Zendingswerk onder studenten (1)

In dit artikel wil ik graag uw aandacht vragen voor een zendingsveld, dat, buiten de werkers op het veld, weinig bekendheid heeft: de wereld van de studenten. Wanneer u over een zendingsveld hoort denkt u vermoedelijk in de eerste plaats aan landen in de derde wereld, waar het Evangelie voor het eerst wordt verkondigd. De laatste tijd is er echter, gelukkig, een discussie op gang gekomen of niet ook een land als Nederland als een zendingsveld moet worden beschouwd. De onkerkelijkheid heeft dusdanige vormen aangenomen dat er extra pogingen moeten worden ondernomen om het Evangelie bekendheid te geven. Een ander 'gebied' waar soortgelijke extra pogingen broodnodig zijn is de studentenwereld. Van meet af aan is de studentenwereld een gebied geweest waar de meest wonderlijke en bizarre ideeën welig tierden en waar het Christelijk leven teloor ging tussen het omringende onkruid. Vanuit diezelfde studentenwereld gaat een geweldige invloed uit naar alle delen van de samenleving: onderwijs, politiek, de communicatiemedia, de kerk niet te vergeten enz. Dat geldt zeker niet alleen voor Nederland maar net zo goed voor andere landen en het meest voor ontwikkelingslanden. Daar bezetten afgestudeerden van de universiteit – vooral degenen die in het buitenland hebben gestudeerd – bijna altijd sleutelposities. En daar, net zo goed als bij ons, is in de studentenwereld de onbekendheid met het Evangelie groot. Als zendingsveld heeft de studentenwereld overal over de gehele aardbol onze aandacht nodig.
In het begin van deze eeuw was het vooral de figuur van John Mott die op het belang van studentenevangelisatie wees. Hij trok de wereld rond en spoorde Christenstudenten aan hun geloof niet geheim te houden maar dóór te geven aan medestudenten en later op het werk aan kollega's. Er ontstonden verschillende Christenstudentenorganisaties. Toen helaas in de loop der jaren de geloofsijver en de evangelisatieaktiviteiten te wensen gingen overlaten en toen er van lieverlee steeds meer water in de wijn van een zuiver Bijbelse theologie werd gedaan teneinde zich enigszins aan het seculaire klimaat aan te passen, besloten een aantal Christenstudenten, met name uit Engeland en Noorwegen, maar gesteund door studenten uit Nederland, Canada, Hongarije en Duitsland, een nieuwe studentenbeweging op te richten, met een duidelijker Bijbels-reformatorische grondslag en met als hoofddoel: evangelisatie en geestelijke toerusting. Na enkele voorbereidingskonferenties in de dertiger jaren, waarvan de laatste merkwaardigerwijs in Hongarije plaatsvond, werd na de oorlog in 1948 overgegaan tot de oprichting van de IFES. In zijn indrukwekkende openingsrede van de oprichtingskonferentie in 1948 zegt professor Hallesby uit Noorwegen:
‘Dikwijls spreekt de Bijbel over het 'uur van de Heere'. In het uur van de Heere gebeurt er altijd iets. Wij zijn nu in het uur van de Heere. Wanneer in zovele landen tegelijk zovele studentenbewegingen spontaan van de grond komen, dan heeft de Heere God daar een bedoeling mee.' En voorts over het pas begonnen werk van de IFES: Wat was onze bedoeling met dit werk…? Vanaf het begin is ons programma geweest: het oude, volle Evangelie, dat gepredikt wordt voor een opwekking, voor bekering en een nieuw leven in dienst van onze Heere God, thuis en ginds.

Twee bolwerken
Er zijn twee bolwerken van onkerkelijkheid in de westerse wereld aan te wijzen. Het ene is de arbeidersklasse en het andere is de universitaire wereld. Helaas heeft de kerk gefaald om mensen uit deze beide klassen te bereiken. Ze heeft eenvoudig niet aangevoeld welke knelpunten en vragen en ergernissen aandacht behoefden alvorens men een open oor mocht verwachten voor de boodschap van het Evangelie. De kerk trok zich, vaak gedwongen, terug uit de wereld der arbeiders en studenten. Gode zij dank dat er enkelingen zijn gebleven of groepen binnen de kerk die zich specifiek richtten tot een dezer klassen en die soms met meer soms met minder succes er in slaagden een open oor te vinden en evangelisatiewerk te verrichten. Dit is ook van meet af aan het doel van de IFES geweest. Bewust van de voortwoekerende onkerkelijkheid en het hand over hand toenemende ongeloof onder studenten en afgestudeerden, heeft de IFES zich ten doel gesteld de Christenen onder de studenten aan te sporen van hun positie gebruik te maken om bij medestudenten te getuigen van de hoop die in hen is. En dat niet om een nieuwe kerk op te richten. De IFES is een interkerkelijke organisatie die alle Christenstudenten in deze richting wil aanmoedigen en die de bestaande kerken wil dienen door de Christenstudenten in het geloof te sterken en nieuw-bekeerden door te sturen naar een bestaande plaatselijke gemeente. Als interkerkelijke organisatie heeft zij overigens wel een vaste grondslag en staat zij in de traditie van de Kerk van alle eeuwen en van de Reforipatie in het bijzonder. De IFES stelt in haar grondslag heel duidelijk dat de Heilige Schrift als het onfeilbare Woord Gods richtsnoer is in alle zaken van geloof, van doen, van relaties en van hoop. Zij erkent dat er slechts één weg tot zaligheid is, één geloof, één hoop en één Geest die een werk van rechtvaardigmaking en heiliging in mensen verricht. Wie de grondslag van de IFES niet kan beamen kan aan haar werk onder studenten niet meewerken.

Contacten
Na de oprichting van de IFES is men direkt begonnen met kontakten te leggen met Christenstudentenbewegingen in andere dan bovengenoemde landen en zijn bestaande studentenbewegingen begonnen om, in samenwerking met kerken, zendelingen te sturen naar landen waar behoefte was aan evangelisatiewerk onder studenten. De bedoeling is om in dergelijke landen een studentenwerk van de grond te krijgen dat gedragen wordt door mensen van het land zelf en niet jaren en jarenlang de steun van het buitenland nodig heeft. Zo wordt er in de IFES veel aandacht besteed aan de geestelijke toerusting van de Christenstudenten en leert men al spoedig verantwoordelijkheid te dragen voor een Bijbel- of gesprekskring. Het is de taak van de studentenzendeling zichzelf overbodig te maken. Er wordt wel eens lachend, maar toch met een beetje hartepijn, in de IFES gezegd dat er geen mooier moment in het leven van een IFES-medewerker bestaat dan het moment waarop hij tot de ontdekking komt overbodig te zijn.

Spanje
In Spanje werd vijftien jaar geleden een begin met het studentenwerk gemaakt. Ruth Siemens, één van die uitzonderlijk begaafde evangelisten, die in het kontakt met mensen snel naar de kern van de zaak kunnen doorstoten en in een oogwenk in een diep geestelijk gesprek gewikkeld zijn, had daarvoor in Brazilië en Portugal gewerkt. De IFES vroeg haar naar Barcelona te gaan. Predikanten van diverse kerken werden bezocht, bijeenkomsten met de enkele Christenstudenten werden belegd en met dat kleine groepje begon Ruth haar evangelisatiewerk. In die tijd, toen het Franco-regime hoogtij vierde, was dat noch een eenvoudige noch een ongevaarlijke taak. Christelijk werk buiten de officiële Rooms Katholieke kerk was ten strengste verboden. Wonder boven wonder is het Ruth gelukt in het land te blijven, ja zij heeft zelfs min of meer openlijk evangelisatie aan de universiteit gedaan. Soms werden weliswaar evangelisatiebijeenkomsten op het laatste moment afgelast, simpelweg omdat de politie iedereen de toegang tot de zaal waar men zou samenkomen verbood. Een paar keer gebeurde het dat enkele studenten voor ondervraging naar het politiebureau werden meegenomen. Een merkwaardige ervaring moet dat zijn geweest voor studenten die helemaal geen Christen waren en er uit belangstelling heen waren gegaan. Misschien was het wel omdat men er zo duidelijk proefde dat de 'wereld' Christus en de boodschap van het Evangelie verwierp, dat velen zich voor de keuze gesteld wisten: óf de smalle, moeilijke weg, óf de brede weg door iedereen goedgekeurd. Bijna maandelijks werden er gewonnen voor de smalle weg. De groep van Christenstudenten in Barcelona groeide, de kerken waren verheugd dat ook jonge studenten zich aansloten en na verloop van tijd zette Ruth zich aan de taak om een paar studenten met bijzondere gaven te leren om de groep zelf te leiden. Zij leerde hun om Bijbelstudies te geven, om pastorale verantwoordelijkheid te dragen en om evangelisatiewerk te doen. Na een jaar of 8 van hard werken was de groep sterk genoeg om op eigen benen te staan en moest Ruth tot haar vreugde, én een beetje verdriet konstateren dat zij ‘overbodig’ was.
Intussen was in Madrid een jonge Engelse student, die in Cambridge Spaans had gestudeerd, begonnen met evangelisatiewerk. De IFES vroeg hem ook rond te reizen door het land en in andere steden Christenstudentengroepen op te richten. In Santiago werd hij eens uitgenodigd door de kerken om op een avond voor de Christenstudenten te spreken. Toen de avond begon bleken er helemaal geen studenten te zijn, maar wél was een groot aantal oudere vrouwen gekomen. Zij vertelden hem dat hij was uitgenodigd niet om de Christenstudenten een hart onder de riem te steken, want in Santiago waren er helemaal geen jongeren lid van de kerken, maar om de ouderen te helpen hoe zij de jongeren, ook studenten, moesten bereiken en hoe zij voor hun konden bidden. De avond eindigde met een lange bidstond en vandaag de dag is er een enthousiaste groep Christenstudenten in Santiago.

B. Kristensen, Baambrugge

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen