De synode over de wereldraadgift

Veel is reeds geschreven over de gift van de Wereldraad aan het Patriottisch Front in Rhodesië. We willen de lezers niet meer vermoeien met alle voors en tegens, die op de synode, waar over deze zaak in een moeilijke sfeer gesproken werd, aan de orde kwamen. Het is goed dat nog eens gezegd is dat de genoemde gift niet op zichzelf staat maar exponent is van een al jaren gevoerd beleid (ds. F. J. Droogers); het is ook goed dat gezegd is, dat Christus zich nooit als een apostel van het geweld heeft aangediend maar tot Petrus zei 'doe het zwaard in de schede' (ds. K. A. Abelsma). Het was verder tekenend dat ook nu weer de vraag gesteld werd of we wel met elkaar in één kerk kunnen blijven (ds. P. Kloek). De vraag werd wel gesteld maar niet beantwoord, zij het dat dit in de wandelgangen nogal wat stormpjes wakker riep.

Vlak voor de stemming vroeg dr. L. G. Zwanenburg (Huizen) nog één keer het woord. Hij stelde dat het Oude Testament telkens spreekt van ongerechtigheid en van bevrijding. Maar het is God die Zijn volk bevrijdt. Israël werd uitgeleid na 400 jaar overigens. En de balhngen keerden terug na 70 jaar. Toen het zover kwam werd het hart van de koning geneigd. Nimmer-aldus dr. Zwanenburg - heeft Jezus ook opgezet tot revolutie tegen de Romeinse overheid. En ook de profeten hebben wel over het onrecht gesproken en het oordeel aangezegd maar dat zelf niet voltrokken. Dr. Zwanenburg herinnerde ook aan het Nieuw Testamentisch gegeven, dat de Heere hen, die 'ten onrechte' lijden, beloont. Dr. Zwanenburg stelde ook, dat hij dit alles zei tegen vlees en bloed. Zou hij in Rhodesië een zwarte zijn, die uitgebuit werd door een blanke boer, hij zou misschien ook wel het wapen grijpen; of zou hij een blanke boer zijn, die bedreigd werd door een terrorist, hij zou hem waarschijnlijk ook dood schieten. Maar met onze goedkeuring uit te spreken over de gift aan het Patriottisch Front zijn we op de verkeerde weg, op een heilloze weg van de mens, terwijl het Koninkrijk Gods niet van deze wereld is. Een tien punten tellend concept-besluit was door het moderamen vooraf opgesteld. Na een aantal inleidende artikelen over de situatie in Rhodesië en over het werk van de Wereldraad werd in een moeizame en vage formulering over de gift zélf gesproken.

Een gift van 85.000 dollar voor 85.000 vluchtelingen was maar een symbolische gift, en voorzover uit deze gift morele steun bleek voor het Patriottisch Front, dan toch dan alleen maar om ermee duidelijk te maken, dat deelname van het Patriottisch Front aan de onderhandelingen in Rhodesië nodig is, maar niet om daarmee aan tegeven, dat de Wereldraad zich vereenzelvigt met 'alle politieke . ideeën of methoden van het Patriottisch Front’.

Het werd op dit punt een hele touwtrekkerij. Een motie van enkele synodeleden (hoofdzakelijk GB-ers) om de gift te betreuren kreeg slechts veertien stemmen. Een motie van de Amsterdamse ds. C. B. Roos e.a., om de gift te steunen kreeg 15 stemmen. Een motie, waarin de vraag werd.gesteld of het nu wel de tijd was geweest voor deze gift en dat nagegaan moest worden of de interne regeling in Rhodesië (met Muzorwea en Sithole) toch niet een kans van slagen had, werd met 22 stemmen vóór en 26 tegen verworpen. Dus restte het moderamen-voorstel, dat met 16 stemmen tegen werd aangenomen.

Hiermee is voorlopig een eind gekomen aan het rumoer, dat er was rondom deze gift. Maar de kloof in de kerk wordt steeds dieper. Een breuklijn kwam aan de oppervlakte, werd op een bepaald moment gezegd. Zo hgt het in feite. Bij discussies als deze krijg je soms het vertwijfelde gevoel, dat we inderdaad met enkele kerken binnen één kerk zitten.

We krijgen nu overigens ook al het merkwaardige verschijnsel, dat het boekje van de secretaris-generaal 'Om de vrede van de strijd' model gaat staan in deze discussies. Als men sommige synodeleden mag geloven dient het ter maandelijkse lezing om gespitst te blijven in de zaken die in het wereldpolitieke bedrijf aan de orde zijn. Het lijkt in discussies als deze belangrijker te zijn dan de confessie der kerk. Maandelijks lezen van de confessie lijkt er niet bij te zijn.

Intussen hebben de Gereformeerde Kerken het er beter afgebracht door hoe dan ook de gift af te keuren. Maar bij alles trekt de karavaan, die getrokken wordt door de theologie van de be-. vrijding, verder. De blaffende honden terzijde van de heirbaan vermogen dit bevrijdingsgeweld niet te keren.

Dat is de trieste balans van weken lang Kerkelijk rumoer in binnen-en buitenland.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen