Globaal bekeken

Via ds. A. de Haan (Raad van de Zending, Oegstgeest), ontvingen we een stuk van R. A. Levisson over problemen in Haifa (Israël) die op originele wijze worden opgelost. Uit het uitvoerige stuk lichten we twee belangrijke passages:

'In bepaalde opzichten is de Universiteit van Haifa anders dan de andere universiteiten van Israël. Dat komt o. a. omdat 30 % van de studenten daar tot de Arabische bevolking behoort. 'Haifa' is een sociaal sterk geëngageerde universiteit. Er bestaan in Israël, ondanks alle eerlijke pogingen tot verbetering, nog steeds sociale kloven. Die gelden in het bijzonder de afstand tussen de Arabische en Joodse bevolking van het land. Maar ook binnen de Joodse bevolking bestaan er problemen. De Joden, die uit de oriëntaalse landen naar Israël zijn gekomen, staan vaak cultureel op een ander niveau van ontwikkeling, dan zij, die uit de westerse wereld zijn gekomen. Dat geldt vooral voor de kinderen.

De Universiteit van Haifa houdt zich op allerlei manieren met die problemen bezig. Dat vloeit enerzijds voort uit het veelvuldige kontakt, dat men in Haifa met de Arabische Israeli's en met de oriëntaalse Joden en hun gezinnen heeft. Anderzijds komt het voort uit een werkelijke betrokkenheid bij deze problematiek, die men aan de Universiteit voelt. Het laatste wat men in de academische wereld van Haifa wil, is in een soort universaire ivoren toren opgesloten te geraken. Er bestaat een sterke neiging om de mouwen op te stropen en om de sociale problemen aan te vatten met alle wetenschappelijke know-how, waarover een universiteit beschikt Daaruit is het projekt geboren, dat men aan de Universiteit van Haifa 'Projekt Link' noemt. Projekt Link wil een 'link'-een verbinding - leggen tussen de Universiteiten de kinderen uit onderontwikkelde gezinnen. Het projekt komt hierop neer: in veel onderontwikkelde gezinnen gebeurt het, dat kinderen ineens op school niet meekomen, omdat zij plotseling iets niet begrijpen, terwijl er thuis niemand is, die de moeilijkheid voor hen kan oplossen. Onder Projekt Link verplichten studenten van de Universiteit van Haifa zich twee of driemaal in de week naar een bepaald onderontwikkeld gezin te gaan, om dan kinderen (of één kind) met het schoolwerk te helpen. De student krijgt daarvoor van de Universiteit een financiële beloning, die gelijkstaat aan de helft van het collegegeld. Zo wordt een dubbel doel gediend. De praktijk leert, dat studenten van Projekt Link al gauw een belangrijke rol gaan spelen in 'hun' gezin. Als de contakten via de kinderen gelegd zijn, komen allengs ook de ouders of oudere broers of zusters met hun problemen. Bij de oplossing daarvan helpen de studenten dan eveneens.'

'In het studiejaar 1977/78 is Projekt Link met honderd studenten begonnen. Nu reeds, in het studiejaar 1979/80 werken er 450 studenten mee, die samen 900 kinderen van 25 verschillende lagere scholen onder hun hoede hebben. Het projekt loopt zó goed, dat men het aan andere universiteiten is gaan nadoen.

Voor het studiejaar 1980/81 is men nu reeds met de voorbereidingen bezig. Men streeft dan naar een getal van 900 actief meewerkende studenten. Elke student krijgt een tegemoetkoming van 15.000 Isr. ponden, dat is ongeveer f 750, - . Het collegegeld, dat door iedereen, beurs of geen beurs, moet worden betaald, bedraagt nl. de tegenwaarde in Isr. ponden van f 1.500, - .

Omdat er per student nog wat extra kosten zijn bijv. doordat zij kleine leermiddelen moeten hebben en doordat er enige administratie nodig is, kan men de kosten per meewerkende student op rond f 1000, stellen. Daaraan kan iedereen bijdragen en aan de verwerkelijking van dit fantastische projekt kan iedereen meehelpen. Ons doel zou moeten zijn, dat Nederland voor de komende cursusjaren honderd studenten voor zijn rekening neemt. Wie doet er mee?

De Stichting Vrienden van de Universiteit van Haifa heeft een rekening bij de AMRO-bank, Stadionweg, Amsterdam, rekeningnummer 43.41.05.864.

Het gironummer van de Bank is 8238; bij overschrijving s.v.p. het bankgironummer (zie boven) vermelden!'

***

In een nummer van Credo, het orgaan van het Gereformeerd Confessioneel Beraad In de Gereformeerde Kerken, wordt een citaat van de gereformeerde ds. L. H. Kwast in de Friese Kerkbode aangehaald. We laten dit citaat, dat overigens geheel voor zichzelf spreekt hier volgen:

'Bijna steevast moeten examinatoren en classicale vergaderingen - de berichten komen uit alle provincies - vaststellen, dat de examinandi op het terrein van de kerkelijke leer en belijdenis van toeten noch blazen weten. Na afloop kijken de examinatoren elkaar hulpeloos aan en vragen elkaar wat ze moeten beginnen. Ze vragen zich ook af, of 'Kampen' en 'Amsterdam' nog wel aandacht besteden aan het onderwijs in de kerkelijke belijdenis. Men mag van a.s. predikanten in de Gereformeerde kerken toch verwachten dat ze op het terrein van de belijdenis uit de voeten kunnen... Zoals het nu gaat, kan het niet en mag het niet.'

We hebben overigens wel te bedenken, dat de belijdenis, hoezeer ook geprezen, toch weinig gelezen kan zijn. De belijdenis wil niet alleen geprezen zijn, ook niet alleen gelezen zijn maar vooral beleefd zijn.

***

Ook wie het verschijnsel 'Olympische Spelen', gegeven de huidige sportvergoding met kritische reserve gadeslaat kan er niet omheen, dat dit wereldomspannende gebeuren in Moskou moet gaan plaatsvinden. Het is intussen uitgegroeid tot een zeer omstreden zaak in vele landen. Amerika heeft afgehaakt en zal daarin niet de enige zijn. Gelukkig zien we dat vandaag sommigen, die ten aanzien van andere delen van de wereld de nek ver uitsteken als het gaat om de 'schending van mensenrechten' thans óók in het geweer komen, nu het gaat om het dictatoriaal geregeerde Rusland. Het blijft namelijk onbegrijpelijk, dat grote monden er ook opeens hei zwijgen toe kunnen gaan doen als het gaat om de heiige koe, die sport heet. Dan moeten alle discriminaties wijken. Ik citeer in deze met instemming prof. dr. J. Verkuyl in het 'Gereformeerd Weekblad' (Kok, Kampen):

'De verwijdering van dissidenten uit Moskou (Moskou is nu al schoongeveegd), de totale opruiming van de Helsinki-groepen in Rusland, de likwidatie van de groepen die zich met de mensenrechten bezighouden, de verbanning van Sacharow, de gevangenname van de russisch-orthodoxe pries­ ters Dmtri Dudko en Gleb Jakunin, de onderdrukking van de Joodse gemeenschap, enz., enz., deze feiten kunnen en mogen niet verzwegen worden. En deze feiten maken de deelname aan de Olympiade 1980 zeer problematisch.

***

De Stichting Youth for Christ Nederland, heeft op niet onduidelijke wijze homofiele relaties afgewezen. Dat is voor de Nederlandse Vereniging tot integratie van Homoseksualiteit (NVIH) aanleiding geworden tot het uitgeven van een brochure, getiteld 'Vrije' keuze, een brochure, die aangeboden wordt op een persconferentie met medewerking van ds. A(lje) Klamer, van Ikon, en pater J. van Kilsdonk, van het r.k. studentenpastoraat In Amsterdam, personen die zich zeer beijverd hebben voor aanvaarding van ook homoseksuele relaties in onze samenleving. Hoe het NVIH, samen met het COC, het contactcentrum voor homofielen, reageert op de stellingname van Youth for Christ, blijkt uit.het hier volgende:

Ondanks de ontkenning van de Youth for Christorganisatie, blijkt in de praktijk een klimaat te worden geschapen, waarin homofiele jongeren onder zeer sterke druk worden gezet hun gerichtheid te veranderen.

Dit blijkt onder andere uit de regelmatig voorkomende verwijzingen vanuit de 120 plaatselijke Youth for Christ-afdelingen naar instellingen als bijvoorbeeld de E.H.A.H. (evangelische hulp aan homofielen), Oase te Rotterdam, de psycholoog Van den Aardweg e.d., waarvan bekend is dat zij menen dat genezing van homoseksualiteit gewenst en mogelijk is.

De visie van Youth for Christ wordt nog duidelijker wanneer wordt gekonstateerd dat haar drie opvangcentra samen met deze als homo-vijandig bekend staande organisaties sinds kort verenigd zijn in de federatie van evangelische opvangcentra. Kortom, hoewel de Youth for Christ-direktie ontkent 'genezingscentra' te exploiteren zijn deze verbanden er dus wel degelijk. Youth for Christ vindt dat in de diskussie over homoseksualiteit van de laatste jaren, de mogelijkheid van genezing en onthouding te weinig aan bod is gekomen, en beweert bovendien dat er onder de homofiele Youth for Christ-jongeren zélf een sterke behoefte leeft zich VAN homo in hetero te laten veranderen. In haar eigen publikaties (o.a. in het blad 'Aktie', maar ook indirekt via de boekentafels van de plaatselijke afdelingen waarop lektuur als: 'Ik ben niet meer zo' en 'Hoop voor homofielen') legt Youth for Christ daarom ook sterke nadruk op genezing.'

In een zaak als deze heeft Youth for Christ onze sympathie, terwijl overigens op dit punt felle bestrijding haar deel is, blijkens alleen al de publicatie van de NVIH.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen