Gezinsvorming een geloofszaak (2)

‘Waarom zou ik in deze wereld van haat en terreur, een wereld die op zijn einde loopt, die onze jeugd alleen een verschrikkelijke toekomst te bieden heeft, nog kinderen op de wereld schoppen?' Een veel gehoord argument, ook van kerkmensen. Mijn vraag: Is die haat en terreur voor ons ook iets verbijsterends, iets overrompelends als een dief in de nacht, of waren we niet gewaarschuwd, niet voorbereid vanuit Gods Woord ('oorlogen en geruchten van oorlogen')?
Is het einde van de wereld voor ons en onze kinderen ook iets afschrikwekkends of stemmen wij in met de Heidelberger Catechismus, die vraagt: Wat troost u de wederkomst van Christus? (vraag 52). Gezinsvorming, een geloofszaak.

‘De wereld is al zo vol, ik heb met twee kinderen mijn plicht gedaan, meewerken aan overbevolking vind ik verder onverantwoord'. Een motief dat klinkt als een stuk sociale bewogenheid. Voor velen echter een kreet om de bewogenheid met hun eigen idealen toe te dekken. Is de overbevolking in ons land een reëel probleem, vergeleken bij andere delen van de wereld? We waren er blijkbaar aan gewend, want we komen steeds meer in de problemen met het dalende geboortecijfer (onderwijs, bejaardenzorg enz.). Mijn vraag aan alle christenen: lijdt Gods koninkrijk ook al aan overbevolking, of gaan we er al niet meer van uit dat onze kinderen daar bij in te delen vallen? Gezinsvorming, een kenmerk van geloof.
 

'Als christen-ouders valt het niet mee om in deze wereld je kinderen in de rechte sporen te houden. Waar er vroeger een sociale controle was op het gedrag van de jeugd, sta je nu als ouders alleen als je je kinderen een christelijke opvoeding wilt geven. Daarom kost het opvoeden van 3 kinderen tegenwoordig meer energie dan 9 kinderen vroeger!'

Ik vind dat persoonlijk een reëel motief. Toen ik vroeger als kwajongen buiten het bereik van mijn ouders verkeerde streken wilde uithalen, werd ik door andere mensen wel op mijn vingers getikt. Er was een jaar of 15 geleden onder de gehele bevolking een veel duidelijker normbesef. Wat mijn ouders verkeerd vonden, vonden de meeste mensen uit het dorp verkeerd, dus je kwam als kwajongen niet aan je trekken.

Dat is tegenwoordig wel anders. Alles wat christenouders verbieden, is algemeen geoorloofd. Alles wat christenouders graag willen bevorderen, wordt als bekrompen afgedaan.

En toch, mijn vraag: Hoe heb je als christenouders het beste greep op je kinderen, in een twee-kinderen-gezin of in een groter gezin? Mijn ervaring is dat juist de kinderen uit het kleine 'modale' gezin de gezelligheid elders zoeken, dat wil zeggen in grotere gezinnen! Toch iets om over na te denken.

'Luister eens, dokter, ik word met drie kinderen al voor a-sociaal uitgemaakt, ik wil even rust, misschien wel voorgoed, ik kan er niet meer tegen, tegen die buurpraatjes'. Eveneens een niet uitzonderlijk geluid. De sociale druk neemt toe. We worden bang een buitenbeentje te worden. Dat willen we niet, en daarom... Ik kan dit vanuit de praktijk heel goed invoelen. Mensen, die vrij snel achter elkaar een paar kinderen krijgen, worden het mikpunt van laster en spot. Het kan een reëel stuk lijden betekenen in deze tijd. Ze zouden 'als konijnen' leven, dat wordt dan gezegd door mensen die zelf aan de pil zijn en vaak meer het leven in het dierenrijk benaderen dan de mensen in kwestie.

We zullen als christenen steeds minder bang moeten worden om een buitenbeentje te worden. We moeten de moed eens krijgen om de lasteraars van repliek te dienen: 'Wat is hun alternatief? Als we tijd van leven hebben, spreken we elkaar over 10 of 20 jaar nog eens over onze kinderen'. Zo'n antwoord moeten we durven geven.

Wat ik tegenwoordig regelmatig tegenkom in de praktijk is, dat moeders die bewust voor 2 kinderen hebben gekozen daar binnen plm. 10 jaar spijt van krijgen. Maar ja, als de jongste 10 jaar is durven ze niet meer 'opnieuw' te beginnen. Ze voelen zich vroeg oud en weten met hun tijd eigenlijk geen raad, uitgezonderd degenen die een baan hebben. Maar zelfs in deze geëmancipeerde maatschappij wil lang niet iedere vrouw buitenshuis gaan werken, als haar kinderen echter 12 en 10 jaar oud worden en beiden op school zitten zijn ze haast verplicht(!) om een baantje te zoeken, wil haar leven niet verzanden in sleur en verveling.

Wat is nu eigenlijk a-sociaal? Zijn grote gezinnen a-sociaal omdat ze teren op de maatschappij? Omdat ze alle woonruimte voor zich opeisen? Ik snap dat nooit. Ik denk dat men dit woord in de mond heeft genomen omdat a-sociale gezinnen vaak groot waren en nog zijn, maar omgekeerd is een groot gezin daarom nog niet a-sociaal.

Persoonlijk vmd ik de ouders van het bewust klein gehouden gezin a-socialer, moeder werkt vaak (bevordering werkloosheid), schoolkinderen zijn er haast niet (bevordering werkloosheid binnen het onderwijs, later juist weer tekort aan krachten in de verzorgende sector). Wat nog belangrijker is: binnen het kleine gezin leert men vaak niet goed met elkaar om te gaan, door uithuizigheid van ouders of door leeftijdsverschil tussen de kinderen. Er wordt op die manier weinig sociaal gevoel aangekweekt. Over a-sociaal gesproken!

Als reactie op vorige artikelen ontving ik een brief van een moeder die in verwachting was van haar tiende kind. Zonder anderen voor te schrijven, wat ze zelf als haar opdracht zag, wees ze op enkele Bijbelse voorbeelden van grote gezinnen (Job, Isaï) en op het feit dat de Israëlieten door de woestijn heen moesten, ons tot voorbeeld. Ik vond het een moedige brief, waaruit veel geloof sprak. Gezinsvorming, een geloofszaak.

Wil dat zeggen, dat een groot gezin wijst op een groot geloof? Dat zij verre. Ik denk daarbij aan de man en vader, die onder het motto 'in de veelheid der onderdanen is des konings heerlijkheid' kind op kind verwekte, uiteindelijk aan het hoofd des tafels (waaromheen inmiddels 12 kinderen zaten) bad, of er ook maar ééntje bij mocht zijn die behouden zou mogen worden. Het was dus geen veelheid van onderdanen, maar het als in een loterij: hoe méér loten, hoe meer kans op de honderdduizend!

Twaalf kinderen onder een vroom motto, maar puur ongelovig, geen goede gedachten van God.

Nee, we hebben, als God ons daartoe de gaven geeft, onze gezinnen zodanig op te bouwen, 'opdat er niet ééntje verloren zou gaan'. Daarom geldt het vooral t.a.v. de gezinsvorming: 'Zoek eerst het Koninkrijk van God en ook al déze dingen zullen u toegeworpen worden!'

Dit artikel is door een dokter geschreven, maar had het ook niet door een dominee geschreven kunnen zijn? Dit artikel is ontstaan uit de voorgaande. Men trekt uit de vorige artikelen gemakkelijk vérgaande conclusies, dat blijkt uit reakties. Ik zou het licht op groen gezet hebben, zo schreef er één. Deze broeder heeft de artikelen goed gelezen, dat is duidelijk, maar kijkt hij ook wel eens om zich heen? Wat is de gemiddelde gezinsgrootte in zijn kerkelijke gemeente? In de praktijk staan namelijk bijna alle lichten al op groen! En vanuit dat gegeven ben ik gaan schrijven. Ik heb geprobeerd in het 'groene bos' een ethische grens te leggen (de conceptie), maar met ethische grenzen is nog niet alles gezegd. Dat wilde vooral dit artikel duidelijk maken. Gezinsbeheersing laat zich gemakkelijk in negatieve zin uitleggen, in de zin van beperking. Daar komt het bij de huidige gang van zaken inderdaad voor een groot deel op neer, maar men zal dat toch niet op een egoïstische wijze mogen doen. Het zal moeten gebeuren 'met open vensters naar God'. Het God dienen of God niet dienen valt niet samen met niet of wel toepassen van anticonceptieve methoden of middelen. Nee, men kan mét methoden God dienen en zonder methoden God niet dienen. Die mogelijkheid is levensgroot aanwezig, dat leert de praktijk. Dit artikel geeft daarvan een kleine indruk.

Als men zegt, dat dit alles theologisch beter onderbouwd moet worden, dan zeg ik: volgaarne zeer!

De monteur wacht op aflossing, hij ging in deze zijn boekje te buiten, hij geeft het stuur graag in handen van een goede chauffeur. Volgende keer: Onze jeugd en de pil!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen