Globaal bekeken

In de Havenloods, een advertentieblad voor Rotterdam e.o., stond het volgende bericht:

‘Over de vraag wat linkse televisie is en of die in Nederland sowieso wel bestaat organiseert het NIVON volgende week woensdag 20 februari een informatie-en discussiebijeenkomst Een aantal mensen is gevraagd om vanuit verschillende Invalshoeken het thema 'linkse televisie' te benaderen. Medewerking is toegezegd door de VARA, VPRO en IKON, maar ook door onder andere Hans Keiler, voormalig direkteur van de VPRO-televisie en nu werkzaam bij de Rotterdamse Kunststichting. Er zal vanaf 20.00 uur gepraat worden over wat linkse televisie is, met welk doel linkse programma's gemaakt worden en op welke mensen men zich richt'

Niemand behoeft voortaan de I(nter) K(erkelijke) O(mroep) N(ederland) meer het etiket 'links' op te plakken. Dat doet de IKON, blijkens dit bericht, zichzelf wel. Kunnen de kerken gedogen dat deze identificatie van een kerkelijke omroep en zó dus van de kerken zélf met politiek-links voortgaat? De IKON blijft provoceren, alle kerkelijk geklaag ten spijt. Is het niet met geruchtmakende uitzendingen over de Bhagwan-sekte, met mensvernederende groepstrainingen, zonder bijbels correctief, dan wel met dit soort positie-keuzen.

***

Dr. F. de Graaft, hervormd perdikant te Hattem, zegt in een interview in Patrimonum enkele behartigenswaardige dingen over de groepstrainingen, waarin de mens - om zo te zeggen - binnenste buiten gekeerd wordt om te genezen van zijn of haar complexen.

De methode van de groepstraining grijpt als een olievlek om zich heen. Reden te over om naar de waarschuwend-kritische stem van dr. F. de Graaft te luisteren.

‘In onze maatschappij is een leegte gekomen en in die leegte is plaats voor iets anders.

Had b.v. in de Middeleeuwen iemand lijden, dan was dit een teken. Hij of zij herinnerde hen die gezond waren aan hun vergankelijkheid en hun eigen broosheid.

Zij waren wegwijzers naar de eeuwigheid. De lijdenden waren niet gefrustreerd, maar waren getuigen van de waarheid, dat de mens verloren was. (...)

De methoden van vroeger doen het niet meer, meent men, en nu gaat men zijn hulp zoeken bij de psychologen. In het gunstigste geval doet men dat om op deze wijze nog de mogelijkheid te openen tot het komen van een doorbraak van de genade en vindt er een werkelijke persoonlijke ontmoeting plaats. Helaas moeten wij constateren, dat men deze trainingen nogal eens gebruikt om wat er nog aan theologie in het pastoraat over is, op te ruimen. Het gevaar is nl. groot, dat de methoden die nu toegepast worden niet te verbinden zijn met het Evangelie.

De grond van alle geloof wortelt in de liefde. Het is het besef van eerbied voor God en eerbied voor de medemens. De mens moet in zijn persoonlijkheid geëerbiedigd worden. Bij groepstrainingen wordt de persoon in kwestie gevraagd helemaal eerlijk te zijn en bij dat helemaal eerlijk zijn gaat zijn geheim weg. Ook gaat de trainer grof met zijn 'patiënten' om, de persoonlijkheid wordt geschonden.

Het wegwerpen van de eerbied voor de naaste roept boze machten op. Ik wil er wel bij opmerken, dat die machten kunnen worden opgeroepen zonder dat men er erg in heeft. Welnu, ik ben bang voor de gevolgen die een klinische pastorale trainig voor iemand die het ondergaan heeft kan hebben meestal na jaren. Het aanvankelijk enthousiasme slaat om in een desolate toestand.

Waarom moet het oude pastoraat weg en de traditionele zielzorg? De band met de traditie moet doorgesneden worden. Het is duidelijk, dat gebrek aan traditie de mens brengt in een niemandsland.

***

In het kerkblad voor Delft stond het volgende 'gebed van een predikant':

'k Vraag niet, mijn God, om schoon gewelfde kerken,
een ruisend orgel, dat 'k Uw Woord bedien.
Ik smeek alleen, dat - waar mijn stem de tolk is van Uw boodschap -
men Christus Zelf mag zien.

'k Vraag niet, dat in 't gebouw waarin ik predik,
geen plaats blijft onbezet, geen staanplaats vrij,
ik smeek alleen, dat - waar mijn stem de tolk is van Uw boodschap -
zij Christus brengt nabij.

Ik vraag niet, dat men luid mijn lof trompette,
in grote druk mijn naam valle in het oog,
ik smeek alleen, dat - waar mijn stem de tolk is van Uw boodschap -
zij Christus tot de harten brengen moog!

***

Het Reformatonsch Dagblad heeft een rubriek Vergadervaria. Daarin staan politieke samenkomsten en (kennelijke) kerkdiensten kris kras door elkaar. Zelfs zondagse kerkdiensten komen erin voor. Zo werd aangekondigd, dat zondag 10 fe­bruari ll. ds. Tj. de Jong twee maal voorging in de hervormde gemeente van Poortvliet. Het betrof hier dus - zo zou men denken - een zondagse vergadering. Me dunkt dat het tijd wordt dat het R.D. óf een andere naam kiest voor deze rubriek óf een beter opnamebeleid ten deze gaat voeren.

Rest natuurlijk wel de vraag welk oogmerk erachter zit als men zulke berichten doorgeeft, terwijl er al een pagina-grote aankondiging van kerkdiensten is. Wie wil men ermee bereiken? De eigen gemeenteleden bereikt men toch via het kerkblad? Wordt de 'streek' zo opgeroepen om 's zondags de auto te pakken om elders te gaan kerken?

Er worden ook in 'orthodox' hetende kringen merkwaardige dingen gedaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen