hebreeën 4. Habentes ergo pontificem magnum. Een grote pontifex namelijk Christus. De tekst vervolgt: pontificem magnum, qiii penetravit caelos. Die in de hemelen gepenetreerd is. Hebben als niet hebbende kan slechts op éne conditie, namelijk dat wij mensen en dingen hebben 'in Christus'. In Christus dat is die typische en veelvoorkomende uitdrukking in het Nieuwe Testament. Als dit kan strikt noodzakelijk geldt als onmisbaar uitgangspunt van ons leven zal het ongetwijfeld wel op die manier bij ons liggen? Zo mag ik tenminste denken.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen