Lange broeken en gedekte hoofden (1)

Drie brieven maar meerdere vragen
In het slot van de paar artikelen over het huwelijksformulier maakte ik al melding van een drietal brieven, dat op mijn bureau ligt, en wacht op beantwoording. Alle drie raken de vraag, overigens in verschillende situaties, wat we nu aanmoeten met het feit, dat meisjes uit 'onze gezinnen' nogal eens met lange broeken aan lopen en omgekeerd 'zonder wat op hun hoofd te hebben' in de kerk komen. 'k Heb eerst, toen brief nummer één daarover bij mij binnenkwam gedacht: 'ik schrijf maar even persoonlijk', maar u weet hoe het gaat, je wacht er dan even mee, en kort daarop kwam uit een geheel ander deel van ons lieve vaderland een volgend schrijven, met ongeveer dezelfde vragen. Toen uit een plaats in het midden van ons land een derde brief over een der beide onderwerpen werd ontvangen, veranderde ik van gedachten, en besloot in de pastorale rubriek maar eens een paar artikeltjes daarover te plegen. Want los van deze brieven kwamen er ook uit verschillende gemeenten nog enkele telefoontjes, hoe ik over deze zaken dacht. Ik beloofde toen binnenkort pastoraal er op in te gaan.

Een hachelijke onderneming?
Van te voren moet ik opmerken, dat ik wel geaarzeld heb erover te schrijven. De dingen liggen op dit terrein erg gevoelig bij velen onder ons. Het lijkt soms, of er niet rustig en eerlijk over gepraat mag en kan worden, men windt zich op, raakt bijzonder geëmotioneerd en er vallen harde woorden, er klinken verdenkingen en in zulk een sfeer kan men beter voorstellen het gesprek maar af te breken. Daar komt bij, dat de mogelijkheid duidelijk aanwezig is, dat je de een lang niet ver genoeg gaat en naar het besef van anderen veel te ver gaat. Je 'verdaagt' – dat is in die betekenis een woord, dat nogal eens in Katwijk gebruikt werd – gemakkelijk tussen wal en schip, en je bent in veler ogen maar 'een halfje'. Nu, wat ik ben, is helemaal niet belangrijk. Gelukkig is het oordeel niet aan mensen, wat beslissend is. Maar ik heb reden ook van u, lezers(essen) van de Waarheidsvriend, beter te denken! Dat blijkt zo vaak uit allerlei reakties op wat in deze rubriek al verscheen. Laat mij in enige artikeltjes maar eens hardop mogen denken, in de hoop, dat een of meerderen er zelf ook door aan het nadenken gezet worden. Wie weet, welke vruchten ervan ook in de praktijk uit kunnen voortkomen. Ik héb het laatste en beslissende woord niet, verdraagt u om te beginnen mij ook in deze. Wijlen ds. Zandt zei eens bij een bevestiging van een predikant: 'Gemeente, ik hoop, dat u hem wilt en kunt dragen, dat is al veel; verdragen, dat is meer; opdragen, dat is het meest.' Als het zo geschiedt, treffen we ook de juiste toon en zelfs als we op sommige punten verschilletjes hebben, doet dit aan wederzijds respect voor elkaar niets af.

Kort en goed
Het zou best kunnen zijn, dat een lezer(es) opmerkt 'maar dominee, waarom maakt ge het u zo moelijk'? Het is zo eenvoudig, het ene mag niet en het andere moet, punt, uit. Lange broeken, foei, geen sprake van, nooit en nergens! En gedekte hoofden: altijd en overal. Want dat staat in de Bijbel. Nu, om te beginnen moet het daarover allereerst gaan, denk ik, wat het Woord ons voorhoudt. Maar juist als dat tot ons spreekt, blijkt, dat de zaken, die aan de orde zijn, een achtergrond hebben en in ander licht komen te staan. En dan geloof ik niet, dat opgaat 'nooit en nergens' aan de ene kant; en evenmin anderzijds 'altijd en overal'. Neen, kort en goed is geen juist opschrift. Onder een schone schijn kunnen we verkeerde handelingen plegen.

W. Chr. Hovius, Apeldoorn

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen