Commentaar op de onderwijsbegroting

De Nederlandse Protestants Christelijke Schoolraad (N.P.C.S.), het overkoepelend orgaan van het protestants-christelijk onderwijs, heeft ook nu weer een commentaar geschreven op de onderwijsbegroting.
De kritiek op de onderwijsbegroting 1980 is niet mals. Enerzijds ontmoet de strijd van minister Pais met de minister van financiën om meer middelen respect, anderzijds stelt de N.P.C.S.: 'het verwerven van financiële middelen is één ding, een heldere visie hebben op de besteding ervan een ander'. Men vindt het onderwijsbeleid te weinig inspirerend. De huidige bewindslieden hebben te weinig zicht op de uiteindelijke strukturen van het onderwijs. Volgens de N.P.C.S. moet de overheid zich meer aktief opstellen, meer 'constructief onderwijsbeleid' voeren. Dat deed de vorige minister wel, zo lezen we tussen de regels door. De huidige minister vertraagt de middenschoolexperimenten, heeft geen duidelijk beeld van het toekomstig bestel en luistert te veel naar de onderwijsgevenden die helemaal niet zulke radicale hervormingen wensen.
Ik kan weinig waardering opbrengen voor dit N.P.C.S.-commentaar. Het had ook door de Partij v. d. Arbeid geschreven kunnen worden.
Geen woord over het feit dat de huidige bewindslieden de vrijheid van onderwijs respecteren (waardoor het bestaan van het christelijk onderwijs gewaarborgd is). Dit is toch een aangelegen punt dat bij de vorige minister niet in goede handen was. Van Kemenade wilde uiteindelijk de vrijheid van onderwijs gebruiken om zijn maatschappelijke visie te vertolken; levensbeschouwelijke verscheidenheid zou dan worden verscheidenheid in visie op de maatschappelijke waarden. Kortom, de geestelijke waarden, historisch zo belangrijk bij het stichten van scholen, zouden bij hem vertaald gaan worden in maatschappelijke waarden.
Dit ligt bij minister Pais anders. Maar hierover geen woord. Bovendien is een al te 'constructief' onderwijsbeleid van de overheid een gevaarlijke zaak. Wanneer de overheid het onderwijs gaat invullen dan is het met de vrijheid van onderwijs gedaan. Ook hierover in het commentaar geen woord.
Er zal begrip moeten zijn voor de schaarste aan financiële middelen. Terecht mag onderwijs in een samenleving een hoge prioriteit hebben. Het is niet de onaanzienlijkste taak van christelijke politiek, om hierop acht te slaan. Het komt niet altijd plezierig over wanneer de huidige minister de show steelt met akties, met arbeidsplaatsenplannen ect. en in het overleg een drammer blijkt die bovendien nog onplezierige maatregelen (ombuigingen zoals dat tegenwoordig heet) verstopt tussen de vele regels van de toelichting op de begroting.
Echter, de kritiek van dit commentaar is niet juist. Dan zijn er wel andere punten in het beleid te vinden die vanuit het christelijk onderwijs meer kritiek verdienen; zoals de afgod 'emancipatie van de vrouw' en andere specialiteiten.
De kerk is betrokken bij onderwijs en onderwijsbeleid. Het gaat immers ook om de jeugd der gemeente. De Reformatie heeft niet nagelaten de betekenis van het onderwijs te onderstrépen. Synodebesprekingen zijn eraan gewijd. Maar dan ging het om de geestelijke waarden. De zorg voor de geestelijke waarden blijkt helaas niet uit dit commentaar.

M. Bruggraaf, Krimpen aan den IJssel

n.a.v N.P.C.S.-commentaar op de onderwijsbegroting 1980.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen