De kinderen zijn een erfdeel des Heeren

Voor een erfenis kunnen we niet werken. Die valt ons, tot onze verrassing, naar de wil van de erflater, ten deel. Kinderen een erfdeel. Van de Héére! Bedoelt Salomo hier te zeggen dat kinderlozen géén erfdeel van God ontvangen? Allerminst. De dichter noemt het kinderen-krijgen als een voorbeeld van de zegen des Heeren, zonder welke alles 'tevergeefs' is. (vs. 1 en 2). Het woord 'erfdeel' kent het Oude Testament ook in verband met ^het beloofde land en het familiebezit. Sterker nog: deHeereishet 'erfdeel' van de Levieten. Kinderen een erfdeel, een beloning, loon.

Daarboven staat de Heere: erfdeel en loon. Hij sprak tot de vader der gelovigen: 'Vrees niet, Abraham, Ik ben uw Schild, uw Loon zeer groot'.

Zie hoe Abraham een zoon krijgt. Kind van de belofte, Izak, tegenover de zoon van de planning, Ismaël.

’Zo de Heere het huis niet bouwt, tevergeefs!’

De gemeente bestaat uit vele huizen, huisgezinnen. Psalm 127 is een les voor ons allen. De Reformatoren lazen dit lied mede met het. oog op de s'taat, de overheid, wiens roeping het is te waken over de rust en de veiligheid van de gemeente.

De hebreeuwse tekst luidt: 'Ziet, zonen zijn een erfdeel des Heeren’.

’Erfdeel' betekent tevens: bezit, eigendom, gave. Dus lezen we óók: 'Kinderen zijn gave én eigendom van de Heere!' God laat Zijn eigendomsrechten gelden. Erfgenaam-zijn houdt niet in dat we met de erfenis naar eigen goeddunken omspringen. Wanneer Israël zich te buiten gaat aan de afgoderij, klinkt het verwijtvan de Heere: Gij hebt Mijn kinderen me afgenomen.

Eigendom van de Heere. Daar ligt een grote troost in voor het aangevochten geloof. Kinderen door de Heere gegeven en door Hem bewaard:

'Gelijk de pijlen zijn in de hand van een held.

zodanig zijn de zonen der jeugd'. Luther schrijft: Zó zijn onze kinderen in Gods hand! Hij die ons kinderen geeft, zal ze ook voeden en bewaren.' Zomin we onszelf kinderen kunnen geven, kunnen we hen bewaren. We kunnen wél bezorgd zijn, angstig soms. Krampachtig. Onze kinderen groeien op in een chaotische tijd. Wat moet er van hen worden? Niets, zegt Salomo, wanneer de HEERE niet waakt. Maar... wanneer Hij wél waakt! Dat gaat niet zomaar aan de tekst vooraf. Zou de Heere de (kleine) kinderen die Hijzelf ons geeft, uit het oog verliezen? De kleintjes die nog niet kunnen meebouwen of wachtlopen (vs. 1). Psalm 127 vat kinderen en ouderen (ouders) in enen: verstand en onverstand, kracht en zwakheid, stoere bouwers en hulpeloze baby's, dappere wachters en bange kinderen.

Psalm 127 is een gelóófswoord! De kinderen zijn ook en juist in Gods hand wanneer het schijnt dat ze losgelaten zijn. Geloof konstateert en redeneert niet. Verlaat zich gelovig op de belovende God: 'Gelijk de pijlen zijn...' Pijlen worden in de strijd gebruikt om de vijand te treffen. Een strijder moet doelgericht schieten. Goed mikken. Kinderen worden vergeleken met pijlen. Ze vliegen weg. De opvoeding is het mikken, het leren doel-gericht te leven. Doel-missen is zondigen tegen God. Er naast schieten. Dat kan onze schuld zijn, vanwege een doel-missende opvoeding. De Heere zegt in de Wet dat Hij 'de ongerechtigheid der vaderen bezoekt aan de kinderen, in het derde en vierde lid van hen die Hem haten'.

Kohlbrugge zegt: De ouders (opvoeders) zijn de handen van God-

Welk een taak en verantwoordelijkheid! De pijlen richten op het doelwit dat de Heere ons wijst. Voorleven de vreze des Heeren, binnen de omheining van Zijn Verbond. 'Naar uw vermogen te onderwijzen, te helpen en te doen onderwijzen' overeenkomstig de leer der Schriften.

De pijlen treffen dikwijls het hart van de ouders zélf. Kinderen keren zich tegen vader en moeder, die zo ouderwets, bekrompen en kortzichtig zijn. De ouders worden 'beschaamd' gemaakt.

Salomo zegt: Godvrezende kinderen doen dat hun ouders niet aan. Waar niet? 'In de poort' (vs. 5). De plaats waar recht gesproken wordt, waar de Wet van God centraal staat. Een ge­ slacht dat naar die Wet leeft en spreekt, stelt niet teleur.

lyiaar dat is juist de grote zorg! Er zijn zoveel vijanden die onze kinderen de goede opvoeding afhandig willen maken. Zoveel krachten die de pijlen uit hun 'baan' trekken, zodat ze doel-missen. Duivelse listen ondermijnen het huwelijk, het gezin. De Boze zet zijn manschappen in tegen het nageslacht. Hij wil niet dat het doel waarop de geslachten vóór ons gemikt hebben, getroffen wordt. De vurige pijlen van de boze schijnen trefzekerder te zijn dan de pijlen van psalm 127.

Nochtans zegt het geloof: 'Zij zullen niet beschaamd worden!' Dat is een belofte, die bestreden wordt. Maar de belovende God staat voor de vervulling in. De vijand zal worden overwonnen. Met revolutie? Wapens voor terreur-akties? Stakingen? Ideologische systemen? Neen.

’Wanneer zij met de vijanden spreken zullen.”!

Het Woord zal het doen. Dat moeten vve onze kindteren leren. Opdat ze 'horig' worden. Horen wat de Geest zegt en dat naspreken. Dat is: belijden! Ook kinderen. Naar de Geest van Psalm 8: 'Uit de mond van kinderen en zuigelingen hebt Gij sterkte gegrondvest, Uw tegenstanders ten spijt, om vijand èn wraakgierige te doen verstommen'. Zó rijst de lofzang: 'O HEERE, onze Heere, hoe heerlijk is Uw NAAM over de ganse aarde’.

Zoek het bij die God. Bij Zijn Zoon, Die in ons vlees kwam en het tegen de vijanden heeft opgenomen met het Woord: 'Er staat geschreven'. De Zoon, het Kind heeft in het gericht

niet beschaamd. Boel-gericht heeft Hij geleefd op Zijn Vader aarr, vervuld van de Heilige Geest. Hij zegt: Volg MIJ!

Zo en zo alleen zullen we doeltreffen. In opvoeding en onderwijs.

Jezus zegt: 'Laat de kinderkens tot Mij komen en verhindert ze niet.’

Dat laatste 'verhinderen' ligt voor de hand wanneer we meegaan met het huidige denken en meedoen naar het patroon van het hedendaagse levensgevoel.

De moderne ontwikkeling van de samenleving breekt'zich baan via gezinnen en onderwijs. Onze kinderen moeten 'via de stadspoort gaan om te komen uit de beslotenheid van dg huiselijke kring in de wijde wereld' (W. Aalders). Er loeren zoveel vijanden op hen.

Vorige week zeiden we tegen elkaar: Wat een tijd! Wat een wereld!

Dat zal waar zijn, zegt Salomo, maar boven de tijd staat de HEERE, de God van Abraham, Die beloofd heeft: 'En uw zaad zal de poort zijner vijanden erfelijk bezitten'. En het 'zaad', zegt Paulus, is Christus! 'Het zaad zal Hem dienen' (psalm 22). Christus heeft ons vlees en bloed aangenomen, opdat Hij ons en onze kinderen bewaren zal in de geestelijke strijd. Hij waakte en streed voor doelmissers. Christus, de Bouwer, de Wachter, de Overwinnaar!

Zie op Jezus! Dat is wegschuilen achter het schild van het geloof, veilig zijn in de hoede van Hem, Wiens Naam is HEERE. 'Ja, allen die u verwachten, zullen niet beschaamd worden' (ps. 25). Gelooft u dat?

Dan zult u ook bidden: 'Mijn God, op U vertrouw ik; Iaat mij niet beschaamd worden; laat mijn vijanden niet van vreugde opspringen over mij’.

In die weg vervult de Heere Zijn belofte aan ons en onze kinderen.

Hoeveel kinderen Hij u toevertrouwt, is Zijn zaak. Er staat geschreven:

’Ziet, de kinderen zijn een erfdeel des Heeren’.

Dominee Browne (vorige eeuw in Engeland) had twaalf kinderen. Een gemeentelid zei: Dominee, u heeft evenveel kinderen als Jakob.

Ja, zei hij, en ik heb Jakobs God om voor hen' te zorgen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen