Hart zonder woorden of woorden zonder hart?

Hart-elijke woorden...

In het vorige artikel heb ik een aantal vragen genoemd, die bij u kunnen leven. U herinnert zich nog die vragen over de blijdschap, de getuigenissen, de taal, de sfeer, enz.? De vraag kwam op, hoe wij deze vragen met elkaar kunnen besp'reken. Dat ze besproken moeten worden is geen vraag. Want:

- eenvoudige^taal raag geen versimpeling betekenen.

- een andere taal spreken mag niet inhouden, dat er een andere boodschap wordt gebracht.

- in de getuigenissen moet uitkomen, dat God tnensen opzoekt en niet andersom.

- en het moet gezegd worden, dat er geen leven uit de vergeving mogelijk is, als er geen kennis van zonden is.

Met een bespreking van déze en andere vragen dienen wij elkaar. Wanneer het maar hartelijke woorden zijn. Het zijn dan misschien wel woorden die gesproken worden als er iets niet klopt. Maar hopelijk zijn het vooral woorden, waarachter een hart klopt!! Een hart van liefde, óók voor déze jongeren. Om ook hen te bewaren bij het Woord van God. U laat deze jongeren toch niet los? Want zijn dit óók niet de kinderen, die gedoopt zijn? Voor wie u als ouders gebeden hebt, dat zij voor Gods aangezicht zouden mogen opgroeien! Is het dan niet een verhoring van onz, e gebeden, wanneer zij wfllen leven naar Gods wil? En is het ook niet een vrucht van de prediking, elke zondag weer, waarin ook deze jongeren zijn opgeroepen tot bekering en geloof? Hopelijk verliezen we dit niet uit het oog!

Woorden zonder hart...?

Jongeren zijn jong... Dat klinkt zo vanzelfsprekend, maar vinden we het ook zo vanzelfsprekend? Het betekent nogal wat. Jongeren zijn: jong, spontaan, enthousiast, ondoordacht, onervaren, eenzijdig, gevoelig voor veranderingen, beweeglijk. Ze overzien (nog) lang niet alles, moeten nog veel leren, staan aan het begin van hun leven, missen de nodige levenservaring, hebben behoefte aan houvast, hebben (bege)leiding nodig, enz. enz. De een heeft dit wat meer, de ander dat wat meer. (nodig). Maar het hoort allemaal bij hun leeftijd, bij hun jong-zijn. Ze mogen op deze eeftijd zo zijn!!

Hopelijk wilt u dit bedenken als u bedenkingen hebt!

Er wordt helaas zoveel harde kritiek geleverd, waarin de liefde ontbreekt. Woorden zonder hart...? ? Die khnken zo hard!

Het is niet zo moeilijk om te oordelen. Dat kan een 'koud kunstje' zijn. Waardoor anderen zich in de kou voelen staan. Misschien bent u zelf weleens op déze manier 'behandeld'. Wat kunnen we daarmee iemand onrecht doen. Ook wanneer we afstand-elijke kritiek hebben. Vanaf een afstand. Hoe vaak gaan we op vermoedens af. En worden vermoedens onze meningen. We helpen jongeren niet door hun eens (lekker) de waarheid te zeggen. Door de manier waarop we het zeggen is het mogelijk dat De Waarheid niet doorklinkt.

Wat kan het onbarmhartig, oneerlijk, liefdeloos zijn, wanneer we een jongen met een gitaar in de hand direkt het etiket opplakken: 'Die heeft een Pinkstertik’.

De vinger of de hand...?

Nee, we helpen jongeren niet als we alléén maar vermanend devinger opsteken én weigeren (of vergeten) de hand toe te steken. De helpende hand. Wat kunnen we jongeren dan in geweldige problemen brengen met onze af-wijzing. Het gevolg kan zijn dat jongeren dan juist daarheen gaan, waar u zoveel kritiek op hebt: naar de bewegingen buiten de kerk! Laten we mild zijn. En wijs! We mogen de 'eigenwijsheid' van jongeren niet verwarren met hun eigen wijze, eigen manier van denken, van praten, van werken. Die hen op die leeftijd eigen is. Laten we bedenken, dat jongeren begeleid moeten worden. Dat geldt ook voor die jongeren, die nooit het Woord van God gehoord hebben in hun jeugd en die later tot geloof mochten komen. We mogen geen pasgeboren baby's te vondeling leggen!! We mogen van déze jongeren toch ook niet verwachten, dat zij in zo'n korte tijd 'volwassen' zijn. Trouwens, overschatten we niet vaak onszelf? ! Laten we hen niet op het éérste gezicht of gehoor af-wijzen, nawijzen om hun kleding, hun taal, hun manier van leven? Zij zijn jong. Mógen zij dan anders zijn? Hoe was u toen u 18 jaar was? En hoe bent u nu? Binnen die gemeente moet die ruimte er voor elkaar zijn. Ook voor de jongeren. Omdat ook zij er helemaal bij horen. Ook al tijdens hun jongzijn. Als we liefdeloos zijn ontbreekt er iets. De liefde! Maar dan breekt er ook iets bij de ander. We kunnen de ander breken door liefdeloze kritiek. Woorden zonder hart...?

Laten we de macht van de liefde niet onderschatten. Ook de jongeren hebben onze'liefde, onze steun, onze begeleiding nodig. We helpen niet door (alleen maar) af te wijzen. We zullen óók moeten ver-wijzen. Weg-wijzers moeten we zijn.

Niet heersen, maar dienen...

Ik denk hierbij aan de ambtsdragers. Aan de predikanten, de ouderlingen, de diakenen. Leert Christus als De Ambtsdrager ons niet ootmoed in plaats van hoogmoed? Wegwijzer zijn, dat wil zeggen dat wij de weg méé-gaan. Ook voorgaan! Jongeren'hebben een voorbeeld nodig. Het zijn geen 'voorbeeldige' jongeren. Wél zondige jongeren! Maar in hun hart kan het gebed leven: 'Heere, leer ons Uw voorbeeld volgen’.

Onlangs merkte iemand op: 'Het grote probleem van de huidige jeugd is, dat ze moet weten zich te gedragen, maar dat zo weinig mensen haar hierin het voorbeeld geven...'. Overtrokken misschien, maar wel de moeite van het overdenken waard!

Zo mag het onder christenen niet zijn. Wat is het nodig dat jongeren leren leiding te aanvaarden van hen, die daartoe wettig geroepen zijn. Maar... het ambt is dienst! Daarom zal er ook in het leiding geven steeds weer uit moeten komen, dat we samen-ouderen én jongeren, ambtsdragers en gemeenteleden-schuldig staan voor God. Wie kan er in het licht van Gods Woord bestaan? Maar: er is op het gebed ook vergeving! Voor jongeren, als zij weigeren te leren van ouderen. Voor ouderen, als zij jong-enthousiast geloofsleven dreigen dood te praten. Als beide vleselijk reageren. Ja, voor de zonden, die in het omgaan met elkaar óf in het op afstand houden (en blijven) van elkaar werden gedaan.

De taal van het gezicht

Blijft u niet (langer) op afstand. Jongeren hebben u zo hard nodig, mét uw levenservaring. Misschien voelt u zich beschaamd, omdat u uw gedachten 'niet zo goed onder woorden kunt brengen. Denkt u er dan aan, dat er ook nog eenandere taal is. De taal van het gezicht.. En: uw hart zonder woorden! Denkt u eens aan het meeleven tijdens het evangelisatiewerk.

(Een kaartje doet zoveel...) Denkt u aan de taal van het gezicht in de vorm van een glimlach, een knipoog! Blikken kunnen doden, maar óók bemoedigen... Misschien moeten we deze taal van het gezicht weer opnieuw gaan léren spreken. Er is nog meer. U kunt er ook zijn, heel dichtbij, met uw gebed, uw voorbede!

Van dat gebed - als gemeente in de kerkdienst en van u als gemeentelidpersoonlijk, als gezin - gaat een geweldige ki^acht uit. Een gemeente zonder gebed is als een ontwortelde boom... Maar een biddende gemeente mag ook in het jeugdevangelisatiewerk de vruchten van God verwachten!

Laten we daarom onze zonden belijden! Tegenover God. En elkaar. Ja, ook tegenover elkaar! Om daarna met elkaar te zoeken naar mogelijkheden om jongeren, die het Evangelie nog niet gehoord hebben, hiermee voor het eerst of opnieuw in aanraking te brengen.

Beat u dankbaar, dat er in uw gemeente jongeren zijn, die zich voor dit jeugdevangelisatiewerk (willen gaan) inzetten?

Laten we dan voor elkaar-ook met het oog op de jongeren die bereikt mogen worden-geen sta in de weg zijn!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen