Hervormd Gereformeerde vrouwen bijeen

Hoezeer de Ned. Herv. Bond van Vrouwenverenigingen op gereformeerde grondslag toenemende belangstelling geniet, bewees wel de massale opkomst op de toogdag in de Doelen te Rotterdam op donderdag 27 september ll. Tot in alle hoeken was de grote zaal bezet. Belangrijker dan de kwantiteit van de bezoekers was de kwaliteit van de dag als zodanig. Stijlvol en gezellig, zou ik willen zeggen. Op bepaalde momenten net iets meer ontdaan van gewichtigheid dan de meer 'mannelijke' samenkomsten onder ons. Als meeleven met het vorstenhuis geen simpel telegram, maar een brief, die, tegelijk met een bloemstukje, zowel op Soestdijk als op Drakensteyn, waar de kroonprinses woont, wordt bezorgd. Van tijd tot tijd een bloemetje, dat aan het geheel cachet geeft. En bij de presidentes-wisseling een innige omhelzing.

Maar verder houdt de vrouwenbond – de jongste maar niet de minst levendige onder de hervormd-gereformeerde bonden – zich al jarenlang, zowel op de regionale toogdagen als op de landelijke toogdag bezig met onderwerpen; die het hart van het geestelijk en kerkelijk leven raken. Zo sprak nu ds. J. Maasland over Verbond en prediking, een onderwerp waarover weliswaar niets nieuws te zeggen valt – zo was de inleidende opmerking van ds. Maasland zelf – maar dat intussen op een dergelijke wijze behandeld werd, dat het toch weer nieuw was. De verdienste was dunkt me, dat het geheel werd weggehaald uit de sfeer van de dogmatiek en direkt geplaatst werd in de verbanden, waarin de Schrift zélf erover spreekt. Het vraagstuk van Verbond en Verkiezing is door de tijden heen vaak stuk gedogmatiseerd. Er was vaak meer strijd over dan verwondering. Hier ging het om 'Verbond en prediking', waarin de verwondering doorklonk over God, die Zich verbindt met een zondig mens en die daarom die mens geheel en al opeist en daarbij geeft wat hij zelf vraagt en belooft.
Het ging om verbondsprediking, die dan voluit Christusprediking is en waarin wat de Verkiezing betreft, duidelijk wordt dat God deze verwerkelijkt langs de weg van het Verbond. Wie dit referaat van ds. Maasland zelf wil nalezen verwijzen we graag naar het komende nummer van de Hervormde Vrouw, waarin het geheel zal worden afgedrukt (besteladres: Glashorst 84, Scherpenzeel). In dit nummer zal ook te lezen zijn wat verder op de bondsdag aan de orde was.

Verder stond deze toogdag ook in het teken van de wisseling van presidente. Mevrouw A. M. Harkema-Visch, sinds 24 september 1964 presidente en al 20 jaar lid van het bestuur, nam afscheid en droeg de hamer over aan mevrouw A. C. Meijwaard Fuite uit Zwolle.
Mevrouw Harkema geen presidente meer, dat is een gedachte, waaraan men nog moet wennen als we bedenken dat zij al van enkele jaren na de oprichting af deel uit maakte van het bestuur van deze bond en daarvan zoveel jaren presidente was. We mogen hier best zeggen, dat ze aan de bond (mede) leiding heeft gegeven op een voortvarende, principiële en hoogstaande wijze. Er mocht heel wat werk geschieden, zowel voor de verenigingen zelf, waarvan het aantal, dat aangesloten is, in deze jaren opliep van 60 tot 198, als ook naar buiten toe, bijvoorbeeld in het organiseren van vakantieweken voor gehandicapten, het mede bevorderen van de oprichting van een vereniging voor verpleegkundigen, en ook in het bewust maken voor het grote kwaad van de legalisering van de abortus provocatus. We weten dat mevrouw Harkema in dit alles, door de wijze waarop ze leiding gaf het vertrouwen en de grote waardering genoot van de vele vrouwen, die bij het werk van deze bond betrokken zijn. De reis naar Israël, die ze kreeg aangeboden, is er een bewijs van.

De vrouwenbond is – zo blijkt telkens weer – een levend en levendig orgaan in onze hervormd-gereformeerde beweging. In deze tijd, waarin het feminisme zich breed maakt en allerlei vrouwenorganisaties stempelt, met alle aankleve van dien, laat een beweging als onze vrouwenbond zien hoe men óók als vrouw in de kerk een roeping heeft en geroepen is zich samen te bezinnen op de vragen van vandaag in het licht van de Schrift en de Belijdenis der kerk.
Mevrouw Meijwaard-Fuite nam nu de hamer over. Zo stevig, als het applaus was voor mevrouw Harkema, zo stevig was het ook voor mevrouw Meijwaard, een teken dat de leiding in groot vertrouwen aan mevrouw Meijwaard is overgedragen.
Het leek me goed bij deze gelegenheid de vrouwenbond ook in deze kolommmen naar voren te halen, ten teken dat we als verschillende hervormd-gereformeerde bonden samen dienstbaar mogen zijn aan kerk en gemeente.

v. d. G.

[Tekst foto: Mevrouw A. M. Harkema-Visch (links) en mevrouw Meijwaard-Fuite (rechts).
R.D.-foto]

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen