Globaal bekeken

Het is een duidelijke zaak, dat de vredesweek dit jaar belangrijk bredere belangstelling krijgt dan in voorgaande jaren. Ongetwijfeld heeft daarbij een belangrijke rol gespeeld de verschijning van de alternatieve vredeskrant, die dit jaar voor het eerst is uitgegeven door de Stichting Bijbel en Vredesvraagstukken, onder de naam Shalom ’79.
Genoemde krant is er gekomen vanwege de eenzijdige koers, die het Inter Kerkelijk Vredesberaad in de van jaar tot jaar verschijnende vredeskranten vaart. Het was te verwachten, dat in de pers diegenen, die eenkennig vanuit het IKV standpunt denken, de verschijning van de alternatieve krant niet rnet bijster veel vreugde hebben begroet. Maar anderzijds valt het op hoe breed in de voorlichting en becommentariëring Shalom '79 is meegenomen. Bovendien is nu de bezinning op deze zaken ook duidelijk binnen de Gereformeerde Gezindte in het blikveld gekomen. Dat Is van het grootste belang.
Het Centraal Weekblad besteedt vrijwel een heel nummer aan de vredespolitiek. Uit dit nummer lichten we hieronder enkele citaten:

* Prof. mr. I. A. Diepenhorst:
'De aankondiging dat er een bijbelgetrouwe visie wordt gegeven, wekt de indruk dat er nogal stevig positie tegenover anderen zal worden gekozen en dat hun zienswijze dan als niet bijbelgetrouw zal worden afgedaan. Dit blijkt niet in ernstige mate het geval te zijn. Slechts één artikel zou ik als volstrekt eenzijdig willen bestempelen. Het is de bijdrage op bladzijde 4 waar Shalom een aantal woorden of begrippen naar bijbelgetrouwe en naar bijbelkritische opvatting tegenover elkaar plaatst en het zich bijzonder gemakkelijk maakt. Ik geef daarvan een voorbeeld. Belijden naar bijbelgetrouwe opvatting is het publiekelijk uitkomen voor de waarheid die Gods Woord ons openbaart en naar bijbelkritische overtuiging zou dit belijden zijn een aan de presentie van God handen en voeten geven in actie gericht op verbeterirtg van de wereld. Duidelijk is dat hier van een tegenstelling geen sprake behoeft te wezen’ (…)

Daarentegen is én wat de minister van defensie mr. W. Scholten én wat de op een wel heel breed terrein werkende mr. Luns te berde brengen, in elk geval de overweging waard. De Nederlandse bewindsman spreekt vanuit zijn verantwoordelijkheid als christenpoliticus tegenover ons volk. De secretaris-generaal van de NAVO geeft zijn kijk op de werkelijkheid mede vanuit een karakteristieke beschouwing van de mens: een uiterst zelfzuchtig wezen, niet goed, maar ook niet helemaal slecht. Shalom biedt ondertussen met name in de 'Bijdrage tot een nadrukkelijk gesprek: Christelijk geloof en kernbewapening' – op de bladzijden 14 tot 16 – over christelijk geloof en kernbewapening een waardige, het hart der zaak rakende discussie. Zij die atoomwapens aanvaarden en zij die verwerpen, krijgen ieder het volle pond.
Vandaar dat het wenselijk is om én van de Vredeskrant '79 en van Shalom '79 kennis te nemen. Alleen op deze wijze kan een voor de Gereformeerde Kerken schadelijke ontwikkeling worden verhoed.’

* Hannie van Leeuwen: 'Als het I.K.V. een juiste toon zou weten aan te slaan, zouden zij meer bereiken, want op het ogenblik is er op dit terrein meer in beweging in de kerken dan een aantal jaren geleden. En je kunt niet ontkennen, dat binnen sommige politieke partijen in Nederland voor het eerst een inhoudelijke discussie aan de gang is over deze problematiek. Wanneer in het verleden deze discussie in de Tweede Kamer gevoerd werd, bracht men dat vaak op een polariserende en een weinig diepgaande manier. Als het maar eventjes kon kwam men met een interruptie om mij b.v. uit te spelen tegenover andere A.R.P.-leden en dat deed dan afbreuk aan de ernst van het vraagstuk.’

‘Waar ik mij zorgen over maak is, dat er juist door mensen die staan te dringen om de kernwapens weg te doen, een wat onevenwichtig beleid wordt gevoerd. Ik bedoel het dan in die zin, dat er altijd sterk gepleit is voor aanvaarding van het non-proliferatieverdrag en het brengen van zoveel mogelijk landen onder dat verdrag. Wat mij nu altijd ontzettend verrast – ook nu weer – is, dat jongeren die zich fel afzetten tegen de hele atomaire ontwikkeling zich in de campagnes voor de Europese verkiezingen niet realiseerden, dat zij in één bondgenootschap met Frankrijk kropen. Frankrijk, het land dat nog nooit het non-proliferatieverdrag heeft getekend, en een land dat blijft zweren bij zijn onafhankelijke kernmacht, die nu moet worden gemoderniseerd. Wij maken ons altijd wel druk als het over Brazilië gaat en Argentinië en wat dies meer zij. Ik zeg dan altijd, dat is alleen toch wel ergens onevenwichtig.’

* Prof. mr. W. F. de Gaay Fortman in een interview:
Vindt u dat de kerk uitspraken kan doen op het terrein van de kernenergie en over het oorlogsvraagstuk in het algemeen?
'Ik denk, dat de kerken ook mogen zeggen, het kernwapen mag niet, maar daarna kom ik op de lijn van Diepenhorst. Ik zit ermee, dat het kernwapen er is. Ik zelf ben tegen de neutronenbom, omdat ik dat een verdere ontwikkeling vind in het kernwapen, die wel eens zou kunnen leiden tot een gemakkelijker gebruik ervan. Om die reden ben ik er tegen.
Maar om op dit ogenblik te zeggen, je mag het kernwapen niet gebruiken, nou daar ben ik dan misschien weer te veel politicus voor, dan zeg ik: dat kernwapen vervult op het ogenblik in de wereld een zekere funktie, hoe verschrikkelijk dat ook is.
Als je het weg wilt hebben, dan kun je dat alleen maar verantwoord doen, als je tot het uiterste met de sovjets onderhandelt om het dan gezamenlijk te doen. Daar kan de kerk zeggen: gij staatslieden behoort het dan ook zonder ophouden te doen. Maar ik vind dat de kerk niet kan zeggen, wie op dit moment het kernwapen als feitelijkheid aanvaardt – het zou trouwens mij zelf treffen – die handelt onchristelijk, die handelt in strijd met Gods gebod. Ik zou zeggen: je moet Gods gebod concretiseren, m.a.w. gegeven het feit, dat het kernwapen er is, moet je al het mogelijke doen wat in je vermogen ligt om het weg te werken'.

U ziet dat dus niet op de wijze waarop het Interkerkelijk Vredesberaad dat wil doen?
'Ik vind dat die het te gemakkelijk doen. Te absoluut; dat is mijn bezwaar. En bovendien de leus: help de kernwapens de wereld uit, om te beginnen uit Nederland, ja, dat vindt ik nauwelijks eerlijk. Dat bedoel ik ook zoals Ik het zeg: nauwelijks eerlijk – want het betekent dat je het afschuift op een ander. In dat opzicht verschil ik volstrekt met mensen die zeggen: als het maar buiten onze grenzen is, want dan denk je dat je schone handen hebt. Naar mijn idee heb je ze dan pas goed vuil gemaakt. Je hebt er een ander mee opgezadeld en dan zeg je, die moet dan maar met z'n eigen geweten te rade gaan.
Dan is er nog een heel praktische overweging m.b.t. het wegduwen van een kernwapen uit Nederland en België, en wel dat het dan naar Duitsland gaat. Ik zou niet graag willen dat we de Bondsrepubliek de last lieten dragen van het bezit en het gebruik van kernwapens. Ik vindt dat niet alleen om een zeer wereldse reden ongewenst, ik vind het ethisch ook niet zuiver’.

Van Luther is bekend, dat hij bij de voorbereiding van zijn vertaling van de Bijbel, naar de markt ging en de mensen vroeg hoe ze bepaalde dingen zeiden. Het Woord moest zo dicht mogelijk bij de mensen kunnen komen! Dezer dagen stuurde een lezer de volgende uitspraak van Luther:
‘Met moet de moeden in huis, de kinderen op de straat, den gewonen man op de markt er om vragen en hen op de mond zien, hoe zij spreken, en daarna vertalen, dan verstaan zij het en bemerken, dat men Deutsch met hen spreekt’.
Een woord dat aandacht verdient. Het is nl. kennelijk soms moeilijker om moeilijke dingen eenvoudig te zeggen dan eenvoudige dingen moeilijk te zeggen.

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen