De Waarheidsvriend cookies

Voor optimale prestaties van de website gebruiken wij cookies. Overeenstemmig met de EU GDPR kunt u kiezen welke cookies u wilt toestaan.

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies

Noodzakelijke en wettelijk toegestane cookies zijn verplicht om de basisfunctionaliteit van De Waarheidsvriend te kunnen gebruiken.

Optionele cookies

Onderstaande cookies zijn optioneel, maar verbeteren uw ervaring van De Waarheidsvriend.

Bekijk het origineel

Globaal bekeken

Bekijk het origineel

+ Meer informatie

Globaal bekeken

5 minuten leestijd

In 'Diakonia', het orgaan van de Generale Diako-~ nale Raad, stond een vraaggesprek met ds. A. Romein, directielid van de Gereformeerde Sociale Academie in Ede, sinds kort voorzitter van de Generale Diakonale Raad. Uit dit vraaggesprek nemen we hieronder enkele punten over.

'U komt er altijd onverhuld voor uit dat u lid bent van de Gereformeerde Bond in de tiervormde kerk. Nu tieeft de Gereformeerde Bond voor verschillende werksoorten eigen organisaties, zoals de Gereformeerde Zendingsbond en de Hervormd-Gereformeerde Jeugdbond. Het diakonaat is echter ongedeeld, er is maar één diakonale raad. Wat betekent dat voor u?

Erg veel. U mag me best een onverhulde bonder noemen, maar ik ben in de eerste plaats hervormd. Als bonder wil ik ten dienste staan van de hele kerk. Ik vind het dan ook een uitdaging om de diakonale eenheid te bewaren. Het betekent wel dat je serieus rekening moet houden met de verschillende modaliteiten en opvattingen.

Vindt u dat de bonders voldoende inbreng hebben in het diakonaat?

Je kunt van een zekere achterstelling spreken. In ieder geval wordt dat zo ervaren. Ik vind ook dat de stem van de Gereformeerde Bond meer gehoord zou mogen worden. De hervormd-gereformeerden zouden meer verantwoordelijkheid moeten èn willen krijgen In de. verschillende raden. Ja, ook zelf willen hebben, want het verwijt dat ze zich zelf wat afzijdig houden is niet altijd onterecht.

l-lerkent de hervormd-gereformeerde diaken zich voldoende in het GDR-materiaal? Ik denk aan Diakonia, Globaal en dergelijke.

Ik ben bang van niet. Ik weet haast wel zeker dat menige diaken in een bohds-gemeente zich vanuit zijn geloofsopvattingen onvoldoende aangesproken voelt. Daar zou meer aandacht voor moeten zijn. Er is een spanning voelbaar, daar moeten we goed op letten.

Nu heb ik het idee dat de vertrekpunten van de modaliteiten wel verschillen, maar dat men binnen het diakonaat toch bij hetzelfde punt uitkomt Dat ervaar ik zelf anders. Ik wil proberen het zo duidelijk te maken. Als je het diakonale plan 'Teken van leven' leest, krijg je een beeld van een ellips met twee brandpunten - het ene punt is de gemeente, het andere de samenleving. De hervormd-gereformeerde gedachte laat zich uittekenen als een punt, de gemeente, met daar omheen een cirkel, de samenleving. Het anders zijn van de gemeente wordt sterker beleefd, dat kun je zien tot in de woordkeus.

Wat bedoelt u met anders zijn?

Dat laat zich goed illustreren met de boodschap van de profeten, door wiens monden God zegt: keer weder tot Mij. Dit zoeken naar de verbinding met het 'zo zegt de Heere' vind ik heel wezenlijk. Begrijpt u me goed, dat mag er nooit toe leiden dat je je terugtrekt in het louter bevindelijke, dat is de dood in de pot. Daar heb ik griezelige dingen van gezien. Maar de diepste nood is de zonde. Wanneer wij proberen nood te leningen, op alle manieren die maar nodig zijn, moeten we dat toch doen vanuit het verlangen om weer bij de Heere God onder dak te komen. Soms kun je jarenlang niet meer doen dan de daad, maar daarna... Laten we ook niet vergeten dat diakonaat een stukje kerkewerk is naast pastoraat en apostolaat. We moeten er erg voorzichtig mee zijn om al teveel over de diakonale gemeente te spreken. Als de eenheid van de ambten wordt verbroken, krijgen we scheefgroei.'

De nieuwe voorzitter van de G.D.R. wensen we op deze plaats ook wijsheid toe in het vervullen van deze belangrijke taak.

De bisschoppensynode in Rome is voorbij. De progressieve rooms-katholieken zijn teleurgesteld. De aanhangers van bisschop Gijsen voelen zich niet bepaald ongelukkig. Als reformatorische christenen volgen we dit gebeuren op afstand, in zoverre, dat bisschop Gijsen het oude Rome vertegenwoordigt, dat ooit het anathema, het 'vervloekt', uitsprak over het wezenlijke van de Reformatie (de rechtvaardiging van de goddeloze) en dat de progressievere Nederlandse bisschoppen best nieuwe wegen willen inslaan maar bepaald ook niet in de traditie van de Reformatie staan.

Wat intussen opvalt is - en ik denk dat dat4ypisch roomse is - dat de Rooms-Katholieke Kerk, dit in tegenstelling tot de reformatorische kerk(en), er altijd weer in slaagt de eenheid te bewaren. Tegenstellingen als die er in Nederland tussen de bisschoppen bestaan zouden i-n andere kerken allang kerksplitsend hebben gewerkt. In de Rooms-Katholieke Kerk gebeurt dat niet. Als het er op aan komt sluit de Paus de gelederen. En dat is dan kennelijk wèl weer helemaal rooms, leder - progressief of conservatief - buigt voor het gezag van de Paus. Daarmee is het wezenlijke verschil met de reformatie, waarin alleen de Schrift gezag heeft, volledig gegeven.

Tenslotte in deze rubriek een stukje uit Hervormd Utrecht, waarin ds. M. Groehenber in zijn rubriek 'Zin en onzin uit de kerk' schrijft over verrechtsing van de (onze) kerk.

'... de kerk wordt rechtser, als men denkt aan de grotere en groeiende invloed van de Gereformeerde Bond in onze kerk, maar van verzwakking van andere stromingen. Die verzwakking kun je betreuren, maar je moet die niet aan anderen verwijten, maar aan jezelf. Als jij je plaats leeg laat, dan gaan anderen daar zitten. Die gaan niet op jouw plaats zitten, zodat je kunt zeggen: ze verdringen me! Nee, die gaan op een lege plaats zitten. Zo is het gegaan in menige gemeente, die van ouds vrijzinnig was of heette. Meri kwam slecht of helemaal niet meer in de kerk. l\/len wilde geen ambten bekleden in de kerk. Men wilde niet ongodsdienstig zijn, maar het zat niet in het kerk gaan. Je ging alleen maar als je er echt behoefte aan had. l\/laar daarmee schiep men een vacuum, een leegte, en leegten blijven niet leeg, maar' worden opgevuld. Niet omdat anderen zo heerszuchtig of activitisch zijn, maar omdat men het zelf in feite laat afweten. Elke stroming die daarmee te maken krijgt, moet , zelfkritiek gaan oefenen, en niet de onlustgevoelens tegen anderen gaan spuien...'

Ongetwijfeld een woord ter bezinning.

V. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Bekijk de hele uitgave van donderdag 7 februari 1980

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's

Globaal bekeken

Bekijk de hele uitgave van donderdag 7 februari 1980

De Waarheidsvriend | 12 Pagina's