Maar Hij ging weg

Wat ligt Nazareth daar lieflijk en vredig in de heuvels van Galilea. Ongestoord, vrijwel door niemand opgemerkt. Zo gering in aanzien, dat Nathanaël verwonderd vraagt: Kan uit Nazareth iets goeds zijn? Zo klein en gering ook, dat wij ons afvragen: Kan daaruit ook iets kwaads zijn?

Echter, dit Schriftgedeelte laat een ontdekkend licht vallen op dat kleine dorp, ja op ons aller hart.

Nazareth is spiegel van het leven en werken van de Christus. Van een leven, dat lijden is. Hoe komt hier openbaar, dat Hij de ganse tijd Zijns levens op de aarde de toorn Gods tegen de zonde gedragen heeft. Hij is gekomen tot het Zijne, en de Zijnen hebben Hem niet aangenomen. Want Hij is niet zoals zij willen en Zijn weg is niet naar hun wens.

Nazareth, het dorp waar Hij is opgegroeid, waar Hij ook is opgegaan naar de synagoge. Ook nu gaat Hij daarheen. Want daar in de Schriften vindt Hij Zichzelf als de Beloofde. Zie Nazareth, de Leraar van God gezonden komt tot u. Hoe Hij leert? Door de Schriften te openen. Daaruit laat Hij zien Wie Hij is en wat Zijn weg is. Mag Hij zo ook uw Leermeester zijn? Bent u al op school bij Hem? In de opening der Schriften wil Hij Zich aan u bekend maken.

Zie, Hij doet wat elke volwassen Israëliet doen mag in de synagoge: lezen uit en spreken over de Schriften. Hij leest Jesaja 61. De ogen van allen zijn op Hem gericht. Wat zal Hij gaan zeggen, ja meer nog, wat zal Hij gaan doen? Dan ziet Hij hén in de ogen. Hij weet hun wensen, kent hun idealen. Maar Hij is niet de vervulling van hun en onze wensen, maar de vervulling van de Schriften. Jesaja 61 is het getuigenis aangaande Hemzelf. Wonderen los van dat Woord zijn niet verkrijgbaar.

Heden, zo begint Hij te zeggen, is deze Schrift in uw oren vervuld. Hij is gekomen om armen het Evangelie te verkondigen, mensen die alleen hun hand maar op kunnen houden. Hij is gekomen om gebrokenen van hart te helen, om de deuren van de gevangenis te openen, ja om te prediken en uit te roepen het jaar van het welbehagen des Heeren. Hij is de vervulling van het jubeljaar, dat elke 50 jaar gevierd had moeten worden. In Hem wordt het afgekondigd. Het jaar, waarin het niet is desgenen die hoopt, noch desgenen die wil, maar des ontfermenden Gods. Leven wij, leeft u in dat nieuwe jaar? Dat jaar, die dag der zaligheid duurt nog voort. Heden worden in Christus woorden van leven ook tot u gesproken. Mag Hij dan de Christus der Schriften voor u zijn? Hoort uit Zijn mond hoe het er met u voor staat en waartoe Hij gekomen is. Voor mensen met een hele last op de schouder. Niet alleen allerlei plagen of ziekten, ook dat, maar ook hun zonden.

Zijn ze u ontdekt? Door het Woord dat ze aanwijst. Zodat je er niet mee verder kunt. Hoe onmogelijk is het om de gevangenis van binnenuit open te breken! Hoe komen we er uit? Alleen doordat Hij er in kwam. De Gezalfde Gods. Die arm werd om u rijk te maken. Die gebonden werd om u vrij te maken. Zó heeft Hij deze Schrift vervuld! Het klinkt nog heden in uw oren. Hoort en uw ziel zal leven. Wat vindt Nazareth van die prediking? Is dit nieuwe jaar hen aangenaam? Is de synagoge een armenhuis?

Nazareth vindt het mooi. Wat een aangename woorden. Ze bewonderen Hem. Wat een begenadigd spreker. En nog wel uit hen voortgekomen. En zij zeiden: Is Deze niet de Zoon van Jozef? Daarin ligt bewondering, maar ook... afstand. Hij heeft de profetie mooi uitgelegd, maar het 'Ik voor u gekomen daar gij anders...' dat horen ze niet. Hij blijft van hen. Hij is toch van Jozef? En zij blijven zichzelf in hun dorpstrots en hoogmoed. Bewondering, jawel, maar zonder verwondering en verslagenheid die doet zeggen: 'Heere, zijt Gij tot óns gekomen? '

De stemming slaat om! Dat gebeurt meer met bewondering. Bewondering ligt vlak naast verguizing. Ze moet gevoed en gestreeld worden en vraagt steeds iets nieuws. Hij spreekt mooi, maar waarom doet Hij niets? Laat Hij een teken doen als in Kapernaüm. Laat Hij het aanzien van het dorp, ja van Galilea omhoog brengen. Het werd trouwens wel tijd dat Hij tot hen kwam. Ze zullen Hem eren, als Hij het hen doet!

En wij? Is ons hart ook niet vervuld van deze gedachten? Wat zoeken wij bij de Heere, bij Zijn dienst? Ach, uit onszelf altijd zelfbevestiging. Onze belangen moeten gehandhaafd, onze voorrechten ontzien en wij roven de eer van God. Wij weten ons wel een evangelie en een Christus naar eigen smaak te maken op ware, of liever onware, grootte van ons leven en van ons dorp. En hoe beluisteren we het gepredikte Woord? Alleen tot bevestiging van wat wij hebben, denken en voelen? Dat is: op afstand. Zonder arm te worden voor God. Het zal niet goed met ons zijn, als we deze ergernis nooit gevoeld hebben. Want willen wij God hebben en Zijn Christus dan moeten wij afstand doen van het eigene en Hem als arme zondaren op Zijn Woord geloven. Maar dit verslagen hart is in Nazareth geen vrucht der prediking. Eerst zien, eerst een teken, eerst, wij. En zo leven er velen. U ook misschien wel doordat u wilt, dat de Heere in de weg van uw bekering eerst u verhoogt door een teken of ervaring, eer u Hem verhoogt door Zijn Woord voor armen en ellendigen waarheid te achten?

De Heere Christus doorziet de wensen en verlangens. Zijn hart vult Zich met verdriet en toorn. Dit is lijden voor Hem. Dan spreekt Hij uit wat in hen leeft: Geneesheer, genees uzelf, uw vaderstad. Doe bij ons wat Ge elders deed. Maar Hij is niet gekomen voor het gezamenlijk plaatselijk belang, maar voor het groot belang der zaligheid. Als Profeet is Hij niét van hen, maar van God. Hoe erg dan, dat juist zij niet horen willen, die het dichtst bij Hem staan. Bij wie Hij Kind aan huis is geweest. Ontdekkend woord voor ons die week in week uit kind aan huis zijn bij Hem, wanneer de Schriften worden geopend.

Welnu, als zij zich gepasseerd achten, zullen zij gepasseerd worden. En weer is er een heden, maar nu van de toorn Gods over allen die Zijn Gezalfde verwerpen. Heden moet Ik aan uw huis voorbijgaan. Ging Elia niet naar Sarepta Sidonis? Werd Naäman de Syriër niet gereinigd? Hoeveel weduwen en melaatsen waren er niet in Israël? Maar de Heere ging hen voorbij. En zo gaat Hij allen, die zichzelf genoeg zijn voorbij.

Deze dingen horend, ergeren de bewoners van Nazareth zich boven mate. Ze grijpen Hem en sleuren Hem mee om Hem van de steilte, waarop Nazareth gebouwd is af te werpen. Maar Hij, door het midden van hen doorgegaan zijnde, ging weg. Zijn ure is nog niet gekomen. Toch nog een teken voor hen, maar ten kwade, ten afscheid. En Hij daalde af naar Kapernaüm, naar het land van Nafthali en Zebulon, het Galilea der heidenen. En zij versloegen zich over Zijn leer. Het volk dat in duisternis wandelt zal een groot licht zien.

Kom ga Hem achterna, de weg naar beneden, de weg van het kruis. Blijf niet achter in Nazareth, daar is het minder lieflijk en vredig dan het lijkt. Hij komt daar ook niet meer terug. Want waar Hij geen Zaligmaker kan zijn van een arm en ellendig volk, maar de trekken moet dragen van onze idealen en verlangens, daar is het oordeel.

Welzalig zij, die naar Zijn reine leer, in Hem hun heil, hun hoogst geluk beschouwen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen