In memoriam Willem Gijzel

op 13 december jl. is br. Willem Gijzel, op de leeftijd van 66 jaar, na een ernstige ziekte, die zijn lichaam in de tijd van luttele weken gesloopt heeft, in vertrouwen op zijn Heere ontslapen. We kunnen het ons nog niet goed voorstellen. De herv. geref. evangelisatie van Assen zonder haar voorzitter br. Gijzel, Vanaf de oprichting in 1963 heeft hij onze evangelisatie gediend, nagenoeg vanaf het begin als voorzitter. Met heel de liefde van zijn hart. Met al de gaven van zijn hoofd en dat waren erveel, want hij was zeer begaafd. In de grote zowel als in de kleine dingen. Vooral wat dit laatste betreft kunnen we allen een voorbeeld aan hem nemen. Voor hem waren ook de kleinste en eenvoudigste dingen grote dingen, omdat hij zichzelf klein wist voor de Heere. Hij wist dat alles onverdiende genade was en bracht dit tot uitleving door God en mensen te dienen. Hij was in die gestalte medearbeider Gods. Onvermoeibaar. Niets was hem te veel. Altijd op zijn post. Alles op de zeer naugerette manier die hem zo eigen was. Rustig, evenwichtig, principieel in de hoofdzaken, ruim in de bijzaken. En wat had hij veel kennis. Uit de schepping en uit het Woord (art. 2 N.G.B.) en hoe wist hij deze beide te combineren. Hij was bijv. ook actief in de ver. voor weer en sterrekunde, waar hij voor de geïnteresseerde jongeren, ook van buiten de kerk vanuit de schepping over zijn God sprak.

Wat had hij ook een kennis van de historie. Ik denk aan de inleidingen die hij bij verschillende gelegenheden heeft gehouden. Altijd op zijn, de hem eigen bijzondere bescheiden wijze.

In de moeilijkste omstandigheden toch steeds geduldig volhoudend. Als medebestuursleden van de latere tijd hebben we ons vaak afgevraagd en ons er over verwonderd hoe hij dit heeft gekund. Soms bijna alleen. In de kerk geen of nagenoeg geen ruimte. In eigen kring lang niet altijd door iedereen begrepen. Soms nog geen twintig bezoekers in de diensten waarvan de helft nog uit andere kerken. Hij wist echter waar het om ging. Ik vat het samen in de vier sola's (alleen) Sola Christum -

Christus allen; Sola Scriptura - het Woord alleen; Sola gratia - de genade alleen; Sola Jide - het geloof alleen. Vanuit onze positie als evangelisatie heeft hij steeds onze Ned. Herv. kerk, die hem zo lief was, in het oog gehouden. Op welk een wijze heeft hij de laatste vier jaar de gesprekscommissie centrale kerkeraad-bestuur evangelisatie als voorzitter geleid, waarbij ik speciaal denk aan de fundamentele discussies over schriftgezag, prediking, ambtstheologie, woord en sacrament.

Hoe gastvrij stond zijn huis altijd open. Hoeveel predikanten en voorgangers van elders hebben er een onderdak gevonden. Hier moeten we natuurlijk ook zijn vrouw noemen.

Enkele keren tijdens zijn ziekte heeft hij gezegd dat hij nog graag met ons verder wilde werken, maar er kwam steeds achteraan, als de Heere het anders wil, is het pok goed. De Heere heeft nu deze weerleer van zijn post ontheven. Maar de belofte uit Openb. 14 : 13 zal zijn werk niet tevergeefs zijn: Zalig zijn de doden, dieinden Heere sterven, van nu aan Ja, zegt de Geest opdat zij rusten mogen van hun arbeid en hun werken volgen met hen.'

Hoe moeilijk en vreemd .het voor ons ook zal zijn ons zonder br. Gijnel verder te moeten, we mogen biddend om de zegen des Heeren het werk in dezelfde geest en lijn voortzetten. Want we hebben het Woord dat zeer vast is. Dit was ook zijn enige wapen. Ook op zijn ziekbed wist hij de aanvallen van de satan af te slaan met het 'er staat geschreven.'

Toen hij pas in het ziekenhuis lag en zijn vrouw hem ps. 73 voorlas, wees hij zelf met nadruk op vers 26 met de opmerking 'Ja dat is het'. 'Bezwijkt mijn vlees en mijn hart, zo is God de Rotssteen mijns harten en mijn deel in eeuwigheid.' Dit is ook de tekst waarover cand. March and heeft gesproken in de dienst van Woord en Gebed op maandag 18 dec. in 'het Anker'. We hebben gezongen Ps. 116 : 1, 2 en 3 en Ps. 73 : 12, 13 en 14.

Daarna hebben we het lichaam van onze br. Gijnel ter aardebesteld (gezaaid) op de begraafplaats 'de Boskamp'.

'Het lichaam wordt gezaaid in verderfelijkheid, het wordt opgewekt in onverderfelijkheid.' (1 Cor. 15 : 42).

De laatste woorden van onze geloofsbelijdenis 'ik geloof de wederopstanding van het lichaam en het eeuwige leven' zij ons allen tot steun.

Moge ook het Woord, dit Woord zijn vrouw en kinderen vertroosten en laten we een biddende en blijvend meelevende kring rondom hen zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen