Globaal bekeken

Vorige week meldden we in deze rubriek een op handen zijnde actie van het Humanistisch Verbond om bestuurders van gemeenten en provincies op te roepen geen subsidies meer te geven aan de Bond tegen het Vloeken, dit vanwege een anti-democratische gezindheid van deze bond, met name tot uitdrukking gekomen in een rede van ds. C. Snoei, predikant-directeur van de IZB, op de jaarvergadering 1978 van de bond. In de provincie Drenthe, zo blijkt uit een rondschrijven van de Bond tegen het Vloeken, is het provinciaal subsidie reeds ingetrokken. In een brief aan de Bond tegen het Vloeken, heeft ds. Snoei zijn uitspraak, die als anti-democratisch gewraakt is, nader toegelicht. Het rondschrijven van de Bond geeft uit zijn brief de volgende passage.

‘Op pag. 6 van de brochure, waarin mijn toespraak staat vermeld, spreek ik over de christelijke gemeente. Deze gemeente heeft haar eigen aard en haar eigen roeping. Die heeft zij en mag zij hebben binnen een democratie. Mijn bezwaar tegen de christelijke gemeente is dat zij zo weinig, binnen het democratisch bestel van ons land, opkomt voor die eigen aard en roeping. Aangezien ik op de jaarvergadering van uw Bond tegen christenen sprak, kunt u in mijn woorden geen aanval op de democratie lezen, wel een aansporing om als christenen en christelijke gemeente duidelijker binnen de democratie te funktioneren. Ik zou willen dat christenen binnen het democratische bestel zouden werken aan wezenlijke vulling van de democratie. Christenen dienen zich niet te laten meevoeren in de denktrant van het humanisme of van een andere stroming; ze dienen voor hun eigen zaak te staan. Het is toch niet verwerpelijk binnen een democratie als christenen uiting geven aan het verlangen dat andere mensen ook christen worden; een humanist wil toch ook dat anderen zijn overtuiging delen; welke andere stroming draagt deze kenmerken niet? Het wordt voor mij bezwaarlijk als christenen anderen dwingen christen te worden; evenzeer is het voor mij bezwaarlijk als anderen hun wil opleggen aan christenen. Op grond van het bovenstaande vind ik dat christenen 'de ongevulde algemeenheid' niet moeten bevorderen door al te gemakkelijk het neutraliteitsbeginsel te hanteren. Krachtens haar eigen aard en roeping belijdt de christelijke gemeente dat God Schepper is van alles en allen en dat Hij regeert. Dit theocratisch beginsel mag de kerk belijden en naar voren brengen. Als zij daarbij 'geweld' gebruikt acht ik dat onjuist; ook Christus gebruikte geen 'geweld'. Hij zette geen mensen naar Zijn, hand. Wel nodigde Hij ieder uit Hem te volgen.'

Het zal uit dit alles duidelijk zijn, dat een appèl op theocratische normering van een democratisch staatsbestel steeds problematischer wordt. We leven méér en méér in een na-christelijke tijd. De actie van het Humanistisch Verbond is er het bewijs van, de reactie van de Provinciale Staten in Drenthe eveneens. De democratie als zodanig wordt meer en meer een heilige koe; wét zich ook onder de naam 'democratisch' presenteert. Tenslotte Is in Duitsland door de democratie ook nog een keer Hitler aan de macht gekomen. En toen bracht de democratie de democratie om zeep. Zoiets kan wéér gebeuren, wanneer een samenleving normen, die naar het Woord zijn, loslaat. Daar kan en zal en mag de christelijke gemeente niet aflatend op reageren.

De belangengroep 'Rechten vooral wat leeft' meldt in een huis-aan-huis-folder het volgende inzake het onder moslems gebruikelijke rituele slachten van dieren:

‘Het te slachten dier wordt aan de vier poten van kettingen voorzien. Een der kettingen loopt door de ringen van de drie andere en wordt vastgemaakt aan een takel. Door middel van deze takel worden de poten van het dier bijeen getrokken, het lichaam verliest zijn steunpunten en meteen plof valt het op de grond. Nu wordt het hoofd achterover getrokken, zodat de hals gespannen staat, waarna de snijder de vreselijke snede in de hals toebrengt. Nu begint voor het dier de verschrikkelijkste marteling, die men zich denken kan. Met kracht slaat het met de poten in de kettingen. De kop wordt hoog opgeheven en slaat op de grond in de bloedplas, die telkens weer bijeenloopt, volgespoten uit de slagaderen. De stroom bloed, die uit de afgrijselijk wonde spuit, doet me 't hart in de keel kloppen en ik gevoel een soort schaamte, als ik bemerk, dat het gemartelde dier mij aankijkt… De ademhaling, die plaats vindt door de afgesneden strot, is verschrikkelijk om aan te horen. De inhoud van de maag wordt gedeeltelijk naar buiten geperst en vult de luchtpijp. De flanken worden tot ballonnen opgeblazen en met kracht vliegt de lucht weer door de bloedkuil, waar de verwoesting is aangericht. De benauwdheden, de smarten, de martelingen bij dit slachten zijn onbeschrijfelijk!'

We kunnen niet uit eigen ervaring beoordelen of het zo toegaat. We kunnen ook niet beoordelen welke achtergrond artikel 1 van de 'Rechten van het dier proclamatie' van deze belangengroep heeft: 'alle geboren dierlijk leven heeft recht op een dierwaardig bestaan.' Maar duidelijk is, dat ook het dier als schepping van God onze bescherming behoeft en dat dierenmarteling – óók én zélfs wanneer het in een religieus kader staat krachtddadige afkeuring behoeft. En dat hier naar de kant van regeringsinstanties, die gastarbeiders toelaten, ook verantwoordelijkheden liggen is zonneklaar.
v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen