Een voltooid gezin?

Kan men spreken van 'een voltooid gezin?'
Zo heel gemakkelijk sluipt in dergelijke aanduidingen het autonome (zelf-bepalende) levensgevoel van de moderne mens door. Man en vrouw zouden dan bij voorbaat al kunnen zeggen: wij willen zóveel (of liever: zó weinig) kinderen of zelfs helemaal geen kinderen. (Er wordt de laatste tijd van bepaalde radikale zijde propaganda gevoerd voor het vrijwillig kinderloze huwelijk!) Heeft men eenmaal volgens de gemaakte afspraak 1, 2 of 3 kinderen en kondigt zich dan toch een zwangerschap aan, dan is dat nieuwe leven niet welkom, het valt buiten de begroting, men schaamt zich ook vaak voor de omgeving – en zo blijkt in de praktijk de stap naar abortus provocatus niet al te bezwaarlijk meer!
Vanuit het belijden van de voorzienigheid Gods kan en mag zo'n echtpaar niet bij voorbaat afspraken maken ten aanzien van het gewenste kindertal. En wanneer na verloop van jaren de gezinssituatie zó is gegroeid dat de ouders de neiging hebben hun gezin als volgroeid, zo u wilt 'voltooid', te gaan beschouwen – dan nog zal er zolang de vruchtbare leeftijd duurt altijd de bereidheid moeten blijven een zich eventueel nog aankondigend nieuw leven te begroeten en er plaats voor te maken. Wij zijn van mening dat duidelijk dient te worden afgewezen een a priori, bij vóórbaat gemaakte 'afspraak': ons gezin zal voltooid zijn wanneer we zóveel kinderen hebben. Het is echter een andere zaak dat ook bij christenouders na verloop van tijd de overtuiging gaat groeien: het zal goed zijn en ook verantwoord voor God wanneer ons kindertal zó blijft als het nu is – ook al bestaat er zuiver biologisch gezien nog altijd de mogelijkheid tot verdere uitbreiding. Maar deze – biddend en luisterend naar Gods stem in het Woord – gegroeide overtuiging, zal toch altijd de openheid behouden voor een zich onverwacht toch nog aankondigende zwangerschap.
Concreet komt nu de vraag naar voren: op grond waarvan kunnen ouders de gedachte hebben 'voor zover wij het menselijkerwijs kunnen overzien, achten wij ons gezin voltooid?' Ook nu geven wij weer enkele o.i. respektabele overwegingen aan u door.
– Het gezin en zeker het christelijke gezin van vandaag staat zeer in de branding van de wereld. Van alle kanten probeert men dan ook het gezinsleven te ondermijnen om zo de samenleving te ontwrichten. We kunnen gerust stellen, dat een gezin van vier kinderen nu meer heeft te verwerken dan van acht kinderen vroeger.
– De opvoeding strekt zich nu vaak over een meer langdurige periode uit dan vroeger, daar kinderen nu veelal pas na hun twintigste jaar een zelfstandige plaats in de maatschappij innemen.
Ouders van nu hebben er dan ook een zeer belangrijke taak bijgekregen in vergelijking met de ouders van vroeger. Zij zijn aan hun kinderen verplicht op de hoogte te blijven van allerlei zaken, waarmee de kinderen kunnen worden geconfronteerd op school, in de kerk, politiek enzovoort, zodat de kinderen met de ouders over deze zaken kunnen praten om zo begeleid te worden. Dit eist uiteraard veel tijd en aandacht.
– Naarmate het ouderpaar ouder wordt, zal men steeds meer naar de volgroeide gezinssituatie toeleven. Wanneer een jong stel trouwt, zal het (gelukkig!) meestal sterk naar de kinderzegen verlangen. Een ouderpaar van ruim veertig jaar zal in de meeste gevallen eerder aan eventuele kleinkinderen denken, dan aan nog eigen kleine kinderen erbij. En we zouden toch wel erg vreemd opkijken, wanneer een echtpaar van over de vijftig bij de dokter komt, omdat het zo naar kinderen verlangt. We zien dus, dat we als ouders heel langzaam van de ene levensfase overgaan in de andere en daarbinnen zal het idee van het volgroeide gezin ook steeds reëler vormen aannemen. Zo heeft alles zijn eigen tijd en wijze.

Ideale gezinsgrootte?
We hebben het tot nu toe nog niet gehad over wat dan nu de ideale 'gezinsgrootte' is. Dit is uiteraard een zaak die in de eerste plaats alleen de desbetreffende ouders aangaat en waarmee ze zelf in verantwoordelijkheid voor God hun weg moeten vinden.
Wanneer een echtpaar tien gezonde rakkers heeft, dan hebben we er niet schamper over te spreken, evenmin wanneer een echtpaar twee of drie kinderen rijk is. Hoe dan ook: beide soorten gezinnen zullen waarschijnlijk met het probleem van de anticonceptie worden geconfronteerd. Want uit de praktijk blijkt immers, dat wanneer honderd vrouwen een jaar lang regelmatig samenleving hebben zonder enige vorm van anticonceptie toe te passen, er volgens de statistiek na afloop zestig tot tachtig zwanger zijn, met andere woorden, de vrouw zal dan zo om de één á anderhalfjaar een kind baren, zodat de gezinsgrootte tot zeker vijftien kinderen zal groeien. Dus ook in die gevallen, waarin de vrouw véél aan kan, zal het echtpaar toch niet om een bepaalde vorm van anticonceptie heen kunnen. Het optimaal-aantal kinderen valt niet samen met het (biologisch) maximaal-aantal.

Groenekan
A. B. F. Hoek-van Kooten
J. Hoek

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen