Triomf – geen triomfalisme

Wanneer wij over de opstanding van onze Heere Jezus Christus nadenken, geschiedt dat altijd tegenover de achtergrond van de dood. Pasen kan daarvan niet worden losgemaakt. Miljoenen bij miljoenen mensen zijn gestorven; geheel de aarde is een groot kerkhof. Evenzo is de zee een dodenveld. Wie zich dat een moment indenkt, komt tot de slotsom dat het mensenleven bloeit op het stof. Bovendien zinkt het ook alles in de dood weg. Geslacht na geslacht komt op, maar zwenkt langer of korter poos nadien dezelfde weg naar het einde op. Zullen al die mensen eeuwig dood blijven? Hoe donker is het graf zonder opstanding. Het is een toekomst zonder hoop. De mens is een raadsel; zonder begrijpelijk levensdoel, met korter bestaan dan een boom of steen. Het boze overwint. De dood is sterker dan God, althans zo lijkt het. Die de opstanding loochent, kan ook het geloof in God wel afschaffen. Maar ook hier is gesproken: er zij licht. De doden zullen opstaan, want de eersteling is opgestaan.

Overwinning
De flauwe sporen daarvan worden in het oude verbond zichtbaar. Voor Henoch en voor Elia is de dood opgeheven. Zij wandelden met God. U hebt daar het morgenschijnsel van het nieuwe leven. Dat gaat tegen de vale dood in. Maar het is toch maar een zwak tegenweer. De greep van de dood is vast. Hij overwint eeuw na eeuw. Dan komt het nieuwe verbond er. Opnieuw begint God met de aanval op de dood. Het dochtertje van Jaïrus wordt opgewekt. Ook Lazarus wordt uit het graf tevoorschijn geroepen. Het zijn lichtstrepen aan de einder van de wereldhorizont. Zou het werkelijk beginnen te dagen? Een wereld zonder dood? Er zijn doden opgewekt, maar die zijn weer gestorven. Dat was een tijdelijk terugdeinzen, niet een verlossing van de dood. Zij zijn weer gestorven. Maar Christus is de eersteling. Hij is opgestaan en sterft nimmermeer. De opstanding begint met Hem. Hij is zelf de opstanding. Hij is de eerste over wie de dood zijn macht heeft verloren. Hij heeft de dood overwonnen. De dood heeft niets meer aan Hem. Hij kan niet weer sterven. Hij is de eersteling, verheven en schoon. De dood heeft niets meer met Hem en Hij niets meer met de dood te maken. Hij is dood geweest om voor zijn volk gerechtigheid te verdienen. Hij is opgestaan om ons die deelachtig te maken. Natuurlijk sluit dit in, dat Christus als middelaar eerst voor zichzelf de hem rechtvaardig toekomende macht en eer verwierf. Daarop wijst de Schrift herhaaldelijk en nadrukkelijk. Door de Vader opgewekt, dat betekent: mijn heilig kind, ge hebt het volbracht! De opwekking is het tegendeel van de verlating, die Christus aan het kruis deed kermen. Bij het wakker worden, of liever het wakker maken behoort het gezicht van één, die liefdevol zich over de ontwakende heenbuigt. Hier geldt het van de Vader, die het werk van de zoon goedkeurt.

Vreugde
Na de neerwerping door vijandige handen van de dood is de opstanding voor Christus overwinnaarsvreugde geweest. Krachtsverheffing tot nieuwe daden. Hij wordt verklaard Gods Zoon te zijn in kracht. Hij is de levendmakende Geest. Dit element in de waarheid en de geschiedenis der opstanding mogen wij niet verwaarlozen. Evenals de pijn om de vernedering van Christus diep was, zo was ook de vreugde om de verhoging wezenlijk en waarachtig. Wij lijden mee met de gekruiste, maar wij verheugen ons ook mee met de verrezene. Dat is het recht van Christus tegenover zijn volk, plicht en behoefte van de gemeente tegenover haar Koning. Het flonkert door de opstandingsverhalen al heen. De discipelen hebben ons het voorbeeld gegeven. De eerste gewaarwording bij het weerzien van de gekruisigde was vreugde om hem, de eerste daad was verheerlijking van Hem. Zij dachten niet zozeer aan zichzelf, maar aan de meester, toen zij riepen de Heere is waarlijk opgestaan! En Thomas heeft zich in hem en om Hem verblijd, toen hij beleed: mijn Heere en mijn God! In die vreugde begint al door te breken een nieuwe gemeenschap, een nieuwe verhouding. Geen vlucht meer, maar kinderzin tot God. Het recht is genoeg gedaan. Door Christus' dood en leven. Al wat Christus heeft, deelt Hij aan zijn gemeente mee. Wij worden in Christus vernieuwd.

Nieuw leven
Door Christus' opstanding vloeit er een lenteleven in ons. Op dit moment wordt in de natuur een vleugje merkbaar van een nieuw seizoen na een barre winter. Een teer waas van groen. Een frisse geur, een lokkend geluid. Dit is ons een beeld van wat Christus doet in opgewekte harten. Het eerste wat die opstandingskracht van Christus in ons doet is doden, vernietigen. Herscheppen is in vergelijking met scheppen, een veel meer samengesteld werk. Ik zou het willen vergelijken met gezondheid en genezing. Gezondheid is gave, verwondering, een puur geschenk in uw hand als een schone bloem. Genezing is verovering, neerwerping van een macht, die sterker en taaier is dan alle monsters. Wat Christus in ons doet door zijn opstandingskracht is genezende herschepping. Het gaat tegen haat, dwaasheid, zinnelijkheid, doodsheid in. In een woord: tegen de oude natuur. De kracht van Christus geeft de doodssteek aan de dood in het hart. Het is uit met de dictatuur der zonde. Haar heimelijk of openlijk geweld is nog wel diep, maar toch in beginsel gebroken. De zonde is van nu af aan de andere, dat is de vreemde, niet meer in de mens thuisbehorende wet, in tegenstelling met de wet van het geheiligde verstand.

Tweestrijd
Druppelsgewijs vloeit dat in ons. Maar het is soms moeilijk het te vatten. Wij zouden willen, dat het paselijk leven in ons zou stormen, overvloeien en bruisen. Wij zijn de mensen van: alles ineens direct, onmiddellijk. God evenwel heeft de tijd. Daarom haast Hij zich niet. Genezing geschiedt doorgaans in duur van de tijd. Herschepping werkt in de diepte. Gods Paaslente in Christus geurt door het wintertij van de wereld heen. Geen wonder, dat het voor velen is alsof er niets is gebeurd. Zij zien enkel de macht van de dood. Maar voor het geloof is het anders. De Eersteling is opgestaan. Daarom zal eens de kerk ook leven. Daarop zinken wij neer. Wij worden opgewekt tot een nieuw leven. Het nieuwe breekt door het oude heen in diepe strijd. Overwinning – geen overwinningsroes.

A. v. Brummelen, Huizen (N.H.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen