Langs oude Nederlandse Kerken

De toren van Bergambacht imponerend door zijn omvang, is niettemin slechts het benedendeel van een groots opgezet project uit het begin der zestiende eeuw. Hoe men zich de bovenbouw heeft gedacht, kan men zich moeilijk voorstellen: het tot stand gekomen gedeelte biedt geen aanknopingspunten en binnen deze stijlgroep verschillen per toren de ontwerpen zeer.
De romp geeft door steunberen op de hoeken zowel een uitdrukking van massaliteit als van grote rijzigheid, dit laatste nog versterkt door de diepe slanke nissen in de muurvlakken. Stellig was de volgende geleding, de derde, als klokkeverdieping bedoeld: tot een brand in 1892 had de torenromp geen galmgaten, de luidklokken hingen in een houten klokhuis bovenop de romp. Deze noodoplossing werd in 1962 bij de restauratie hersteld waarbij een primitieve potloodtekening van vóór de brand als leidraad diende. In plaats van hout werd nu echter steen gebruikt; doch de argeloze toevalligheid van een houten noodconstructie blijkt niet zonder meer in baksteen te vertalen. De neo-gotische bekroning, opgericht na de brand van 1892, paste ondanks het ietwat groezelige materiaal en de niet geheel feilloze architectuur eigenlijk beter bij de stoere tors!

[Tekst foto: Bergambacht; toren (begin zestiende eeuw), vóór 1962. De bekroning verving sinds 1896 een houten klokhuis.]

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen