De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Globaal bekeken

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Globaal bekeken

6 minuten leestijd


Vorige week vermeldden we in deze rubriek, dat de Centrale Kerkeraad te Groningen met 9 tegen 6 stemmen groen licht gegeven had voor de kerkelijke bevestiging van een homofiele relatie. Hieronder laten we volgen de tekst van een brief, die de wijkgemeente Sionskerk te Groningen (praeses ds. J. van 't Ende) terzake schreef aan de Centrale Kerkeraad:

'De Kerkeraad van de Sionswijkgemeente – en met haar vele leden van de Hervormde Gemeente Groningen, hebben met verontrusting kennisgenomen van het verslag van de Centrale Kerkeraad, in vergadering bijeen d.d. 19.2.'79, zoals – op gedegen wijze – gepubliceerd in het Groninger Kerkblad, d.d. 11 maart '79, sub 1, betreffende de brief van ds. P. J. C. Stolp en de besluitvorming van de Centrale Kerkeraad op genoemd schrijven.
De Kerkeraad van de Sionswijkgemeente verzet zich In dezen tegen de voorgestelde beperking van diskussie t.a.v. het konkrete verzoek, vervat in genoemd schrijven. Een konkreet verzoek inwilligen, wat geschied is, zónder eerst gedegen op de principiële kant van de zaak in te gaan, is ongeoorloofd. Men mag niet tot besluitvorming komen, en tevens een principiële behandeling uitstellen tot later.
Éérst dient er een principiële uitspraak te komen, alvorens men kan stellen, zoals sommigen deden, dat de vriendschap van homofielen een gelijkwaardige vorm is naast het huwelijk. De Kerkeraad betwijfelt ten zeerste of erin die zin van analogie en overeenkomst gesproken kan worden.
Afgewezen dient te worden het verzoek van het bewuste vriendenpaar om in een kerkdienst, uitgaande van de Hervormde Gemeente, uiting te geven aan de diepe betekenis van hun relatie (ook 'verbond' genoemd), om in die dienst elkaar trouw te beloven en te bidden voor hun vriendschap.
Ds. Stolp, in een lijdensmeditatie, stelt: 'Niets dan respect en eerbied voor de ander, die altijd weer nieuw en anders is, respect en eerbied voor wat er in jezelf aan mogelijkheden en gegevenheden besloten ligt. Dát is het énige geldende antwoord. Wat uit dat respect en die eerbied geboren wordt, doet leven, en wat daaraan tekortdoet. Is dodelijk'.
Uit het daaraanvoorafgaande meent de Kerkeraad voorzichtig de konklusie te mogen trekken, dat állen daaraan tekort doen, die nog wensen te leven vanuit het principe: 'Er staat geschreven!'
Toch wenst de Kerkeraad van de Sionswijkge­meente vanuit dat principe te leven; en talloze Hervormden in Groningen delen die visie.
En dat principe biedt volop de gelegenheid positief te staan tegenover de homofiele naaste; dat principe biedt ons zelfs het gebed daartoe.
Maar dit principe laat er geen twijfel over bestaan, dat het praktiseren van het homofiele gedrag – laat staan een kerkelijke sanktie daarop – ingaat tegen Gods wil en tegen Gods bedoeling met de mens.
De bijbel, Gods Woord zijnde, is voor de kerkeraad krachtig, méér dan het vaak onkritische luisteren naar de stem van de gangbare – soms wetenschappelijke – opinie.
Het verzoek van ds. Stolp Is d.d. 19 fetxuarl l.l. ingewilligd.
De Kerkeraad van de Sionswijkgemeente, met vele Hervormden uit de hele stad afkomstig, betreuren dit; zij allen wensen, dat dit besluit ongedaan gemaakt zou kunnen worden.
Zo niet, dan wordt de Centrale Kerkeraad toegewenst, dat, wanneer de homofilie t.z.t In breder kader aan de orde komt, het onjuiste ingezien zal worden van wat op 19.2.'79 besloten is. Waarin dan tevens opgesloten ligt, dat dit 'eens' gebeurd is, maar 'nooit weer'.
Moge de God der Openbaring ons in Jezus genadig zijn'.

Gelukkig dat deze duidelijke stem er ook was en is!


De Staatkundig Gereformeerde Partij heeftal jarenlang een verontruste vleugel. Spreekbuis voor die vleugel is 'De Wachter Sions', orgaan van de Gereformeerde Gemeenten-in-Nederland. In een lijvig artikel, ondertekend door éne J.H., werd deelname van de SGP aan de Europese verkiezingen aangevochten, onder de titel 'Staatkundig Gereformeerd of Europees Gereformeerd'? Behalve de nadruk op het belang van de nationale zelfstandigheid in het licht van de historie (ongetwijfeld een belangrijk punt) wordt de volgende tegenwerping geuit:
'Gesteld dat de SGP een zetel haalt, wat zou dan één SGP-er bij kunnen dragen tot de meningsvorming binnen het Europese parlement?' (éérst één van de 198 leden; straks één van de 410).
Dit lezend kan men zich afvragen of nu opeens het getal doorslaggevend wordt. Deze vraag wordt immers toch ook niet gesteld, al zou die te stellen zijn, bij de invloed van drie SGP kamerleden in het Nederlandse parlement? Voor verontruste SGP-ers is dit nu dunkt me net een niet legitieme vraag. Voor de waarheid uitkomen – zei Groen van Prinsterer – is altijd plicht, zelfs als men haar miskent. De uitkomst gaat de mens niet aan, wanneer zijn plicht hem voorgetekend is.


Mr. A. C. Blok, secretaris van de Chr. Werkgroep 'Voor het leven' te Ermelo, schreef ons, in verband met de abortus-wetgeving, in een brief o.a. het volgende:

'In de artikelen en berichten ligt het accent duidelijk op het-eerbied-hebben voor het leven, het houden van Gods gebod ter ere van God. Naar mijn mening is dit de ene kant van de zaak, die wél het belangrijkste Is. De andere kant, dat In het onderhouden van Gods geboden grote loon ligt, wordt niet expliciet uitgesproken. Dit mag toch óók gezegd worden, vooral tegen diegenen, die in onze reformatlsche kring moeite hebben met het accepteren van een zwangerschap als geschenk van God?


Er wordt een beroep gedaan om te bidden, dat de regering zich zal uitspreken vóór het leven en tégen liberalisering van abortus. Het heeft me verbaasd, dat ook niet opgeroepen werd, te bidden voor hen, die willen laten aborteren of dit overwegen. Vanuit de christelijke barmhartigheid voor het ongeboren kind lijkt mij dit het eerst noodzakeijke! Laat er toch ook gebed zijn, dat zij die abortus overwegen, dit niet zullen doen. Gods Geest is toch ook machtig deze mensen terug te houden van deze afschuwelijke daad? (…)
Met het aantekenen van protest en gebed zijn wij als Christenen nog niet klaar met deze zaak. Ook hier geldt het 'Bid en werk', Prof. Velema heeft hier een en andermaal op gewezen: Opvang, begeleiding, het opzoeken van mensen in nood (of erger nog: die onverschillig staan tegenover het ongeboren kind) is ook een taak. De vereniging 'Ter Bescherming van het Ongeboren Kind' heeft deze taak ter hand genomen'.

Waarvan acte!

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 22 maart 1979

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's

Globaal bekeken

Bekijk de hele uitgave van donderdag 22 maart 1979

De Waarheidsvriend | 16 Pagina's