Globaal bekeken

In het goed verzorgd oudejaarsnummer van het Reformatorisch Dagblad was er één moment in een negentien foto's tellende reportage van het wereld-politieke leven, dat een glimlach kon oproepen. Temidden van allerlei figuren uit de wereldpolitiek (de Sjah, Carter, Vorster, Sadat, Thatcher) stond - héél centraal - een foto van ir. H. van Rossum, lid van de driemansfractie van de SGP in ons parlement. Om het toch in het wat bredere verband van de internationale politiek te stellen ging het om de stem, die hij uitbracht bij de verkiezingen voor het Europees parlement. Toch alles net wat te mooi voor deze overigens zeer gewaardeerde parlementariër. Op deze wijze behoeft politieke identificatie (? ) toch geen gestalte te krijgen?

***

Van enkele zijden kwam reactie op wat enkele weken geleden in deze rubriek vermeld werd uit het blad Waarheid en Eenheid, waarin 'ene Dorothee' zich beklaagde over een door jongeren van Schrift en Getuigenis bijgewoonde 'lange bondsdienst' tijdens een jongerenweekend. Van de zijde van verontruste gereformeerden werd het kennelijk niet als plezierig ervaren, dat dit stukje in Waarheid en Eenheid was geplaatst. Eerlijk gezegd tillen wij aan zo'n stukje nu ook niet zó zwaar. De avondmaalsdienst in de bewuste bondsgemeente zal best wat langer dan normaal hebben geduurd. En wat één jongere schrijft behoeft niet model te staan voor een algemene opinie in een bepaalde kring. En bovendien: niemand is toch boven alle kritiek verheven? Het was daarom ook maar 'globaal bekeken'. Desalniettemin voldoen we graag aan het verzoek van de heer J.J.Rippen, voorzitter van 'Schriften Getuigenis', om bijgaande brief, gericht aan ondergetekende in ons blad op te nemen.

'Enkele weken geleden besprak U in één van Uw artikelen een verslag van een jeugdconferentie, die uitging van onze vereniging 'Schrift en Getuigenis'. De jongelui waren ter kerke gegaan in een 'Bondskerk' en in het verslag stond een kritische opmerking over de lengte van de dienst. U vond die opmerking niet prettig. Wij ook niet. Dit verslag was ongecorrigeerd naar de drukker gegaan, omdat het door zoekraken vertraagd was. Wilt U bovendien twee dingen daarbij bedenken nl. 1. dat het verslag door een jong meisje geschreven werd, die de dienst (avondmaalsdienst) lang vond en 2. dat de leiding toch een 'Bondskerk' had uitgezocht. Wij wilden zelf zulk een niet te belangrijke zaak even van commentaar voorzien, omdat we juist in deze tijd (Open Brief) de sfeer niet verstoord willen hebben.'

***

Zomaar een persoonlijke ervaring. Je bent samen terug van weg-geweest en wipt nog even een goed-ogend wegrestaurant binnen, één van de vele in Nederland, voor een kleine hap. Net gezeten hoor je door een dienster de dubbele naam van onze Verlosser - Jezus Christus-in ijdelheid uitspreken. Nog geen halve minuut later passeert een oude baas onze tafel en ziet op een afstandje twee jongelui elkaar met een weinig water bespatten, waarop hij zegt: 'je bent toch zeker al gedoopt in de naam van de Vader en de Zoon', eveneens uitgesproken in de sfeer van de spot. En nog géén minuut later hoor je aan een tafel vlak achter je de bede om eeuwige verdoemenis op grove wijze uitspreken.

* Nederland staat om zijn vloeken bekend. Hoe christelijker een natie was, hoe harder en luider het wellicht vloekt als de ontkerstening een feit wordt. Ik moest bij dit alles denken aan de felle tegenkanting, die de laatste maanden de Bond tegen het Vloeken in de politieke sfeer ondervindt als het gaat om subsidies. Literatuur, waar de vloek een algemeen verschijnsel is, heeft weinig moeite om gesubsidieerd te worden. Een Bond, die zich tegen het vloeken kéért, steeds meer. En dat terwijl het motto van de bond is: 'Spreek vrijmoedig over God' maar.... 'misbruik nooit Zijn Naam'. Een Bond die onze steun waard is!

***

In het blad Credo stond het volgende levenswaardige gedicht over 'een vakantie-herinnering'

Een reisgids kwam op weg een bijbel tegen,
ze zaten beide in een weekendtas.
De reisgids was een tikkeltje beduimeld,
de bijbel of hij pas gebonden was.

'Zeg', sprak de reisgids aarz'lend tot de bijbel
- en uit zijn stem klonk zachtjes een verwijt -
'jij blijft zo nieuw ondanks het vele reizen,
 terwijl ik bijna zienderogen slijt..

Ze moeten mij natuurlijk veel gebruiken
op mijn gegevens kun je altijd aan,
de mens zegt waar hij heen wil reizen
ik geef vertrek-en halteplaatsen aan'.

Toen sprak de bijbel en hij zuchtte even:
'Ik ben de mensen niet zo naar de zin.
'k Wijs wel de weg, maar, wat zij lastig vinden:
bij mij staan er geen aankomsttijden in!'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen