Muren in plaats van bruggen?

In het vorige artikel heb ik uw aandacht gevraagd voor de opdracht, die wij van God ontvangen hebben om jongeren itbewaren bij het Woord van God. Ik heb toen enkele punten genoemd, waarmee jongeren het binnen de gemeente moeilijk kunnen hebben. Hopelijk hebt u er (met elkaar!? ) ook verder over nagedacht.

Deze keer wil ik enkele van deze 'knelpunten' verder uitwerken. Ik doe dit aan de hand van enkele opmerkingen, die jongeren zelf regelmatig maken.

1) ’Het is zo koud in de kerk...’

U kent misschien wel dat beeld van de viskom. Al die vissen, die maar langs elkaar heen schieten... Is het ook niet vaak zó bij ons mensen? We lopen langs elkaar heen. Ook in de kerk. We schieten langs elkaar of óp elkaar... We vliegen vaak als vogels en we zwemmen als vissen. Maar geeft de bijbel ons niet een ander beeld? Het beeld van de kudde! Van de schapen en de Herder. De schapen, die bij elkaar schuilen. Die warmte zoeken bij elkaar. Die de Herder volgen, tn welk beeld herkent u zich? Er werd eens de opmerking gemaakt: 'Mensen zijn vriendelijke vreemdelingen voor elkaar'. Het is goed - en nodig - dat we regelmatig eerlijk onder ogen zien, hoe we als gemeenteleden met elkaar omgaan. Is het inderdaad zo fcoud in de kerk?

Muren in plaats van bruggen...?

Hoe vaak bouwen we muren in plaats van bruggen? Door onze blikken. Welke taal spreekt uw gezicht? We zien elkaar, maar zien we elkaar ook werkelijk binnen de gemeente en daarbuiten? Zien we (naar) elkaar (om) of bekijken we elkaar? We komen elkaar tegen, maar komen we ook echt aan elkaar toe?

Muren in plaats van bruggen?

Ook door onze woorden. Woorden, waarmee we de ander kunnen breken. Waardoor de gemeenschap, de eenheid verbroken wordt. Wat wordt er toch veel geroddeld. Wat praten we veel óver elkaar en weinig mét elkaar. Wat zijn er veel mensen - ook veel christenen helaas - die hun 'roddelzucht' laten 'voeren' door het kopen én lezen van de bekende roddelbladen als Weekend, Mix, Story, Privé enz. U kent hej: gezegde: spreken is zilver, roddelen is schroot?

Muren in plaats van bruggen?

Door gebrek aan liefde ook. Heeft Jezus ons Zelf niet het 'herkenningsteken' gegeven toen Hij zei: Hieraan zullen allen weten, dat gij discipelen van Mij zijt, indien gij liefde hebt onder elkander. Hoeveel leeft in ons de zonde van de liefdeloosheid. De hefde die niet bereid is tot een offer. De liefde, die wél zichzelf zoekt.

Muren in plaats van bruggen?

Omdat we in onze hoogmoed weigeren om over de brug te komen. Om onze zonden te belijden tegenover God én elkaar. We zingen het: 'Een stroom van ongerechtigheden had de overhand op mij'. Maar wat is het vaak moeilijk om een druppel schuld te erkennen! De zonde van de zelfhandhaving is zo groot. Hoogmoed in plaats van ootmoed.

Muren in plaats van bruggen?

Wat is uw antwoord? Uw 'bijdrage'? Ik heb al te generaliserend 'we' geschreven. Onderzoek uzelf hierin! U en ik mogen deze vragen - en zo zijn er nog zovele te noemen - niet ontwijken. Niet omdat ik ze stel in dit artikel. Maar omdat God ons ter ver-antwoording roept. Omdat God wil dat wij gemeenschap onder elkaar hebben. We mogen deze vragen niet ontwijken, omdat wij met onze zondige levenshouding niet van wijken willen weten. Zouden het belijden van onze zonden tegenover God én elkaar en het gebed om Gods Geest om óók tegen déze zonden te strijden niet mee kunnen werken aan de gemeenschap met elkaar? Vanuit de gemeenschap met Christus! Waardoor het warmer wordt in de kerk!

2) ’Ik voel me niet aangesproken in de kerk’

U zult zeker een opmerking als deze gehoord hebben. Ik hoop dat u zo'n opmerking niet alleen maar aanhoort. Het is erg belangrijk, dat we in eikaars vragen geïnteresseerd zijn. Ook: dat we eikaars vragen serieus nemen. Dan komt pas echt tot uiting, dat we in elkaar geïnteresseerd zijn. Hopelijk hebt u ook deze houding, wanneer u te maken hebt of krijgt met deze (en andere) vragen en opmerkingen van jongeren.

Voelt u zich door de bovenstaande opmerking aangesproken? Dan is er alle reden om de jongeren zelf te laten uitspreken. Om hen zelf te laten zeggen, hoe zij de kerk(dienst) ervaren. Waarom zij zich zo weinig aangesproken voelen. Luistert u eens mee.

Luisteren

Er zijn jongeren die zeggen, dat zij niet door de prediking worden aangesproken. Vaak bedoelen ze dan, dat zij niet persoonlijk aangesproken worden. Anderen zeggen, dat ze maar niet kunnen begrijpen, waarom er zoveel strijd is over liturgische kwestie.

U kunt ook jongeren tegenkomen, die er moeite mee hebben, dat er zo weinig onderlinge band is na de kerkdienst. Of zo weinig voorbereiding vóór de kerkdienst. Of zo weinig wezenlijk gesprek over de kerkdienst. Of zo weinig blijdschap tijdens de kerkdienst. U begrijpt, dat dit niet wil zeggen, dat al deze opmerkingen op elke gemeente en op elke kerkdienst van toepassing zijn. Het betekent wel, dat de jongeren die dit zeggen het zó beleven. Die beleving moeten we serieus nemen. Daarover moeten we binnen de gemeente met elkaar kunnen praten. En daarnaar moeten we willen luisteren.

Ruimte

Laten we elkaar dan de ruimte geven om aan elkaar de nodige vragen te stellen. Vragen die te maken hebben met het meest wezenlijke van dit leven: de dienst aan God en elkaar! U kunt hierbij o.a. aan het volgende denken: Ruimte voor de vraag of het juist is, wanneer wij de prediking meer op delengte beoordelen dan op de inhoud. Ruimte voor de vraag, hoe wij antwoorden op de prediking. Hoe vaak komen wij uit de kerk en is onze enige reaktie: 'Wat duurde het lang' of 'Wat was het warm of vol'. Ook ruimte voor de reaktie: 'Ik kwam er zelf niet in voor'. Of voor de opmerking. 'Het was zo moeilijk te begrijpen, zo onpersoonlijk, zo, algemeen'. En aandacht voor het 'gegeven', dat we elkaar zo weinig groeten in de kerk.

Hoofd en hart

Wanneer we onze jongeren willen bewaren bij het Woord van God én bij Zijn gemeente zullen we aan deze en andere 'signalen' van elkaar doorlopend aandacht moeten besteden. Ik heb met het bovenstaande enkele punten slechts aangestipt. De bedoeling van dit artikel is vooral, dat u met elkaar hierover verder gaat spreken. Als predikanten, als kerkeraden, als gemeenteleden. U weet het beste, hoe deze dingen in uw gemeente liggen en hoe u ze het beste bespreekbaar kunt maken. Maar... betrekt u dan ook de jongeren hierbij. En probeert u zo open, eerlijk en persoonlijk mogelijk met elkaar hierover te spreken. Dan zal het om meer dan alleen verstandelijk spreken gaan. Als het goed is, bent u daar met heel uw wezen, heel uw zijn bij betrokken. Ook met heel uw beleven van deze belangrijke zaken. Op deze manier leert u elkaar beter kennen. Dat kennen heeft te maken met: liefde voor elkaar!

Wanneer we met elkaar over geloofs-vragen spreken, dan gaat het om 'iets' dat het diepste van ons mens-zijn raakt: ons Hart. Het Woord van God heeft met meer dan alleen ons verstand te maken. Het raakt de hele mens!

Bewaren

Wanneer we in de gemeente met elkaar zoeken naar mogelijkheden om jongeren te bewaren bij Gods Woord moeten we het verwachten van de werking van dat Woord. In de kerkdienst wordt dat Woord verkondigd. Elke zondag weer. Wanneer dat een persoonlijke prediking is, waarin we als mens in een persoonhjke relatie tot God gesteld worden, dan zullen we de vruchten hiervan mogen verwachten. Geen vruchten vanze//. Ook niet van onszelf. Maar van Gods Geest, die het Woord zal toepassen aan ons hart. Het bewaren van déze prediking voor de gemeente is nauw verbonden met het bewaren van jongeren bij die gemeente!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen