Het wonder van Antiochië (3)

‘De domper er op! Precies wat ik gedacht had!', zal iemand misschien zeggen. De blijdschap heeft nauwlijks om de hoek gekeken, of de vermaning moet er al weer tegenaan! En dat van Barnabas, 'Zoon der vertroosting'! Hij is ook al niet anders dan de hele rest...

Klagen, steunen, troosteloos zijn, ja, dat wordt aanvaard. Dat is het gewoon. Maar laat de blijdschap over Christus' werk niet gaan doorstralen! Dan komen ze opzetten van alle kanten. Verdachtmakend. Of zo hopeloostriest neerhalend: 'wacht maar, je zult nog wel andere tijden beleven'. Een pril genade-leven kijkt er niet doorheen, vereenzaamd, weer wegzakkend...! Het straks elders zoekend, buiten de gemeente. Zelfs buiten de kerk soms. Hunkerend naar een kring, waar de blijdschap, de vreugde in God wordt aanvaard.

Of had u al gedacht: 'Goed gedaan, Barnabas! Zó moet het! Echt geloof kan de vermaning verdragen, moet beproefd. Tegenwoordig gaat 't allemaal zo maar.' En dan komt het: de gesel er over! Een kolfje naar uw hand? Uw verstand, uw rechtzinnigheid? Misschien zelfs naar uw hart...?

Waar komt dat eigenlijk bij u vandaan? Ik mag u wat nader nog komen? Tot uw hart? Ving dat hart reeds de eerste stralen van Christus' liefde? Overrompeld in de schuld van uw hart? Verwonderd over zoveel onuitsprekelijke liefde door de Heilige Geest?

U kijkt bedenkelijk nu. 'Nou, dat wel niet, maar...' Wat maar...? En nu staat ineens de wagen stil! Dat is niet best, 'k Zou naar 't woord van Jezus maar strijden om in te gaan. Dat geeft zo weinig behoefte aan geseling. Maar hunkering naar zegening uit Christus' bloed en wonden. En... met een gewond hart. Een wond vraagt niet om slagen, maar om een verbindende, genezende, doorboorde hand... Denkt u er eens over na?

En laat ze rondom u genieten van de liefdeweelde, die Christus schenkt.

Intussen, u voelt het al: we zitten niet in 't spoor van Barnabas. En dus niet in het spoor van de Heilige Geest. Of we 't nu wenden naar de ene of naar de andere kant...

We gaan maar weer eens naar Antiochië. Daar waren we trouwens eigenlijk al. Bij de jonge gemeente, waar een groot getal geloofde, Barnabas de genade van God zag. En zich verblijdde.

Het vuil van de ongerechtigheid stroomt er door de straten. De jonge gemeente staat er als 't ware tot aan de enkels in. En Barnabas weet: genade-leven is kwetsbaar leven. Teer leven, dat zoveel deuken en schrammen kan oplopen in een geschonden stad. In de 'lichtstad' Antiochië, 'waar het zonlicht 's avonds wordt afgewisseld door ander licht, nauwlijks van het zonlicht te onderscheiden' (Libanius). Een stad, waar 't leven dóór-draait, in vonkendmeeslepende afgoderij.

Dit nu weet de 'Zoon der vertroosting'. En hij weet méér. Over valse leer, bestrijding van de gemeente, aanslagen van satan. Dat geeft zorg in zijn herdershart.

En dus: iet de domper! Maar de opwekking, 'vermaning'! Hetzelfde woord, gebruikt voor de 'vetroosting van de Heilige Geest' (Hand. 9:31). Ja, voor de Heilige Geest Zelf als 'Trooster’.

Door die Geest heeft de vermaning, vertroosting richting; gééft de richting aan! De Heere! Zo worden de woorden omlijnd, duidelijk: 'en vermaande hen allen, dat zij met een voornemen des harten bij de Heere zouden blijven’.

Een hartelijk voornemen! Bij de Héére blijven! Overbodige opwekking bijna, als jonge genade opvlamt. Christus nabij is, de vertroosting uit Hem uw hart vult tot in de uithoeken...

En toch...! Wie blijft 'bij de Heere'? Houdt het 'hartelijk voornemen' vast? U niet en ik niet. Is tot genade 'komen', tot de Heere 'komen' niet eenvoudiger dan er bij 'blijven'? Hoevelen gaan daaronder gebukt. U ook misschien. Wat te doen?

Zullen we maar luisteren naar de raad van deze Zoon der vertroosting? Een beproefde raad. Tegelijk een raad voor elke dag. De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens. De. weg. naar de hemel plaveien wij niet. Op die weg hangt het leven aan die Geest, Die werkzaam maakt met de levende, verse weg, door Christus' bloed gebaand. In gebed, in omgang met het Woord. In de kerkdienst, onder de vermaning, onder de vertroosting.

En dat geeft: een hartelijk voornemen hier; een weer bij de Heere schuilen daar. Hinkend, kreupelend, vastgehouden en weer vastgrijpend...

Wonderlijker, rijker in Zijn ontferming wordt Hij, Die 't goede, begonnen werk afmaakt, voleindigt. De verhoogde Christus zelf! Die blijft, en... bij zich dóet blijven!

Maar daartoe schakelt Hij mensen in. Zonen van vertroosting. En dochters...! Vergeet ook die laatsten niet! 't Zijn niet altijd de meest spraakzamen ook! Hoe kunnen ze luisteren, en... onderscheiden. Een gave van God apart!

‘Een goed man, en vol des Heiligen Geestes en des geloofs.' Ingeschakeld door Christus. Ik zou over dat 'goed' maar niet teveel gaan redeneren en dogmatiseren. En ook Barnabas' karakter maar niet teveel gaan ópen-leggen. De vrucht van de Heilige Geest is ook goedheid (Gal. 5 : 22, Ef. 5 : 9). Zie het 'goed' zijn maar verbonden aan de Heilige Geest en het geloof. Barnabas vraagt niet om een compliment.

Waar vraagt hij dan om? Wel: om verheerlijking van Christus en van de Vader. Dat veegt nogal wat van tafel. 'Vol van de Heilige Geest' laat weinig ruimte aan het onze. Maar zoekt dat, wat van de Heere is.

Daarom is de vermaning, opwekking, vertroosting in Antiochië zo vruchtbaar. Dan wordt een gemeente meer ontgrond in zichzelf. En meer gegrond op Christus' volbrachte werk alleen. Wat heeft een gemeente meer nodig dan dat!

Dan worden geen mensen over de haren gestreken, maar blijft zonde ook zonde. En dus: genade ook genade!

Krachtig is Barnabas' getuigenis: vol van geloof! Daar gaat ook kracht van uit. Geloofsgetuigenis onder hoge druk van de Geest, Die Christus gekroond wil zien in glorie.

‘Vol van de Heilige Geest en van het geloof.' Dat is om op je tenen te gaan staan! Dat doen mensen dan ook wel. Ze 'maken' het gewoon. Maar verongelukken tegelijk. Vergeten wordt, dat Pinksteren wat teruggevloeid is van de 'volheid' naar de dagelijkse maat. Dat is Gods orde.

Maar maakt u hier geen misbruik van. Want de maat is tóch vol! Ontmoet ze maar, 'vol van de Heilige Geest en van het geloof'! En let maar op, wat er uit komt: Christus, en Die gekruisigd; Christus, en Die verheerlijkt. Als op de Pinksterdag: 'dé grote werken Gods’.

Ik wens u veel figuren als Barnabas in uw gemeente. 'Zonen en dochteren der vertroosting.' Bovenal, dat u het zelf zult zijn. Een beetje maar, met een heel, héél ootmoedig hart.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen