Als christelijke politici onder elkaar

Met de redaktie ben ik het wel eens dat de onverkwikkelijke zaak, die de laatste tijd de landspolitiek bezig heeft gehouden en die ik met naam en toenaam niet hoef aan te duiden, bij menigeen de vraag heeft opgeworpen: Hoe zit dat nu met jullie als christelijke politici onder elkaar?

De lezers mogen van mij niet een produkt van weloverwogen in wijsheid gerijpte bezinning verwachten. Eerder moeten zij het beeld voor zich zien van een soldaat in de loopgraaf, die met een blocnootje op de knie temidden van kruitdamp iets zit te pennen.

Ik meen dat niet in de eerste plaats mag voorzitten de geest van vernietigende veroordeling, alhoewel het allemaal niet zo gemakkelijk gaat in deze jaren nu de polarisatie opvriest.

In het algemeen komt het buitenstaanders vreemd over dat politieke sprekers, die elkaar bijkans letterlijk met de interruptie-microfoon op het hoofd timmeren, even later in het restaurant samen kuniien koffiedrinken als oude vrienden, die elkaar na jaren ontmoeten. • Vreemd moet het overkomen, wanneer bij wijze van spreken een communist en een staatkundig gereformeerde samen in één bankje een contact hebben. Of het echter de consequentie van een politieke stellingname moet wezen om elkaar tot in het persoonlijke te bijten en te vereten? Maar ik geef toe dat iemand die het ineens van buitenaf gadeslaat zicji wel eens afvraagt of er ten gerieve van kiezers een opvoering wordt gepresenteerd. Het is gemakkelijker aan te geven hoe het precies zou moeten dan de regels in praktijk te brengen. Niemand zal beweren dat hij de proef elke dag glansrijk doorstaat. Vanzelfsprekend is de taak de waarheid, die men wil dienen, niet te verdoezelen, doch het moet er wel om gaan het respect voor elkaar en voor eikaars standpunten te bewaren. In elk geval mag men woorden en uitgangspunten van de ander niet verdraaiert. Hier past een Psalm: 'Wie is de man die op het nauwkeurigst kan...’

De kwestie die heel het volk diep beroerde, zowel vanwege het ontzaglijk verleden van 1940-45, dat nog smartelijk tegenwoordige tijd is voor zeer velen, en anderzijds de vertrouwdheid met een persoon, die velen dagelijks verscheen.

Ik wil niet uitvoerig ingaan op de manier waarop dit publiek ten overstaan van het Nederlandse volk is verwerkt. Daar heeft elkeen kennis van kunnen nemen. Waar argumenten ons ten onrechte leken, of niet volstrekt relevant, is over en weer tot uitdrukking gekomen wat ons inziens juister was. Daar gold de regel: Plato is, mijn vriend, maar meer de waarheid.

Evenzeer is ruimschoots getracht uit tg gaan van het bijbels vermaan: Die staat zie toe dat hij niet valle, wat in dit geval preciezer is uitgedrukt met de woorden: die bedenke dankbaar dat hij niet gevallen is, daargelaten hoe diep die, val exact nu eigenlijk was en overend de belijdenis dat slechts Gods goedheid ons bewaart voor dieper vallen. Dit laatste moet ook niet krachtens onze persoon of verdienste uitgesloten worden geacht. Enfin, daarover valt veel nog naar voren te brengen. , Een van de gevolgen van de verdrietige affaire kan wezen dat wij proberen meer nog ons rekenschap te geven van eikaars gevoelen en optreden. Een verdieping kan het stellig opleveren. Want dat zijn wij aan alle partijen en vertegenwoordigers verplicht en bijzonder als christenen onder elkaar.

Ik dacht dat allereerst en minstens van belang is vast te stellen dat je eigen standpunt en presentatie niet mag verabsoluteren als het alleen zaligmakende. Bovendien moeten wij kritiek kunnen velen en soms zelf billijken en als rechtvaardig erkennen. Dat is voor iedereen karakterologisch al moeilijk en als politicus extra, omdat je dit doet ten overstaan, van kiezers die je op hun schild hebben verheven als hun feilloze kampioen. Wanneer wij belijden dat onze beste werken met zonde besmet en besmeurd zijn, moet dit, wil het praktisch realiteit uitmaken, van toepassing zijn op je doen en laten van elke dag. Overigens moeten we zeker een kamer, waarin alle schakeringen .van de bevolking vertegenwoordigd zijn, niet vermoeien met allerhande overdreven aandoende betuigingen en verklaringen, waar ze voor de rest niets concreets van zien. Vroomheid verlangt geen exhibitionisme (overdreven ziekelijke zucht tot vertoon. Gewoon sec optreden doet het veelal beter dan verhaal en omhaal van gewijde woorden. De Schrift sluit niet uit dat in bepaalde huwelijkssitiiaties een wandel zonder woorden meer vermag. Ik neig ertoe dit eveneens geldig te verklaren voor het politieke ambacht.

Wij behoren onze standpunten en die van onze partij niet te verabsoluteren. Zelfs Paulus schrijft binnen het kader van de geïnspireerde waarheid, hoewel hij zeer zeker meent de Geest Gods te hebben, dat hij en niet de Heeré voorschreef. Natuurlijk kunnen wij gemakkelijk uideggen dat dit uiteindelijk, zeker in dit geval, op hetzelfde neerkwam, maar ik houd eraan vast dat er Paulus en ook de Heilige Geest aan gelegen was deze nuancering aan te brengen. Het staat niet voor niks op die wijze in de Bijbel. Zo fundamentalistisch, met nadruk gezegd: op die manier, mogen en moeten we zijn. Verder daarvan af is het gewoon dienstig om ons gedurig te realiseren: Dit zeg ik, inaar daarom moet dat niet automatisch betekenen dat de Heere dit dus ook zegt. Toch mag die ik ik eentje wezen die belijdt: Ik geloof en één die meent de Geest te hebben. Dat wel.

Ik merk dat ik nog een heleboel zou willen en kunnen schrijven. Laat ik maar samenvatten.

Het IS een impressie per notitie. Ik vind dat wij elkaar aan de voet van de Waarheid de waarheid moeten zeggen. Dat kan best goed zijn. Ieder voelt de geneigdheid in een bepaalde koers en juist de verkeerde af te glijden. Je kunt elkaar vanuit afzonderlijke, maar belendende percelen vasthouden en meermalen tegenhouden. Ik besef dat versplintering een schrikkelijk euvel is en ik zou ook niet weten hoe het in Nederland zou rnoeten met louter een-twee-en driemansfrakties. Anderzijds zie ik degelijk een nuttige gewetensfunktie voor kleine partijen binnen een parlement. Overigens is het niet aan mij om de gangen van de Voorzienigheid te rechtvaardigen alsof ik daarboven sta. Een parlement met één of twee of hoogstens drie partijen of frakties is evenmin een wenkend idejaal. 'Aanmerk het werk Gods; want wie kan rechtmaken wat Hij krom gemaakt heeft? ' Want een zekere betrekkelijkheid blijft er bij dit alles. Die van 'ons' zijn, kerkelijk of vanwege afkomst, en 'die van 'ons' waren politiek, staan soms elders. Die elders waren kwamen bij ons. Laten wij ons ook daarvan rekenschap geven. Daarvan wil en durf ik niet allemaal beweren: Zij zijn uit ons uitgegaan, maar zij waren uit ons niet. Vlot annexeren van bijbelteksten past ons niet en mag ons derhalve niet liggen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen