Bij de Nederlandstalige kerkdiensten

In dit nummer van ons blad staat weer een hele lijst met Nederlandstalige vakantiekerkdiensten in het buitenland afgedrukt. We hebben daarin de laatste jaren wat gecoördineerd en erover gecorrespondeerd met gemeenten in het buitenland. In veel gevallen werd zeer welwillend het kerkgebouw ter beschikking gesteld, omdat beseft werd dat de taal voor velen een probleem is om buitenlandse kerkdiensten mee te maken. In bepaalde gevallen betekende dat overigens wel dat het aantal extra kerkgangers, dat in vakantietijd de plaatselijke gemeente in het buitenland bezocht, verminderde. Hoewel dit op zichzelf voor de gemeente ter plaatse een minder prettige kant is, slaat toch dóór de overweging, dat de diensten in het Nederlands in een duidelijke behoefte voorzien, terwijl ze bovendien ook een regionale functie hebben, zodat de verschillende plaatselijke gemeenten in de regio er ook weer niet zóveel gevolgen van ondervinden.
De reden dat ik hier over één en ander nog wat schrijft is, dat de ervaring in de loop van de jaren heeft geleerd, dat niet ieder er van overtuigd is, dat het gebruik mogen maken van een kerkgebouw in den vreemde voor Nederlandstalige diensten geen recht is maar een voorrecht. Ik ben ervan overtuigd, dat in toenemende mate mensen, met name ook uit de Gereformeerde Gezindte, een bepaalde plaats in het buitenland voor hun vakantie hebben uitgekozen, omdat ze dan 's zondags de mogelijkheid hebben om met hun gezin te kerken en zo op verantwoorde wijze de zondag door te brengen, wat op zich goed te begrijpen is. Maar of men zich altijd realiseert wat het betekent, dat de plaatselijke gemeente zo bereidwillig is de kerk af te staan voor vakantiegangers is de vraag. Men zou zich trouwens de vraag kunnen stellen of elke kerkeraad in eigen land zó maar bereid is voor een groep Franse, Zwitserse, Duitse vakantiegangers het kerkgebouw af te staan. Nogmaals het is een voorrecht als de gemeenten in den vreemde ertoe bereid zijn. Dat vraagt ook van diegenen, die nu in de gelegenheid zijn 's zondags in eigen taal een kerkdienst bij te wonen een houding, die past bij het gast-zijn.
Er is een concrete reden dit nog eens te benadrukken. Telkens zijn er weer mensen, die aandringen op een tweede dienst. Nu is het zo dat, dank zij de regionale functie van deze diensten, het bezwaar duidelijk aanwezig is als mensen twee keer er een soms behoorlijke afstand voor moeten overbruggen. Maar bovendien wordt in bepaalde plaatsen of streken soms ook iets door de kerk ter plaatse gedaan voor vakantiegangers door zelf, zoals in het Berner Oberland, kerkdiensten voor Nederlandse vakantiegangers te organiseren. Dan nóg een dienst er náást te beleggen zou de indruk geven, dat wij bezig zijn onze kerkelijke eigenheden naar het buitenland te exporteren. Zodra ook maar enigszins de schijn zou worden gewekt, dat bepaalde groepen mensen bezig zijn alternatieve diensten tegenover of naast die van de plaatselijke gemeenten te organiseren of tegenover die diensten, die in het Nederlands al voor de vakantiegangers door de plaatselijke kerken worden belegd, is het – en me dunkt terecht – uit met de bereidwilligheid om kerkgebouwen voor Nederlandse vakantiegangers af te staan.
Persoonlijk zou ik dan ook – om het maar heel eerlijk te zeggen – geen verantwoordelijkheid meer kunnen of willen dragen voor de totstandkoming van die diensten, die de laatste jaren in een grote behoefte blijken te voorzien, maar die ook altijd weer bedreigd worden door onbegrip bij sommigen. Wie achter de schermen zou hebben kunnen kijken zou bemerken, dat het niet steeds zo vanzelfsprekend is geweest dat kerkgebouwen beschikbaar kwamen. Als gasten in den vreemde hebben we te beseffen, dat ons hier het vóórrecht wordt geboden van diensten in eigen taal. Ook in den vreemde zullen we de gemeente dáár, als zijnde de openbaring van het lichaam van Christus, moeten respecteren en zullen we ook kerkelijk hebben te denken. Wie dat niet kan en koste wat het kost eigen patronen ook in het buitenland gestalte wil zien krijgen moet dat dunkt me bedenken voor hij een buitenlandse vakantie kiest.
Intussen weten we dat zeer velen erg dankbaar zijn voor de gelegenheid om 's zondags zo op te gaan onder Gods Woord en dat menigeen gezegend werd in diensten in den vreemde, waar men uit verschillende kerken vaak bijeen zat onder het zelfde Woord, omdat dat in den vreemde een keertje kón.

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen