Globaal bekeken

De voorzitter van de Bond van Nededandse predikanten, ds. H. W. Colstee, meldde in zijn jaarrede op de laatstgehouden vergadering van de bond, dat 'de financiële verlegenheid, waarin de kerken 10 jaar geleden zijn geraakt, steeds zichtbaarder en pijnlijker is geworden.'
In de Hervormde Kerk nam het aantal predikantsplaatsen jaarlijks gemiddeld met 21 af. Gezien de vergrijzing van het ledenbestand moet verdere daling verwacht worden, aldus ds. Colstee.
Geen rooskleurig beeld! De kerk is evenwel de kerk van Christus. En daarvanzegt onze geloofsbelijdenis, dat de kerk er geweest is van het begin van de wereld en er zijn zal tot het eind, omdat Christus een eeuwige Koning is, die zonder onderdanen niet zijn kan!

Het moderamen van de Hervormde synode vindt het onbegrijpelijk, dat de Nederlandse regering bij monde van de staatssecretaris van Justitie heeft laten weten, dat naar het oordeel van de regering christenen, die vluchten uit Turkije, voor het overgrote deel niet vallen onder de vluchtelingenbepalingen van het vluchtelingenverdrag van 1951. Ook al is er voor de syrisch-orthodoxe christenen geen openlijke vervolging: door de bejegening van de omgeving, inclusief de plaatselijke en regionale overheid is het toch zo 'dat het leven er niet te dragen valt.’

In verband met het feit, dat de Syrische christenen geen asyl hebben ontvangen en nu in de kathedraal van Den Bosch zijn gevlucht heeft de kerkeraad van de Hervormde gemeente van Hattem de staatssecretaris erop gewezen, dat Nederland, door géén asyl te verlenen, gebroken heeft met een 'verheven traditie' van eeuwen, omdat Nederland altijd 'een toevluchtsoord is geweest voor vervolgden en verdrukten om des gewetens wil.' De kerkeraad noemt het toevlucht nemen tot een kerkgebouw geen bezetting, want het heiligdom is 'asylum, toevluchtsoord, wijkplaats, vrijplaats voor vervolgden.'
Het is goed dat deze stemmen klinken. Te hopen is dat de regering zijn standpunt in deze wijzigt.

Met volledige instemming geven we een stukje weer uit een kroniek van ds. B. J. Wiegeraad in Hervormd Amersfoort over de democratisering bij het onderwijs.

'De huidige minister Pais heeft nu een wetsvoorstel gemaakt, waarbij hij een medezeggenschapsraad op het oog heeft, welke over alle zaken die met de school te maken hebben, zijn mening kan geven. Bij belangrijke beslissingen moet het bestuur van de school aan deze raad om advies vragen.
Weliswaar gaat Pais vanzelfsprekender dan Van Kemenade uit van de verschillende 'zuilen' bij het onderwijs. Hij wil een soort 'raamwet', welke elke school dan zelf verder kan 'invullen'. Maar dat dit – gewijzigd of niet-doorgang zal vinden wordt als vrij zeker geacht. Als een school(bestuur) niet wil meedoen, komt de uitbetaling van subsidie in gevaar, om het zacht te zeggen.
Alle reden dus om weer extra waakzaam te zijn inzake het onderwijs aan onze kinderen. Men heeft wel eens gezegd: De schoolstrijd is gewonnen. Slaap maar in. Wie dat denkt, moet snel wakker worden. Dat geldt zeker voor alle ouders die kinderen op een bijzondere schooi hebben.’

Graag wil ik in deze rubriek attenderen op een voortreffelijk en appellerend artikel, dat de heer L. M. P. Scholten schreef in De Wachter Sions, het orgaan van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, over verkeersveiligheid. Vanwege het belang ervan neem ik een gedeelte over. Hij spreekt van 'een nationale ramp'.

De vereniging 'Veilig Verkeer Nederland' heeft onlangs getallen gepubliceerd, die tot nadenken zouden moeten brengen. Het zijn getallen, die we eigenlijk een paar maal hardop moeten uitspreken om te beseffen waarom het gaat.
In negen jaar (1969 tot en met 1977) zijn erin Nederland in totaal 25.638 mensen omgekomen in het verkeer. 25.638. Anders gezegd: Nederland zag in die tijd een stad met een aantal mensen als Tiel helemaal uitsterven.
In diezelfde negen jaar raakten 601.822 mensen in het verkeer gewond. Dat is meer dan er in geheel Den Haag wonen.
Terecht spreekt deze vereniging van een nationale ramp. Een vergelijking wordt getrokken met de overstromingsramp in 1953 in Zuidwest-Nederland. Toen verdronken 1800 mensen. Sindsdien is er veel ondernomen, om te doen wat menselijkerwijs mogelijk is om de mensen in Zeeland een betere bescherming te geven. Maar wat wordt er gedaan aan déze nationale ramp? In het rapport van 'Veilig Verkeer Nederland' wordt er met name op gewezen, dat onder de doden in het verkeer zoveel schoolgaande kinderen zijn: 5367 kinderen in de leeftijd van 11 tot 20 jaar kwamen in deze negen jaar om en 211.789 werden gewond. Deze vereniging pleit er dan ook voor, dat 'verkeersles' niet alleen op de basisscholen wordt gegeven, maar ook in het voortgezet onderwijs.
Maar we moeten goed beseffen, dat dat alléén natuurlijk strikt onvoldoende is. Wat zouden de mensen in Zeeland gezegd hebben, als zij na de ramp van 1953 alleen maar de raad van de regering zouden hebben gekregen om goed zwemles te nemen? Moeten onze kinderen nog meer getraind worden, om nog sneller te reageren en nog sneller weg te duiken, als er een auto komt? Ik vrees, dat het gevolg zou zijn, dat vele automobilisten zich nog meer zouden gaan gedragen, alsof zij de alleenheersers op de weg zijn. Moeten de wegen nog meer, verbreed worden? Moeten er nog meer wegen aangelegd worden? De ervaring leert, dat daardoor het verkeer alleen maar toeneemt, zodat het aantal verkeersslachtoffers zeker niet minder wordt door zulke maatregelen.
Wij willen op drie punten de aandacht vestigen. Ten eerste. Er zal veel strenger opgetreden moeten worden tegen weggebruikers, die met grote onachtzaamheid en slordigheid spelen met hun eigen leven en dan van hun medeweggebruikers. (…)
De praktijk leert echter, dat de straffen juist milder worden, terwijl de aantallen overtredingen en ongelukken toenemen. Het juridisch tijdschrift 'Delikt en delinkwent' heeft dezer dagen onderzoctit, hoe het rijden onder invloed van alcohol de laatste jaren in bestraft. Het bleek, dat in 1968 nog in 81,6 procent van de gevallen de rechter een onvoorwaardelijke gevangenisstraf oplegde, in 1974 nog ruim 40 procent en in 1978 nog maar 21,1 procent. (..)
Ten tweede. Een ernstig kwaad is het verzekeringssysteem. Te veel wordt geredeneerd: mij kan toch niets gebeuren, ik ben goed verzekerd. 'Het is toch maar blikschade, wat geef dat nou, de verzekering betaalt wel.' Als ieder op de weg reed met de wetenschap, dat hij alle brokken die hij maakt zelf zou moeten betalen, zou de veiligheid op de weg aanzienlijk toenemen.
Ten derde. Een ieder onderzoeke zichzelven. We moeten niet denken, dat het maar een enkele groep 'schoften' op de weg is. Echte 'wegpiraten' zijn er zeker. Maar de meeste ongelukken worden veroorzaakt door mensen als u en ik. Die eens één keer met een boze bui na een slechte vergadering achter het stuur gingen zitten. Of die nog met hun gedachte zaten bij de ernstige zieke, bij wie ze net geweest waren. Of die oververmoeid waren na een lange dag werken. En vult u maar aan. Tot ineens die onverwachte wegsituatie, die ze te laat in de gaten hadden. En het was te laat (…).
Wij maken ons grote zorgen over de abortus. En terecht. Zeer terecht. Maar het zou van huichelachtige geveinsdheid getuigen, dat wij ons daar wel druk over maken, en over het andere onze schouders maar ophalen. Bij beide is sprake van zonde tegen het zesde gebod. Bij beide is geen achting meer voor de mens als schepsel Gods, geschapen naar Gods beeld en naar Zijn gelijkenis. Maar de meeste mensen weten niet eens, dat we een nationale ramp hebben!'

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen