Globaal bekeken

Telkens weer bereiken ons in het Westen berichten over christenen achter het IJzeren gordijn, die vanwege hun overtuiging gevangen worden gezet. De Stichting Comité Vladimir Boekovski zond een noodkreet voor hulp aan verdrukten uit, naar aanleiding van de arrestatie van Tatjana Michailovna Velikanova in Rusland. Ze is naaste medewerkster van prof. A. Sacharov en was tal van mensen, die om hun overtuiging gediscrimineerd werden tot grote steun. Op herhaaldelijke verzoeken om te emigreren weigerde ze in te gaan: 'En wie zal er dan hier blijven? Wij zijn verantwoordelijk voor alles wat er in het land gebeurt en ik wil me niet aan de verantwoordelijkheid onttrekken'.

Uit de 'noodkreet', geschreven door twee dochters, een zoon en een schoonzoon het volgende:

'Een groot verdriet heeft ons gezin getroffen. Onze moeder, de oma van onze kinderen, Tatjana Michailovna Velikanova, is gearresteerd.

Op 1 november 1979 's morgens vroeg toen wij nog allemaal sliepen, werd er gebeld. Vijf medewerkers van de KGB - onder wie één vrouw - haalden ons uit bed en bevolen ons dadelijk aan te kleden. 'U gaat met ons mee!' zei de aanvoerder tegen onze moeder. In antwoord op ons verzoek om een arrestatiebevel te laten zien of uit te leggen wat er aan de hand was, kregen we te horen: 'We geven geen verklaring. Denkt u maar dat het willekeur van onze kant is'. Ze stonden ons ook niet toe onze vrienden te telefoneren. 'Als we weg zijn', zei de aanvoerder, 'kunt u dit doorgeven aan de buitenlandse correspondenten, dan mogen ze het daarginds van de daken schreeuwen.' En tegen moeder zei hij: Burgeres Velikanova, als u niet goedschiks meegaat, draaien we uw armen om en nemen u met geweld mee'. Moeder verzette zich niet. Wij deden een verschoning en warme kleren in een koffertje. Het afscheid was kort, bijna zonder woorden.

Toen ze moeder meegenomen hadden, begon de huiszoeking die 9 uur heeft geduurd. De agenten van de KGB zochten de hele woning door naar anti-sovjetdocumenten. Ze namen alle met de hand of de machine geschreven teksten mee, persoonlijke brieven, blocnotes en in het Westen uitgegeven boeken en tijdschriften. Met onverholen ijver wierpen de huiszoekers zich op ieder papiertje in de hoop een samenzwering op spoor te komen. Maar het waren openlijke protestbrieven tegen de schending van de burgerrechten in de Sovjetunie, stapels 'Kronieken van de lopende gebeurtenissen', gewijd aan hetzelfde thema, persoonlijke brieven van politieke gevangenen en hun familieleden met verzoeken om hulp. Zoals bekend, noemt men dat in ons land juist 'antisovjet', 'bewuste laster' en 'ondermijnende literatuur'. Later hoorden wij dat moeder was overgebracht naar de Lefortovogevangenis van de KGB. Tot nu toe heeft men ons niet willen zeggen, waarvan moeder beschuldigd wordt, hoe het met haar gaat en wanneer wij haar kunnen zien. Op alle telefonische verzoeken volgt de categorische weigering om formele opheldering te geven. 'Ze heeft zich schuldig gemaakt aan een misdrijf tegen de staat', zegt de rechter van instructie, die haar zaak in behandeling heeft (...).'

***

In het Engelstalige blad The World' (Berlijn), een blad dat nieuws en commentaar geeft aangaande zaken betreffende 'religie en mensenrechten', wordt de arrestatie vermeld van Nicolai Goretoi, één van de leiders van de Pinkstergemeenten in de USSR, op 13 december 1979. Hij is vader van elf kinderen en leidt een gemeente van 550 leden. In dit bericht wordt vermeld, dat ongeveer 30.000 leden van de Pinkstergemeenten in de Sovjet Unie een verzoek hebben ingediend om te mogen emigreren. Omdat Goretoi bij Carter, Brezjnev en bij de commissie van de VN voor mensenrechten zich heeft ingezet voor die mensen, die willen emigreren, is hij kennelijk gevangen genomen. Een bericht als dit laat zien dat - in tegenstelling tot wat mevr. Velikovina wil: in het land blijven! - er óók christenen zijn, die het land uit willen. Maar hóé dan ook: al deze berichten maken wel duidelijk hoe moeilijk de positie van de christenen onder een totalitair regime als in Rusland is.

***

De Stichting 'Hulp Oost Europa', een hervormdgereformeerde stichting, verzorgt een kaartenactie voor Oost-Europa. De Predikantsvrouwenconcio heeft daarbij aangesloten door een brief te sturen aan de leden. We laten deze brief hieronder volgen om zo ook breder voor deze kaartenactie voor vervolgde broeders en zusters achter het ijzeren gordijn aandacht te vragen.

'Hierbij zendt de predikantsvrouwenconcio u een Paasgroet.

Het lijkt ons een goed idee om bij deze groet een kaart plus adres te sturen, die u kunt verzenden naar een vervolgde broeder of zuster in Rusland. Bij het versturen van deze Paasgroet naar Rusland is het volgende van belang:

1e. Het is bekend, dat goed leesbare kaarten vrijwel altijd aankomen op de plaats van bestemming.
2e. De kaarten moeten in een gesloten enveloppe verzonden worden.
3e. Het betekent ontzettend veel voor hen als ze weten, dat mensen in de vrijheid voor hen bidden of van hen afweten. U hoeft niet bang te zijn dat voor de gevangenen represailles zullen volgen van de zijde van de gevangenisautoriteiten op de post uit het westen.
4e. Het is de uitdrukkelijke wens van de christenen om post te ontvangen. Het is bovendien bekend, dat de autoriteiten in deze landen gevoelig zijn voor publiciteit. Zij weten dan dat de gevangenen met name bekend zijn en de behandeling wordt soms beter.

Het staat u uiteraard vrij om wél of géén afzender te vermelden. De mogelijkheid bestaat, dat u bericht terug krijgt.

5e. De tekst achter op de kaart, in het russisch luidt: Wij hebben u lief, broeders en bidden voor u. De Heere hoort het gebed van hen, die Hem aanroepen.

6e. Frankeer uw enveloppen met f 0, 80.

7e. Wij hopen, dat u binnen de kring van uw familieleden bekendheid zult geven aan het lot van de vervolgden. Wilt u kaarten bestellen, dan volgt hier het adres: Johan Westland, Wilde Zwaan 50 3752 KE Bunschoten Tel. 03499-2666.

Het volgende adres is aan de brief toegevoegd voor het zenden van een kaart:

Br. Benis Evdokimov Leningrad, Ul. Burtzewa 19, Kv. 120 Sowjet-Unie

***

Op onbevangen wijze discussieert de vrijgemaakt gereformeerde ds. D(ouwe) van Dijk (meer dan negentig jaar oud) met de eveneens vrijgemaakt-gereformeerde prof. dr. J. Douma, t.w. in de Gereformeerde Kerkbode (Vrijgemaakt-gereformeerd kerkblad voor Groningen, Friesland en Drenthe) over de kwestie van samenwerking van vrijgemaakt-gereformeerden met anderen. Prof. Douma ziet er - zegt ds. Van Dijk - geen bezwaar in voor de EO te spreken (ds. Van Dijk had n.l. bezwaar tegen EO-apparatuur op de Schooldag van de vrijgemaakten in Kampen) en wil best samen met hervormden verzoeken doen toekomen aan de overheid en wil ook ineenschuiving van candidatenlijsten (van SGP en GPV, - vdG) bij Europese verkiezingen. Ds. Van Dijk:

'Prof. Douma meent, dat men deze 'samenwerking' ken en moet aanvaarden, omdat men op deze manier op een bepaald ogenblik, een zeker voordeel kan behalen; men kan op deze manier misschien iemand door het Evangelie bereiken, die het anders niet zou horen, men kan daardoor misschien een zetel winnen of voor eigen partij, of ook voor een partij, die heel dichtbij ons staat, en die anders ten deel zou vallen aan een redicaal, ongelovige partij.

Ik ben daartegen, omdat op deze manier het besef, dat voor het behoud van zondaren, en voor de heerschappij van het Woord in héél het leven, de Kerk, die zich volledig houdt aan Schrift en Belijdenis, onontbeerlijk is, ondermijnd wordt, zodat, al zou dan voor een ogenblik enige winst worden behaald, de schade, die daardoor wordt bewerkt, veel groter zal zijn.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen